.

3 Tips om je kind zonder stress (op tijd) in bed te krijgen

voorlezen in bed

 

Als ik ouders vraag naar probleemsituaties, staat het naar bed brengen altijd in de top. Naast situaties als opstaan en het avondeten. Hierbij wat tips om het makkelijker te maken en te zorgen dat je zonder gedoe je kind op tijd in bed krijgt.

KIES EEN VAST RITUEEL

Een vast ritueel heeft houvast en duidelijkheid. Je kind weet wat er komen gaat en dat werkt ontspannend. En het wordt een gewoonte en gewoontes maken het leven makkelijker. Je voert ze ‘gewoon’ uit zonder er veel bij na te denken.

Een goed ritueel begint eigenlijk al voordat jullie naar boven gaan. Door het tijdstip van tandenpoetsen en pyjama aan te koppelen aan wat er aan vooraf gaat. Bijvoorbeeld een bepaald tv programma kijken. Een kind weet dan: als Sesamstraat is afgelopen gaan we naar boven.

Ook al is het soms lastig, het loont echt de moeite om je aan die gewoonte te houden, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Doe je dat niet, dan kan het gebeuren dat je elke avond opnieuw discussies krijgt.

NEEM VOLDOENDE TIJD

Begin op tijd met het ritueel, zodat je voldoende tijd hebt om samen met je kind te zijn. Zorg ook voor een moment van individuele aandacht. Je kind heeft je een groot deel van de dag gemist en heeft dat nodig.

Zorg ook dat het ritueel niet te lang en niet te kort is, maar past bij jouw kind. Doel is om het kind voor te bereiden op het slapen. Sommige kinderen hebben aan een kort ritueel voldoende: tandenpoetsen, verhaaltje, licht uit. Omdat ze al moe zijn en aan slapen toe zijn.

Andere kinderen hebben meer moeite om de dag los te laten en hebben wat meer tijd nodig. Wat meer verhaaltjes, misschien een CDtje met relaxmuziek of een meditatie. Eventjes masseren of gewoon lekker samen liggen.

Op tijd beginnen maakt ook dat je jezelf niet onder tijdsdruk zet, omdat je wilt dat je kind om zo laat op bed ligt. Realiseer je ook dat het niet op een kwartiertje aan hoeft te komen. Haasten geeft spanning en werkt averechts. Dan kan het nog veel langer duren voor je kind uiteindelijk slaapt.

Een ritueel moet ook af en toe worden aangepast, omdat je kind verandert. Soms ontstaat dat vanzelf. Soms moet je, als je merkt dat het niet meer soepel loopt, even met je kind overleggen hoe het anders kan, wat hij fijn vindt.

MAAK ER EEN RELAX-MOMENT VAN VOOR JEZELF

Deze tip is lastig, dat weet ik, maar daardoor ook een hele waardevolle. Onze dagen zijn vaak vol en iedereen ‘moet’ veel. Waardoor je gemakkelijk in een ‘klus-afwerkstand’ terecht komt. Jij bent ook aan het eind van de dag beland en snakt naar tijd voor jezelf of tijd voor even niks.

Maar als jij met je aandacht bent bij straks en stiekem denkt “ik zal blij zijn als ze erin ligt”, dan werkt dat onbewust door op je kind. Dat kan maken dat je kind ‘moeilijk’ gaat doen. Blijft vragen om nog wat water, een deken die niet goed ligt, enz. Allemaal tekenen dat je kind jou moeilijk los kan laten.

Probeer met je aandacht helemaal aanwezig te zijn bij je kind en bij jullie samenzijn. Dan werkt het ook voor jou ontspannend. Dan is er ruimte voor echt contact, lieve woordjes en knuffels. En dat is ook goed voor jou. Dat laadt jou ook weer op. Meer dan op de bank ploffen voor de tv of met de krant.

Ga eventueel even lekker bij je kind liggen. Grote kans dat ze lekker in slaap valt en misschien doe jij ook wel even een dutje 🙂

En blijft je kind ondanks jouw aandacht en een fijn ritueel je toch steeds roepen? Erken je weerstand (nu is het klaar, nu wil ik tijd voor mezelf) en probeer deze los te laten, want het gaat alleen maar negatief doorwerken in je houding naar je kind toe.

Probeer te begrijpen wat er aan de hand is. Sommige kinderen vinden het moeilijk om alleen boven te zijn terwijl jij of jullie beneden zijn. Zorg voor een beetje licht en blijf nog even in de buurt van de slaapkamer van je kind, zodat hij je kan horen scharrelen. Vaak is dat voldoende om zich veilig te voelen en lekker in slaap te vallen.

Andere gerelateerde artikelen:

11 reacties

  1. Yvonne schreef:

    Hallo Karla,
    Aller eerst wil ik zeggen dank voor t webinar vrijdag. Jij hebt voor mij nog eens bevestigd dat ik de op goede weg zit qua opvoeden. De buiten wereld vind van niet….
    Maar t slapen gaan wil idd echt niet. Bij m liggen lijkt ook niet te werken. In mijn beleving vecht mijn zoon zich dood tegen de slaap omdat ie bij mij wil zijn maar dan wakker.Uit eindelijk zet ik m weer in z’n ledikant want t grote bed gaat ie uit. Dan zeg ik lekker slapen nu. Wil een knuffel geven maar wordt afgewezen. En loop ik weg. Wat ik vreselijk vind. Hij krijst dan de hele buurt bij elkaar om vervolgens binnen 5 minuten in slaap te vallen…..gisteravond was het half elf….😟 ik word hier zo verdrietig van….😭

  2. yvonne schreef:

    Hij is 2,8 jaar. En dat doe ik ook vaak maar heb regelmatig het idee dat hij juist dan z’n best doet om wakker te blijven omdat ie bij mij wil zijn.

    • Karla Mooy schreef:

      Maar als je nu eens bij hem gaat liggen met de intentie om lekker relaxed te liggen, ervan te genieten, zelf misschien ook wel een dutje te doen? Meestal ga je in zo’n geval liggen met wat onrust in jezelf omdat je wil dat hij gaat slapen zodat je weg kan (dat ken ik ook namelijk). En dat werkt averechts. Dat voelt hij en dan blijft hij inderdaad wakker omdat hij het niet vertrouwt.Dat kan misschien ook in het grote bed?

      • Karla Mooy schreef:

        In elk geval is het een teken dat hij jouw nabijheid nodig heeft om zich veilig te voelen en dat zou ik serieus nemen. Kijk ook eens naar de tijd die vooraf gaat aan het slapen. Ervaart hij daar voldoende verbinding met jou? Kan hij de dag loslaten of is hij nog druk met verwerken? Moet je misschien meer tijd nemen voorafgaand aan het moment dat hij daadwerkelijk gaat slapen? Je zou het boekje Slaapklets eens kunnen uitproberen (weet niet of hij daar misschien nog te jong voor is).

  3. Yvonne schreef:

    Dat veilig voelen….zou dat ook aan de orde kunnen zijn als ik m naar de gastouder op peuter speel zaal breng? T afscheid/weg gaan is drama.
    de verbinding: wisselend ene keer meer als de andere keer. Soms begont t al als ik er op bed alleen maar erbij wil gaan zitten, dan duwt ie me weg en zegt dan: nou doei he. Als ik dan 1 stap doe waarvan hij denkt dat ik ga, dan krijst ie de tent bij ekkaar. Maar hij kan ook zo weer bij draaien dan zegt ie: kom maar liggen. En dan pakt ie aldoor m’n hoofd en moet ik met mijn wang tegen of op de zijne liggen.of neus tegen neus.

    • Karla Mooy schreef:

      Dat zou best kunnen. Neem daarom de tijd om afscheid te nemen.
      En als je hem ophaalt, geef hem dan echt aandacht.
      Realiseer je vooral dat hij jouw nabijheid nodig heeft en reken hem niet af op zijn gedrag. Dat is het belangrijkste advies dat ik je kan geven.

  4. Yvonne schreef:

    Dank je wel voor het advies. Het afrekenen op gedrag doe ik al niet. Ik benoem zijn emoties/ buien/ gedrag. En leg veel uit. Helemaal als er iets moet wat hij niet wil.

  5. Ilona schreef:

    Maar wat nou als je meerdere kinderen hebt?
    Die ook hun eigen momentje met hun moeder willen.

    Dan ben je snel de hele avond aan het liggen bij je kinderen.

    Heb je daar ook een oplossing voor?

    • Karla Mooy schreef:

      Hoeveel kinderen heb jij Ilona? Ik heb er 3. En ja, ik was iets van 1 1/2 tot 2 uur bezig denk ik in totaal. Maar het geeft je zoveel meer dan wanneer je jezelf die tijd niet gunt, omdat je ’s avonds ook nog zoveel ‘moet’.
      Je kunt de aanwezigheid van je kinderen gebruiken als aanleiding om meer in het hier en nu te zijn, door ze echte aandacht te geven, geef je ook aandacht aan het moment en dat is heilzaam voor jezelf ook.
      Het is interessant hoe ons denken protesteert bij het idee dat we een tijdje niks doen. Maar ook aanleiding om te onderzoeken wat mij betreft. En je bewust te worden van hoe je eigenlijk leeft en of dat is wat je écht wil.

Laat van je horen