.

3 manieren om je kind meer autonomie te geven

kindje smeert boterhammenIk heb het al zo vaak gezegd: kinderen zijn net mensen 🙂 Ze houden er ook niet van om de hele dag te horen wat ze moeten doen of laten. Ze willen net als wij graag de dingen zelf bepalen en zelf uitzoeken en zelf uitproberen. Autonomie heet dat. En juist kinderen die vaak dwars zijn, in verzet, koppig of dominant hebben zijn hier heel gevoelig voor. Wees niet bang om aan die autonomiebehoefte tegemoet te komen, het zal je kind meer ontspanning en rust brengen (en jou dus ook). Lees hier hoe je dat op een eenvoudige manier kunt toepassen.

Tip 1     Zeg niet te snel ‘nee’

Als je kind met een vraag komt, luister dan goed. Weersta de verleiding om direct antwoord te geven. Probeer eerst goed te luisteren naar je kind. Wat vraagt ze precies en waarom? Laat het even op je inwerken en beschouw de verschillende kanten. Als je de neiging hebt om ‘nee’ te antwoorden, onderzoek dit dan. Kan het ook een ‘ja’ zijn onder voorwaarden, misschien?

Wat helpt is om te beginnen met zeggen ‘Daar moet ik even over nadenken’.  Dat voorkomt dat je te snel ‘nee’ zegt. Vervolgens heb  je dan tijd om nog wat door te vragen. Laat je overtuigen door je kind, daar is niks mis mee. Het is niet zo dat je dan over je heen laat lopen. Je neemt je kind gewoon serieus en dat is belangrijk.

Bovendien kun je tegelijkertijd nadenken over je eigen grenzen, zorgen of behoefte die communiceren. “Ja, ik snap dat je dat graag wilt, maar ik ben wel een beetje bang dat het dan een grote kliederboel wordt en daar heb ik niet zo’n zin in. Hoe kunnen we zorgen dat dat niet gebeurt?”.  Zie je het verschil met “Nee hoor ik heb geen zin in dat geklieder”.

Tip 2     Wees nieuwsgierig en onderzoek

Als je merkt dat je wilt ingrijpen bij je kind, je kind wilt sturen of iets wilt verbieden, probeer dan eerst te kijken wat er precies speelt. Bij jouw kind en bij jezelf. Stel jezelf vragen, bijvoorbeeld:

  • wat is er eigenlijk precies gaande?
  • heeft je kind plezier of niet en wat is het effect van wat hij doet op de omgeving?
  • wat kan er eigenlijk misgaan en (heel belangrijk) hoe erg is dat dan?
  • Wat roept het bij jou op waardoor je wilt ingrijpen?

Door dit te onderzoeken krijg je helder of het klopt dat je wilt ingrijpen en waarom. En zul je regelmatig ontdekken dat jij iets misschien lastig vindt (het irriteert je, je maakt je zorgen of je wilt dat je kind anders is dan ze laat zien), maar dat het voor jouw kind helemaal niet nodig is dat je ingrijpt. Hoe beter je kunt dealen met je eigen gevoel en gedachten, hoe makkelijker het wordt om je kind ruimte te geven zijn eigen dingen te doen.

Tip 3     Laat je kind vaker eigen keuzes maken

Geef je kind de ruimte om de dingen op haar eigen manier te doen. Geef alleen aan wat er moet gebeuren, niet hoe. Laat je kind zelf uitvinden wat de handigste manier is om bijv. de tas in te pakken, op te ruimen, brood te smeren, kleren op te vouwen, enz. Pas als je ziet dat je kind iets lastig vindt kun je vragen of hij hulp nodig heeft. Geef zo min mogelijk ongevraagd advies, laat het aan je kind of hij dat wil.

Kijk in welke situaties je je kind meer keuzevrijheid kan geven. Laat je kind bijvoorbeeld zelf haar kleding uitzoeken als ze dat graag wil. Of wanneer er huiswerk gemaakt moet worden: ‘ Wil je nu woordjes oefenen of na het eten?’, ‘wanneer ga je muziek oefenen?’. Natuurlijk geef je hierbij ook je eigen behoeftes of grenzen aan ‘Lieverd, ik heb nu tijd om je te helpen of direct na het eten, voordat ik je zusje naar bed breng’of ‘je kunt nu piano spelen of direct na het eten. Later kan niet, want dan ligt je zusje op bed’.

Het leuke van deze tips is dat ze doorwerken. Niet alleen op het moment zelf kunnen ze conflicten voorkomen doordat je je kind ruimte geeft. Ook zal je kind ontspannen naarmate het meer momenten van autonomie ervaart en daardoor makkelijker om kunnen gaan met momenten waarop dat niet kan.

Welke van deze tips pas jij al toe? En wat heeft je op een idee gebracht? Laat het hieronder weten, ik vind het fijn om wat van je te horen.

En als je het goede tips vindt, deel dit blog dan via de shareknop hieronder, zodat nog meer ouders hier van kunnen profiteren. 

PS Heb jij een kind wat graag wil dat de dingen op zijn of haar manier gaan? Dan is mijn webinar interessant voor jou. Lees hier waarom.

 

Andere gerelateerde artikelen:

6 reacties

  1. Marieke schreef:

    Hoi Carla,

    Ik volg je nu een paar maanden, maar nog nooit de tijd genomen om je een berichtje te sturen.
    Ik heb een paar maanden terug je gratis video-boodschappen bekeken omdat ik zo vaak ruzie had met mijn zoontje.
    Het heeft me heel wat moeite gekost om je tips toe te passen, tot ik mezelf een keer ‘hoorde’ praten en me in hem kon verplaatsen… Nou, toen was alles duidelijk. Hij of ik, we zijn allemaal wie we zijn en dat ik dat langer ben, doet er eigenlijk niet toe.Dat geeft mij niet meer rechten als het om zijn ‘gevoel’ en zijn ‘zijn’ gaan. Ik heb er 46 jaar over gedaan om mijn reacties en gevoelens enigszins te begrijpen. Waarom zou hij dat nu al moeten kunnen?
    Ik ben me er sindsdien heel erg bewust van geworden dat onze maatschappij kinderen niet als wat jij zegt, net echte mensen, ziet…
    Maar vanaf dat moment gaat dus alles veel beter, al hebben we zoals in iedere ‘relatie’ nog steeds geschilpunten en andere prioriteiten, die niet altijd met elkaar stroken…
    Maar wat jij in dit blogje schrijft, is er dus bij ons als soort van automatisch vervolg gewoon ingeslopen…
    Naar elkaar luisteren, ik een beetje meer dan hij…

    Dus dank je wel Carla, om me even dat zetje in de goede richting te geven… Het zou zo natuurlijk moeten zijn.. maar ja, zo zijn we zelf ook niet opgevoed. En ook tussen volwassenen is dit niet zo vanzelsprekend…

    Succes met je werk!

    lieve groet, Marieke

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Marieke,
      dank je wel voor je lieve berichtje. Echt fijn om te horen. En mooi, dat je dat ineens zo duidelijk zag. Dat scheelt veel een stuk, of niet dan 😉
      Hartelijke groeten
      Karla

  2. MarBB schreef:

    “Daar moet ik even over nadenken” Een hele goeie!

  3. Saskia Steur schreef:

    Goede tips, die voor mij nu mooi aanvullend zijn op hoe ik met mijn kinderen om wil gaan. Ik zeg tegenwoordig zoveel mogelijk ja en als dat niet lukt wordt het inderdaad een ja met afspraken/wensen/voorwaarden. Ik heb ontdekt dat ik alles onder controle wilde houden en dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik(te) van wat ik wilde.

    Ik zeg nu ook wel eens: Ik ben nu met iets bezig en ik wil er even over nadenken, kunnen we het hier over xx minuten/uren/dagen even samen over hebben wanneer ik alle aandacht voor je heb?

Laat van je horen