.

Een Nee hoeft geen Nee te blijven

mama zegt neeHet zit er zo ingeprent bij ons ouders: je moet en je zal consequent zijn. Ook in de nieuwste folders over opvoeden volgens Triple p vind je het terug: blijf bij je nee. En dat valt soms niet mee. Vind jij dat ook zo lastig? Weet dan dat het niet hoeft. Echt niet.

 

Het feit dat je niet terug mag komen op een eerder gegeven nee, berust op een misverstand. Het misverstand is dat je constant met je kinderen in een strijd verwikkeld bent over wie zijn zin krijgt. Jij of je kind? Het misverstand dat een kind alleen maar bezig is met wat ie zelf graag wil.

Weet je, het is niet waar. Kinderen willen het allerliefst een goede relatie met hun ouders. Ze willen gehoord, gezien en begrepen worden. En ze willen ook lief zijn voor jou, rekening houden met jou. Ze willen ook graag dat jij hun lief vindt.

Als je een relatie met je kind hebt, die gebaseerd is op wederzijds respect, dan kun je gewoon jezelf zijn. Dan hoef je niet steeds pedagogisch te handelen. Als je met een volwassene spreek, verander je toch ook weleens van plan of van mening?

Je kunt dat ook gewoon uitleggen aan je kind. “Ik vond het eerst geen goed idee, maar nu ik hoor wat je erover zegt, denk ik er anders over”. Of “Ik dacht er nog even over na en ik vind eigenlijk dat ik wat te snel nee heb gezegd”.

Je bent op die manier een voorbeeld voor je kind. Je laat zien dat je nadenkt over dingen, terug durft te komen op wat je eerder zei en dat je luistert naar een ander.

Zeg niet te snel ja of nee op een vraag van je kind. Als je kind iets aan je vraagt, vraag dan eerst door. Waarom vraagt je kind dat? Probeer dat helder te krijgen door goed te luisteren en te kijken naar de signalen van je kind. Als je de behoefte duidelijk hebt, zie je ook sneller alternatieven. Dan is het geen ja of nee, maar vind je samen een derde mogelijkheid.

Wil je je kind verbieden wat hij doet of wil gaan doen, denk dan even goed na. Soms zeg je te snel dat iets niet mag. Soms uit een automatisme, soms omdat je denk dat het van je verwacht wordt. Of omdat je er zelf geen zin in hebt. Sta even stil bij de vraag waarom je nee wilt zeggen. Dat geeft je dan ook even de tijd om je ik-boodschap te formuleren, waarmee je je kind het beste bereikt.

Als je vasthoudt aan je nee, puur omdat je het eenmaal gezegd hebt, voelt je kind dat. Bewust of onbewust zal je kind weten dat wat je zegt niet overeenkomt met wat je voelt. Dat kan maken dat je kind juist harder probeert om het toch voor elkaar te krijgen. Dus geef jezelf de ruimte om alleen aan een nee vast te houden, die echt voor jou klopt. Dan zal je kind dit ook makkelijker respecteren.

Tot slot nog even over het misverstand. Het is eigenlijk een selffulfilling prophecy. Als jij bang bent dat je kind over je heen loopt als je geen nee zegt, als jij denkt dat kinderen er op uit zijn om te winnen van jou, dan creëer je zelf de machtsstrijd! Want jij begint met jouw macht te verdedigen, dus gaat je kind die proberen te ondermijnen. Maar handel jij niet vanuit macht, dan is er voor je kind geen reden om te strijden.

Andere gerelateerde artikelen:

2 reacties

  1. Josephine schreef:

    Hoi Karla, wat heerlijk dat je dit onderwerp eens aan kaart.
    Jarenlang begreep ik die zwart-wit houding niet en deed ik het maar eigenwijs anders.

    Je geeft zulke heldere voorbeelden hoe je bij je kind kunt aangeven dat je van mening bent veranderd.

    Plezierig om te lezen, dank je wel.

    • Karla Mooy schreef:

      Hoi Josephine,
      bedankt voor je reactie. Het is één van de vele misverstanden die er mijns inziens zijn. De hele pedagogische ballast van wat deskundigen bedacht hebben over opvoeden haalt je juist bij het wezen van de relatie met je kind vandaan. Dat is namelijk verbinding. Die moet altijd prioriteit hebben. En dat druist zo in tegen hoe we zelf zijn opgevoed en hoe ons geleerd wordt dat het moet.
      Maar dat herken jij ongetwijfeld ook.
      hartelijke groeten
      Karla

Laat van je horen