.

Grenzen dien je te handhaven (oftewel zo soft is het allemaal niet)

springen op de bank

Mijn visie op opvoeden is gebaseerd op respect voor het kind. Kijken wat het kind nodig heeft, uitgaan van vertrouwen. Dat betekent o.a. goed leren luisteren en ik-boodschappen geven, zoals je inmiddels zult weten.  Vaak ontstaat dan het misverstand, dat je altijd lief, begripvol en geduldig moet blijven wachten tot je kind je begrijpt en ergens mee stopt of iets gaat doen wat moet gebeuren. Maar zo soft is deze aanpak niet :). Ik zal je uitleggen hoe het zit.

Ten eerste heb je als ouder natuurlijk een speciale verantwoordelijkheid. Daarom heeft je kind een ouder nodig, die voor hem zorgt. Je zorgt voor de veiligheid, gezondheid en het welzijn van je kind. Als je kind iets gevaarlijks doet, grijp je natuurlijk in. Je gaat niet rustig uitleggen, dat het kind zijn arm op moet tillen omdat anders zijn mouw vlam vat. Nee, je trekt zijn arm onmiddellijk bij het vuur vandaan.

Ten tweede zijn er grenzen, die je trekt omdat er een belangrijke waarde of behoefte van jou in het geding komt. Je wilt bijvoorbeeld niet dat je kind een broertje of zusje pijn doet. Of je wilt niet dat je kinderen met stiften op het behang tekenen. Daar zul je duidelijk in moeten zijn.

Deze grenzen vragen om handhaving. Soms wordt dat verward met de baas spelen als ouder of niet respectvol zijn. Maar dat is het niet. Het is de verantwoordelijkheid oppakken, die je als ouder hebt Je kind heeft dat nodig van jou.

Wat daarbij van belang is, dat je er zelf echt achter staat. Dus stel geen grens omdat je denkt dat het zo hoort (niet zonder douchen gaan slapen, bijvoorbeeld). Of een halfzachte grens,  iets wat je liever niet hebt, maar als puntje bij paaltje komt, blijkt het niet zo’n stevige grens (niet met een bal spelen in huis, bijvoorbeeld). Je moet het als het ware in jezelf verankerd hebben.

Handhaven doe je dan door duidelijk maar rustig te blijven staan. Heb ruimte voor de weerstand van je kind. Erken die ook. En blijf staan voor wat je echt niet wil of juist wel.  Grijp eventueel fysiek in. Pak de arm van je kind vast en zeg “Natuurlijk ben je heel boos op je zusje. Maar hier in huis slaan we elkaar niet. Zeg het met woorden” of til je springende kind van de bank en zeg “Springen op de bank is leuk, maar maakt de bank stuk. Helaas, pindakaas…”

Het is dus én én. En je erkent de frustratie van je kind én je blijft staan in wat je echt niet wilt. “Nee, dat is niet leuk. En toch zul je nu iets anders moeten verzinnen. En je mag best even boos zijn, dat snap ik wel “.

Stuur de gedachten van je kind richting een oplossing, dat kan erg helpen. Stel een hoe-vraag. “Hoe zou het wel kunnen” of “Hoe kunnen we ervoor zorgen dat … “.  Bijvoorbeeld: Hoe kun je op zo’n manier op de muur tekent, dat het er ook weer afkan, bijvoorbeeld”.

Zie het als iets dat je kind nog moeilijk vindt. Neem het niet persoonlijk. Stop het rennende kind en zeg bijvoorbeeld “Ik zie dat je even vergeten bent, dat we hier in huis niet rennen.” Geef eventueel een keuze:  “Wat wil je: buiten tikkertje spelen of binnen iets anders gaan doen?”

Vind je dit een interessant artikel met goede tips? Deel het dan hieronder via de shareknop, zodat meer ouders hier hun voordeel mee kunnen doen. Dank je wel alvast

Vind jij het ook lastig om grenzen te handhaven? En hoe pak jij het dan aan? Laat het me hieronder weten, ik ben er echt benieuwd naar.

Andere gerelateerde artikelen:

6 reacties

  1. wieteke schreef:

    Ik lees veel over onvoorwaardelijke ouderschap (waar ik jouw methode ook voor het gemak onder schaar). Maar kom weinig tegen over hoe nou heel concreet grenzen te handhaven. Juist hiernaar ben ik op zoek in de omgang met mijn dochters van 1,5 en bijna 3. Super bedankt dus voor jouw tips!

    • Karla Mooy schreef:

      Hoi Wieteke,
      Ja daar mag je het wel onder scharen, hoor. En ik merk inderdaad dat daar soms te weinig aandacht is voor hoe je toch ook begrenst en daarin blijft staan.
      Graag gedaan en veel succes!
      Karla

  2. Marielle schreef:

    Ik geef over het algemeen hele duidelijke grenzen aan en de kinderen kennen ze ook.En toch houden ze zich er vaak niet aan. Zoeken gewoon steeds die grens op. Ik sta vooral achter de theorie dat natuurlijke consequenties het beste werken. En soms kan dat ook, zoals geknoeide limonade zelf opruimen met wat hulp. Wat ik me afvraag is; hoe kan ik zonder straf of consequenties toch zorgen dat ze luisteren wanneer er niet zo’n duidelijke natuurlijke consequentie is. Ik geef toch vaak een time-out al weet ik dat dat vaak geen effect heeft. En wat betreft het springen op een bank, de natuurlijke consequentie is dat ze reparaties of een nieuwe bank betalen maar dat is natuurlijk veel te veel gevraagd.En dan blijf ik steeds herhalen niet doen, stop ermee, eraf tot ik het zat word en ze naar hun kamer stuur. Beetje lang verhaal maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

    • Karla Mooy schreef:

      Hall Marielle,
      Ik denk dat ik snap wat je bedoelt. Wat je zou kunnen helpen is meer te vragen naar wat er aan de hand is. Of jezelf af te vragen wat er aan de hand kan zijn. Als kinderen niet luisteren is daar een reden voor. Misschien vinden ze dat je teveel bepaalt en dat ze zelf te weinig gehoord worden.
      Je kunt samen in een soort spel van macht belanden, jij stelt grenzen, zij kijken wat er gebeurt als ze eroverheen gaan. Daar moet je dan weer uit zien te komen.
      Dat doe je door de verbinding weer op te zoeken en nieuwsgierig te zijn voor wat je kind ervaart en beleeft. Het gaat er dus om dat je erachter komt wat er achter het gedrag zit. Pas dan kun je een effectieve oplossing vinden.
      Wat betreft je laatste opmerking over het springen op de bank: Het heeft inderdaad geen zin om er een natuurlijke consequentie bij te halen, die te ver weg ligt of niet kan, zoals een nieuwe bank betalen. Dus dat is een kwestie van handhaven. Door ze simpelweg te stoppen in wat ze aan het doen zijn en ze een keus te geven: “Of je gaat zitten op de bank en doet iets rustigs, of je gaat buiten rennen en springen”.
      Kun je hier wat mee?
      hartelijke groeten
      Karla

Laat van je horen