.

Het nieuwe opvoeden

meisje gedragen door vaderWat ik niet begrijp is dat wij (als maatschappij) onze kinderen willen vormen naar onze normen als volwassenen.  In onze eigen opvoeding zijn we min of meer gedwongen om ons aan te passen, ons keurig te gedragen. Maar worden we daar gelukkig van? Worden we daar een beter mens van? Mijn visie op het nieuwe opvoeden.

Zoveel van de huidige volwassenen hebben psychische problemen, of een burnout, omdat ze te lang over hun eigen grenzen zijn gegaan. Of zijn ‘geslaagd’ in het leven, maar toch ongelukkig. We worstelen met wie we zijn en wie we willen zijn. Waar we echt gelukkig van worden, is onszelf kunnen zijn en geaccepteerd worden zoals we zijn. Dat er van ons gehouden wordt om wie we zijn. Dat we onze eigen grenzen kennen en kunnen handhaven. Onze dromen te durven leven.

Zie alleen al het enorme aanbod op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Er zijn zoveel trainingen over het innerlijke kind in ons. Zoveel cursussen om in je kracht te komen, jezelf te durven laten zien, op te kunnen komen voor jezelf, je dromen leven, noem maar op. Dat is op zich heel goed natuurlijk. Het betekent alleen ook, dat we dat nodig hebben, er behoefte aan hebben.

Als je dat ziet is het toch niet meer dan logisch, dan dat we een generatie gaan opvoeden die dat minder nodig heeft dan wij? Een generatie die van jongs af aan bevestigd is in hoe ze zijn, wie ze zijn. Zodat ze zichzelf niet meer hoeven te gaan zoeken als ze eenmaal groot zijn.

Een kind heeft één ding vooral nodig en dat is onvoorwaardelijke liefde. Onvoorwaardelijke liefde betekent acceptatie, vertrouwen en respect. Ruimte geven aan eigenheid. Dus blij zijn met je kind, hoe hij of zij ook is, zijn/haar eigenheid respecteren, steunen en bevestigen. Zo krijgt het kind een stevige basis voor zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen, dus vertrouwen in jezelf, betekent weten dat je uitdagingen aan kunt, maar ook dat je je eigen ideeën mag hebben, je eigen dromen mag waarmaken. Dat je ertoe doet. De ruimte voelen om het leven te leiden dat jij wilt leiden.

Ik geloof onvoorwaardelijk in de goedheid van mensen. En nee, ik ga niet de discussie aan over die paar ernstig gestoorde lieden die vreselijke misdaden begaan of zelfs hele groeperingen. Dat brengt ons nergens. Ik focus liever op al het goede dat ik weet dat er in mensen zit. Het zit alleen soms (vaak) een beetje verstopt onder verdedigingsmechanismes van de persoon, van het ego.

Het treft me elke keer weer, hoe snel mensen elkaar vinden als het hart weer geopend wordt. Daar zit al die goedheid (noem het liefde) verstopt. Dat gaat voorbij aan alle opvattingen, verwachtingen, verwijten. Dan ontstaat verbinding en daar worden we gelukkig van.

Opvoeden is voor mij niet een kind, dat nog niets kan of weet, leren hoe het moet. Opvoeden is juist het kind helpen bij zijn reis door het leven, het ontdekken van wat leven en samenleven met andere mensen inhoudt. Ik geloof in het goede van kinderen en we moeten eerder zorgen dat we dat koesteren, de ruimte geven en niet beschadigen, dan dat we kinderen zo nodig moeten disciplineren.

Toen ik zo’n 15 jaar geleden voor het eerst aan mijn ‘ontdekkingsreis naar mezelf’ begon en ‘mezelf terugvond’ (eigenlijk hele rare termen, want ik was er al die tijd natuurlijk, maar je snapt wat ik bedoel), dacht ik “En hoe zorg ik er nu voor dat mijn kinderen dit niet hoeven te doen?” Ik kwam er al snel achter dat het zo niet werkt, je kunt geen dingen voorkomen voor je kind. Elk mens, elk kind heeft zijn eigen pad te gaan.

Maar inmiddels is het me wel zonneklaar, dat een opvoeding gebaseerd op respect voor je kind een hele goede stap in de richting is. Ik ben ervan overtuigd, dat als je dát doet, als je je kind bevestigt in hoe hij of zij is (wat iets anders is dan uitgaan van jouw idee hoe je kind is), je kind dan een goede basis heeft om het leven te gaan leiden dat bij hem past. Dat je kind sterk en kwetsbaar tegelijk kan zijn, durft te laten zien wie zij is.

Wat ik wil bijdragen aan de wereld is een respectvolle manier van omgaan met onze kinderen, thuis, maar ook op school en daarbuiten. Omdat het kind dat verdient, omdat je er als ouder gelukkiger  van wordt en omdat onze maatschappij er op termijn baat bij heeft.

Het is ook mijn overtuiging, dat dit het opvoeden van de toekomst is. Ook als maatschappij, als mensheid groeien we. En alles wat nu gewoon is, is ook eerst door een groep voorlopers in de wereld gebracht. Ik geloof, dat de ouders, die nu op een onvoorwaardelijke, respectvolle manier hun kind opvoeden tot die voorlopers behoren (en ja, daarbij hoort ook tegenstand en kritiek)

Deze ouders wil ik helpen door ze te steunen, inspiratie en concrete handvatten te bieden. En in het bijzonder de ouders van kinderen met moeilijk gedrag. Omdat deze kinderen ons min of meer dwingen het anders te doen, omdat de ‘oude’ manier van opvoeden niet werkt bij hun. Ze hebben een inmense behoefte aan autonomie, respect, erkenning (ook van hun anders-zijn) en steun.

Ik hoor heel graag of jou dit aanspreekt, of je er iets in herkent, wat jouw drijfveren zijn in het opvoeden of waar je mee worstelt. Schrijf hieronder jouw reactie. En vind je het een inspirerend artikel? Deel het dan met de shareknop hieronder, als je wilt. Dank je wel daarvoor.

Andere gerelateerde artikelen:

10 reacties

  1. Stan Lenssen schreef:

    Mooi geschreven Karla. Met jou geloof ik onvoorwaardelijk in de goedheid van mensen, en meen ik dat het ons vooruit zou helpen als we veel meer leren te kijken naar wat goed gaat. Want dat maakt dat we ons voor elkaar willen openen en met elkaar willen verbinden. Dat zijn geen wollige woorden, dat is een fundament voor een steeds betere wereld.
    Ik vind het fantastisch hoe jij daar met jouw dienst aan bijdraagt. Je geeft veel gezinnen hiermee een mooie weg. Ik wens ook jou persoonlijk veel geluk en succes hiermee.
    Groeten,
    Stan

    • Karla Mooy schreef:

      Hee Stan, dank je voor je lieve woorden en goede wensen!
      En ja, wij zijn van dezelfde soort wat dat betreft :). Ik vind de manier waarop jij je onderscheidt in je werk ook heel mooi.
      Hartelijke groeten
      Karla

  2. liesbeth schreef:

    Oog hebben voor de eigenheid dat heb ik ook moeten leren. Het zat niet in mijn natuur, ik gaf de opvoeding door zoals ik zelf dat..

    Ik houd van mijn kinderen, dat staat voorop.
    Onvoorwaardelijk, maar ik moest er rationeel moeite voor doen dat ik niet altijd mijn eigen gedachten uitspreek en waarnemingen voorkauw, oplossingen aandraag. Zij mogen hun eigen belevingen hebben. Ik vraag er tegenwoordig bewust naar.
    Dat uit zich op zoveel fronten. Kinderen kleden zichzelf aan naar hun idee. Voorkeuren aan tafel. Vrijheid met vriendinnen enz.

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, Liesbeth, dat is ook zo. Al zie je het in, dan is er vaak nog wel oefening nodig om het in praktijk te brengen. Omdat we meestal iets anders gewend zijn. En daar hebben we ook ons denken bij nodig 🙂
      Dank voor je reactie!
      Hartelijke groeten
      Karla

  3. Josephine schreef:

    Wat een prachtige ‘bekentenis’ van je Karla.
    De kracht spat er van af.

    Nou, ik sta er voor de volle 100% achter.

    Opvoeden is voor mij ook, je realiseren dat je zelf anders kan doen, dan het jouw (ooit) in de basis geleerd is. En daar dus voor kiezen en er dan ook iets mee doen.

    Dat vind ik niet altijd makkelijk en soms ook dood eng.
    En het gaat natuurlijk met vallen en weer proberen.

    Net als jij heb ik een positief mensbeeld. Dat iedereen goed is in zijn diepste binnenste.

    Die kern van jezelf of een ander ervaren vind ik zó heerlijk.
    Verbinden vanuit je hart, noem jij het.
    Dat gun ik echt iedereen en daar kan dit nieuwe opvoeden echt bij ondersteunen.

    Dus… ik doe ook graag mee.

  4. Jeanine schreef:

    Hallo Karla,

    Heel mooi geschreven. Ik heb een dochter van 14 maanden en ontspannen opvoeden is wat ik graag zou willen nastreven :-). Heb je ook wel eens iets geschreven over het huilen van baby’s en jonge kinderen? Ik ben benieuwd hoe jij daarin staat. En hoe je daar ontspannen mee om gaat. Ik heb het boek gelezen ‘de taal van het huilen’. Ken je dat boek? Sluiten die opvattingen aan bij ontspannen opvoeden? Groetjes Jeanine

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Jeanine,
      De taal van het huilen is een fantastisch boek, vind ik. Het helpt je om je baby beter te begrijpen. Wat ook interessant is, is dat je tegenwoordig een cursus Babygebaren kunt volgen. Daar leer je om letterlijk gebarentaal te gebruiken om met je baby te kunnen communiceren. Google maar eens als je het nog niet kent.
      Hartelijke groeten,
      Karla

  5. Jeanine schreef:

    Wat fijn om te horen dat je ‘de taal van het huilen’ een fantastisch boek vind. Soms denk je namelijk is het niet sneu dat ik haar even vast houd om te huilen, terwijl ik van binnen wel weet dat ze al een tijdje juist even wil huilen en even wat spanning of prikkels wil verwerken (niks is dan goed). Het voelt direct fijn als ze daarna volledig ontspannen is, en daarna in slaap valt of vrolijk verder speelt. En bedankt voor de tip over de cursus baby gebaren, lijkt me heel interessant. Groet, Jeanine

Laat van je horen