.

Je geduld bewaren, hoe doe je dat?

 

Veel ouders geven aan dat ze meer geduld zouden willen hebben, vooral moeders. Dan bedoelen ze rustig blijven in situaties met hun kind(eren), die hun niet bevallen. Ze raken geïrriteerd of gefrustreerd, gaan dan schreeuwen en doen precies wat ze niet willen en wat ook niet helpt 🙂 Wat te doen?

 

Ten eerste is het belangrijk je te realiseren, dat je mens bent. Het is niet meer dan logisch dat het gedrag van je kind bij jou gedachten en emoties oproept. Dat is het leven, dat gebeurt de hele dag met alles om je heen.

Echter, wij hebben ergens diep down een plaatje zitten van de rustige, beheerste ouder, die zonder stemverheffing alle ongewenst gedrag weet te stoppen. Die nooit problemen heeft met zijn kind, maar alles met gemak in goede banen leidt. Haal dit plaatje naar boven, kijk het aan en zie hoe lachwekkend het is. Ooit die perfecte ouder ontmoet?

Accepteer je eigen emoties en de situatie. Niet in de zin van gelaten ondergaan, maar in de zin van “dit is wat er is”. Adem eens diep in en uit. Hè, hè. En stel de vraag: wat heb ik nodig en wat heeft mijn kind nu nodig?

Een voorbeeld. Je kind is erg traag met eten. Jij voelt je ongeduld toenemen. Onderzoek eens waar dat ongeduld vandaan komt.  Wil je dat je kind opschiet, omdat het al laat is en straks te laat in bed ligt? Of moet je straks weg en ben je bang, dat je niet op tijd de deur uitkomt? Ergert het, omdat jij niet mocht treuzelen met eten vroeger? Of ……

Als je weet waar je welke gedachten ten grondslag liggen aan je ongeduld, kun je deze verder onderzoeken. Is je zorg of angst terecht? Is het erg als je kind een keer wat later naar bed gaat? Kom je inderdaad in tijdnood? Wil je misschien niet voelen hoe pijnlijk het voor jou vroeger was als je zo op je kop kreeg als je treuzelde met eten? Word je liever boos op je kind dan dit te voelen?

Als je dit allemaal duidelijk hebt, kan je ongeduld verdwijnen. Dan kun je jezelf geruststellen, of ingrijpen (“ik ga je nu even helpen met eten, want het duurt vandaag een beetje lang”). Of voelen hoe naar het voor jou vroeger was en hoe fijn het is, dat je jouw kind die ruimte wel kunt gunnen.

Als je ervaart dat je plotseling je geduld verliest, dan heb je daarvoor je opkomende frustratie genegeerd. Opeens schiet je uit je slof. Soms op een manier, die jezelf kan verbazen. Heb jij hier regelmatig last van, dan is het belangrijk om uit te zoeken hoe jij met emoties  omgaat. Klopt het dat jij meer aandacht bij de ander hebt en te weinig bij jezelf?

Heb jij moeite met boosheid en het voelen van je eigen grenzen? Ga daarmee aan de slag. In jouw belang en in dat van je kind.

PS Het leren omgaan met je eigen emoties en die van je kind is een belangrijke stap voor minder conflicten in huis. Vandaar dat ik er een hele les aan wijd in mijn onlineprogramma Stap voor stap een gelukkig gezin.

Herken jij wat ik beschrijf? Geef hieronder je reactie, ik lees het graag!

Vind je dit artikel de moeite waard? Deel het dan via onderstaande knoppen. Dank je wel!

 

Andere gerelateerde artikelen:

39 reacties

  1. Mamalein schreef:

    Ik kan helemaal doordraaien als m’n kinderen voor de zoveelste keer niet luisteren. Slaan zou ik nooit doen, maar ik sta tegen ze te schreeuwen en dat vind ik verschrikkelijk. Achteraf heb ik er enorme spijt van, maar op een bepaald moment kunnen ze zo het bloed onder m’n nagels vandaan halen. Ik lees graag tips hoe ik me kan leren beheersen op zulke momenten.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Mamalein,
      Het is ook verschrikkelijk als je zo tegen ze staat te schreeuwen. Dat zou je niet moeten doen inderdaad. Ik weet dat het moeilijk is, maar het is belangrijk om daar wat aan te doen. Het maakt het namelijk ook alleen maar moeilijker met je kinderen.
      Wat je nodig hebt is in de eerste plaats zorgen voor jezelf. Jezelf kalmeren. Ga even naar de wc bijvoorbeeld of draai je even om en adem een paar keer diep in en uit. Voel je irritatie, accepteer die en zie dat je er niet in mee hoeft. Je hebt altijd een keuze. Je kunt bijvoorbeeld tegen jezelf zeggen : “er is irritatie in mij”. Dat is alweer een stap verder bij jou vandaan dan “ik ben geïrriteerd”. Door even aandacht aan het gevoel te schenken ( je kunt ook in jezelf iets zeggen in de trant van “hallo, irritatie, ik zie dat je er weer bent”. Je duwt het niet weg, maar je gaat er ook niet in mee.
      Je zult merken als je dit vaker oefent, dat het je helpt om snel te kalmeren. Je voeten even bewust voelen helpt ook, even aarden, zeg maar.
      Vervolgens kun je jezelf de vraag stellen “Wat heeft mijn kind, of wat hebben mijn kinderen nu nodig?” Waarschijnlijk hebben ze nodig dat je echt contact met ze maakt. Of dat jij eerst naar hen luistert voordat ze naar jou kunnen luisteren.
      Wees alert op gedachtes als “ze willen niet”, “ze doen het expres”, “het boeit hen gewoon niet wat ik wil”, “ze nemen me niet serieus” enz. Die gedachten zijn begrijpelijk, maar niet waar. En ook niet vruchtbaar. Het is veel vruchtbaarder om jezelf af te vragen wat ze nodig hebben van jou om wel te kunnen luisteren.
      Een ander ding is dat je vaak te lang over je grens bent gegaan als je je geduld verliest. Wees eerder alert op je grens en communiceer die op tijd. Zorg dat je in contact bent als je dat tegen ze zegt, zodat ze je ook kunnen horen.
      Heb je meer advies nodig, neem dan contact met me op.
      Hartelijke groeten
      Karla

  2. Donna schreef:

    Ik herken vooral de opmerking over het blijkbaar te lang negeren van de eigen frustratie. Ik heb een schat van een zoon van anderhalf maar hij heeft behoorlijk wat temperament en weinig geduld. Hier kan ik opzich goed mee dealen want ik ben een kalm persoon en weet wat ik doe maar hij is inmiddels wel erg gewend dat hij alle aandacht krijgt en erg vertroeteld wordt merk ik. Ik ben dan ook alleen met hem. Hij accepteert het bijvoorbeeld al niet als ik vijf minuten ga afwassen of alleen naar de wc moet of wil douchen. Ook in de box heeft hij nooit gewild dus eigenlijk ben ik continue met hem bezig en doe ik al het andere tegelijkertijd met hem in de buurt of ik stel het andere uit als hij mijn aandacht vraagt. Dit geheel put me onbewust wel uit maar ik ben perfectionistisch en wil hem van alles het beste geven wat me ook heel goed lukt alleen ben ik soms niet blij met mijn aanpak, bijvoorbeeld bij het inslapen, ik ontplof voor mijn gevoel dan wel eens omdat hij dan rustig twee tot drie uur nog wakker kan zijn (dit inslaapprobleem had hij al, toen hij nog een baby was hielp inbakeren) en me continue trapt en vastgrijpt met zijn armen wat me op de 1 of andere manier steeds meer irriteert naarmate de uren verstrijken. Ik heb al geprobeerd het getrap en gefriemel enz te negeren maar dat lukt me niet. Ik heb btw bewust gekozen voor samen slapen en als hij eenmaal slaapt is dit ook heel fijn. Ik ben nu hoogzwanger dus dat helpt niet maar ik vind dus het moeilijk aan te voelen wanneer ik een moment voor mezelf had moeten nemen of anderzins (wat bijv?) om te voorkomen dat ik dan zonder het te willen mijn stem verhef. Achteraf voel ik me vreselijk. Ik ben al een aantal maanden bezig met grenzen stellen en hem te leren dat niet alles kan gaan zoals hij wil en we hanteren wel een vaste dagstructuur en rituelen maar ik zou graag weten hoe ik bij mezelf beter kan aanvoelen wanneer ik blijkbaar op het randje van “ontploffen” zit want ik wil dit graag ten alle tijden voorkomen. Ik ben overigens nooit echt agressief, kwets hem nooit en zou hem nooit slaan of iets dergelijks. Ik roep dan alleen harder dan ik wil “nu slapen” of waarom sla je me of herhaal heel vaak dat hij moet stoppen met trappen en leg uit dat het me pijn doet maar hij lijkt mijn geroep dan vooral grappig te vinden en gaat druk doen en opnieuw druk met me spelen door op me te gaan zitten of iets dergelijks. Het ergste wat ik geroepen heb is dat ik hem vervelend vindt doen. De positieve aanpak van bijv. uitleggen dat alle kinderen allang slapen of liedjes zingen (hij houdt erg van liedjes en zingen) werkt niet.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Donna,

      Bedankt voor je reactie. Volgens mij zit het je best hoog. En terecht. Ik denk dat je beter je eigen grenzen in de gaten moet houden. Je schrijft dat je perfectionistisch bent en omdat je alleen bent wil je het allemaal extra goed doen. Dat is absoluut een valkuil.
      Nu je tweede kindje eraan komt is het erg belangrijk dat je hiermee aan de slag gaat. Want je kunt straks niet meer altijd klaar staan voor hem. Bovendien vergt het dan veel te veel energie van je als je twee kindjes hebt.
      Ik vermoed dat hij zo ‘doordramt’ omdat hij aanvoelt dat jij niet zeker bent over je grenzen. Het zit in jou wat je dwars zit. Ik denk dat een goede coach je zou kunnen helpen om dit helder te krijgen. Wat maakt dat jij het zo moeilijk vindt om echt je grens te bepalen?
      Ik zou je daar graag bij willen helpen. Als je dat wilt, neem dan contact met me op. Maar onderneem in elk geval actie, op welke manier en met wie dan ook. Veel succes en wijsheid gewenst!

  3. Ratna schreef:

    Heel herkenbaar allemaal. ik heb een zoon van 4, die sinds december naar de basisschool gaat. En een dochter van 3 jaar. sinds mijn zoon naar school gaat is zijn gedrag aan het veranderen. Als hij thuis komt van school dan is hij heel enthousiast om te vertellen wat er is gebeurt. Ik neem dan ook de tijd om naar hem te luisteren en praat met hem erover mee. Mij dochter komt er dan tussen omdat ze ook haar verhaal wilt doen. Dan beginnen ze ruzie te maken en slaat mijn zoon haar (op hun manier). Ik moet ze weer uitelkaar halen en dat is best frustrerend. Want ze willen allebei aan mij hangen. Dan begin te schreeuwen op mijn zoon dat hij haar niet moet slaan. En omgekeerd krijgt hij een paar tikjes van mij. Op de dagen dat ik niet werk zijn ze dan thuis en het is dan schreeuwen slaan, niet samen kunnen spelen, afpakken. Mijn zoon plaagt dan mijn dochter terwijl zij gewoon rustig zit te spelen. Op den duur wordt ik er helemaal moe van, hoeveel ik tegen hem zeg daar mee op te houden. Hij blijft maar plagen en luistert niet. Ergens weet ik hoe ik dit moet aanpakken door rustig te blijven en met hem te praten. Maar het lukt mij niet, ik wordt boos en schreeuw en geef hem straf. Dat werkt niet, hij blijft niet op zijn plek zitten. Dan krijgt hij weer een paar tikjes van mijn. Ik zet hem terug op zijn strafplek, hij blijft terugkomen. Voor hem lijkt het nu een spelletje, het maakt mij nog meer boos. Ik kan er ook een spelletje van maken, maar dat wil ik niet. Omdat ik vind dat hij naar mij moet luisteren en weten dat ik het meen.

    Dit voelt niet goed en heb dan zoveel spijt. Ik wou dat mezelf anders kon opstellen, maar door druk van werk en het haastige leven maakt dit ons anders dan wij zelf willen…. Een paar goeie tips om mezelf te leren beheersen?

    • Karla Mooy schreef:

      Hoi Ratna,
      Tip 1: beloof jezelf om je kind nooit, maar dan ook nooit meer te slaan. Niet om jezelf schuldig te laten voelen, maar neem dit voornemen serieus. Het is niet goed voor je zoon en niet voor jou.
      Tip 2: voel je aankomen dat je boos wordt, zucht een paar keer diep. En doe: niets. Je kunt beter niets doen dan wat je altijd al deed, want dan weet je zeker hoe het afloopt. En beter nog is: doe eens iets heel anders. Zet muziek keihard aan, ga op je kop staan, ga Engels praten, weet ik veel. Doe iets geks en doorbreek je patroon.
      Tip 3: Onthoud één ding: je maakt het veel te persoonlijk. Je kinderen zijn er niet op uit om jou te pesten. Ze willen wel anders, maar weten hun gedrag nog niet goed genoeg te sturen. Realiseer je dat. En vraag je altijd af: “Wat heeft je kind nodig om het anders (beter) te doen? Als je er zo naar kijkt hoef je het niet persoonlijk te maken. Want dat maakt het allemaal veel erger.
      Heb je meer hulp nodig, bel me dan.
      succes
      Karla

      • Ratna schreef:

        Bedankt voor je reactie. De tranen rollen uit mijn ogen als ik dit lees. Ik voel me zo schuldig als ik naar mijn zoon kijk en weet dat hij onschuldig is. Ik besef me ook dat hij nog maar een kind is van 4 jaar en zijn hersenen moeten ontwikkelen. Hij heeft mij nodig.

        Het is niet altijd zo geweest. De eerste jaren verliep het allemaal goed, maar de laatste maanden gaat het gewoon niet meer. Ik verlies controle over thuis en mezelf. Maar een verhaal zo op deze manier lucht wel op. Hier kan ik wat mee. Dank je wel.

        • Karla Mooy schreef:

          Lieve Ratna, dank je wel voor je eerlijke reactie. Ik wil niet dat je je schuldig voelt. Schuldig is een bedenksel. Je schuldig voelen zijn negatieve gedachtes over jezelf in stand houden. Dat klopt niet. Je houdt van je zoon, je wilt hem alles geven wat hij nodig heeft en soms lukt dat niet goed. Maar je bent aan het leren. Je neemt de moeite om mijn blog te lezen en te reageren. Waardeer dat van jezelf. Je bent geen slachtoffer, maar ook niet schuldig. Gewoon iemand die leert. Met vallen en opstaan.
          Je schrijft ‘ik verlies controle over thuis en mezelf’. Dat klinkt alsof het niet helemaal goed met je gaat, alsof je een burnout hebt of daar tegenaan zit. Zorg goed voor jezelf (dan zorg je ook voor je kind!) en zoek hulp als dat nodig is.
          Hartelijke groeten
          Karla

  4. Ratna schreef:

    Hoi Karla, ik heb de laatste tijd veel aan mijn hoofd. En in combinatie met een druk leven en 2 kinderen wil je graag alles op orde hebben. Maar dat gaat niet altijd.

    Ik lees vaker naar forums van anderen en hoe zij dat aanpakken, maar heb nooit eerder op de forums gereageerd. Dit doet mij wel goed. Bedankt voor je reactie :).

  5. Anne schreef:

    Al sinds hij naar school gaat (hij zit nu in groep 5) is het een drama geweest met onze zoon om de deur uit te gaan. We komen bijna altijd te laat op school. Hij wil heel vaak niet meewerken aan het naar school gaan, maar liever spelen. Wij doen alles wat wij kunnen doen, kleren klaarleggen, desnoods helpen met aankleden (hij is acht!) maar hij werkt gewoon niet mee, rent weg en verzet zich, waardoor we heel vaak ruzie hebben ’s ochtends. En dat terwijl hij het gewoon leuk vindt op school. Het is de overgang van huis naar school (en ook vaak ’s avonds bij het naar bed gaan) waar het probleem zit.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Anne,
      Heb je ook al geprobeerd om de verantwoordelijkheid meer bij hem te leggen? Als alles duidelijk is dan is het een kwestie van doen. Het zou kunnen dat hij dan zelf meer verantwoordelijkheid neemt. Als het dan nog niet lukt kunnen jullie hem helpen en kun je samen op zoek gaan naar een oplossing. Maar dan is het tenminste jullie gezamenlijk probleem. In plaats van dat jullie van alles proberen en hij niet meewerkt.
      Het kan ook zijn dat hij een hekel aan school heeft of dat er iets is wat hij niet fijn vindt.
      Tenslotte: als het hem in de overgang zit heeft hij misschien meer tijd nodig om te schakelen en zich voor te bereiden. Dan moet je meer tijd nemen ’s ochtends en bedenken hoe hij die overgang makkelijker kan maken. Het kan erg helpen om hierover met hem in gesprek te gaan.
      succes!
      Karla
      O ja, en wat belangrijk is: Bedenk dat er altijd een oplossing is. Je hebt hem alleen nog niet gevonden 🙂

      • Anne schreef:

        Beste Karla, dank voor je tips. Als we de verantwoordelijkheid bij hem leggen zit hij om negen uur nog steeds in zijn pyjama een donald duck te lezen. Het maakt hem niet uit om te laat te komen. Hij is niet erg gevoelig voor sociale verwachtingen, van de groep of de juf. In de klas gaat hij ook altijd zijn eigen gang. Uiteraard hebben we al heel vaak met hem gepraat en gevraagd wat hij als mogelijke oplossing ziet, maar meer dan ‘weet ik niet’ komt er dan niet uit. Veel vroeger opstaan is nog een optie. Wel jammer dat we daar allemaal een hekel aan hebben. Maar nu het wat vroeger licht is, moeten we dat maar gaan proberen. Maar dan ook eerder naar bed (weer strijd)… Pff, je merkt, beetje moegestreden. Wel gemerkt dat sommige dingen vanzelf beter gaan als je maar lang genoeg wacht. Zo heb ik hem nog heel lang moeten aankleden maar de laatste tijd doet hij dat meestal zelf. Dank voor het meedenken!

        • Karla Mooy schreef:

          Hoi Anne,
          het klinkt alsof je zo’n eigenwijs, origineel kind hebt wat zich niet makkelijk voegt. Waarschijnlijk zo eentje die we later nodig hebben:) Maar nu is het toch lastig zo eentje die graag zijn eigen gang gaat. Wel goed dat je al gemerkt hebt dat dingen nooit blijven zoals ze zijn. Dus ook dit wordt beter. Kun je het er goed met school over hebben? Als iedereen zich minder druk maakt, scheelt dat ook alweer.En misschien kan school nog een consequentie bedenken voor als hij te laat komt.Dan heeft hij de keus tussen meewerken of de consequentie aanvaarden. (geen straf, maar bijvoorbeeld in een andere vorm inhalen wat hij gemist heeft of zo iets). Of de consequentie aanvaarden van het feit dat het lastig is voor de leerkracht als hij te laat komt. Of…. Ik weet dat school doorgaans vindt dat de ouder moet zorgen dat het kind op tijd op school is, maar misschien moet school zich er in dit geval toch ook mee bemoeien door in gesprek met hem te gaan.

  6. Sam schreef:

    Ik heb een dochtertje van 2 en een zoontje van 10 maanden. Ik wil graag meer geduld met mijn kinderen en vooral met mijn dochtertje ik doe zo erg mijn best om haar het beste te geven, ik ben perfectionist en alles moet in orde zijn anders krijg ik dat gevoel dat ik een slechte moeder ben. Mijn grootste probleem is dat ik vaak tegen mijn kinderen schreeuw met name tegen mijn dochtertje ze kan soms bloed onder mijn nagels vandaan halen. Ik weet dat het niet goed is maar toch doe ik het en daarna als ze liggen te slapen dan kijk ik naar ze en zie ik hoe onschuldig ze zijn en begin dan hard te huilen. Ik wil die kalme beheersbare moeder zijn die haar stem niet hoeft te verheffen en alles onder controle heeft. Ik heb al veel artikelen gelezen en veel tips gehanteerd maar zonder resultaat. Graag wil ik ook weten waarom ik in paniek raak als ik gehuil hoor van baby’s of kinderen, als mijn kids samen beginnen te huilen of krijsen en ik snap niet waarom dan raak ik de controle kwijt en begin ik tegen ze te schreeuwen. Sam

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Sam,
      Neem dit heel serieus: het is niet goed dat je tegen ze sstaat te schreeuwen. Zoek een manier om dat op te lossen.
      Je raakt in paniek als iets niet gaat zoals jij denkt dat het moet en je niet weet hoe je het moet bijsturen. Dat betekent dat je een enorme behoefte hebt aan controle, aan grip op de dingen. Eén van de kenmerken van kinderen is dat je ze niet onder controle hebt. Geen wonder dat jij daardoor van streek raakt.
      Je wilt graag een kalme en beheerste moeder zijn. Dat kan. Zeker weten. Maar, en nu komt het, daarvoor moet je eerst accepteren dat je de controle niet hebt! Nooit. Je hebt je kinderen niet aan een touwtje, ze doen wat ze willen of ‘moeten’ doen, voornamelijk onbewust als ze nog zo jong zijn.
      Je bent perfectionistisch zeg je en als alles niet in orde is denk je dat je een slechte moeder bent. Zo zit het niet, Sam. Je bent sowieso geen slechte moeder, want je doet je best. Je kunt wel een betere moeder worden als je dit aanpakt. Het gaat erom dat jouw kinderen je leren om te leven met onzekerheid, met gebrek aan controle. Ze dwingen je tot flexibiliteit.
      Jij hebt de keuze: zo doorgaan en dan wordt dit alleen maar erger. Of je accepteert dat je je kinderen niet onder controle hebt. Dat dat ook helemaal de bedoeling niet is. Je bent een goede moeder als je je kinderen in hun waarde kunt laten, als je kunt accepteren dat ze soms lastig zijn, dat ze nog veel moeten leren. Als je op een goede manier grenzen communiceert, zonder tegen hen uit te varen als hen dat niet lukt.
      Verplaats je eens in hen, in wat zij ervaren als het zo gaat. En zie, zonder schuldgevoel of verwijt, dat ze iets anders van je nodig hebben. Dat het nodig is dat je hier in verandert. Kom je eigen perfectionisme en controledwang onder ogen.
      En ik denk eerlijk gezegd, dat je hier hulp bij nodig hebt. Die kun je van mij krijgen, maar ook heel goed van een andere psycholoog of goede coach bij jou in de buurt. Overleg eens met de huisarts of ga naar het Centrum voor Jeugd en Gezin in jouw woonplaats.

  7. Wilm schreef:

    Ik heb een zoon van 9 en van 2. Die oudste maakt ons gek, ik kan me soms niet meer inhouden, dat hele dag maar waarschuwen, ik ben t zo zat geworden, hij doet wat ie wil en luistert totaal niet.
    Omdat t al jaren speelt heb ik nu geen geduld meer, straffen helpt tijdelijk. Vakanties, dat is m 100 x per dag waarschuwen. Me vrouw heeft er minder moeite mee, maar over haar loopt ie heen, schreeuwen en totaal geen respect, moedeloos word ik er van..
    Die kleine is perfect, maar ja, dat was ze broer vroeger ook….

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Wilm
      Dat is heel frustrerend voor je en heel moeilijk, ik weet het.
      En nu ga ik iets zeggen wat je misschien moeilijk vindt om te horen: jij laat je gek maken. Dat is iets wat je zelf doet. En al is het begrijpelijk en al kennen we het allemaal, toch is het iets wat je zelf doet. Je hoeft niet gek te worden van gedrag van een kind. En zolang je in de weerstand blijft, je niet kunt accepteren dat je kind is zoals ie is, en zolang je wilt dat hij anders doet, zal het niet beter gaan. Integendeel.
      Wat er nodig is, is dat je je realiseert dat er een reden is, waarom je kind doet zoals ie doet. Misschien luistert hij niet, omdat hij zich niet gehoord voelt. Dat gebeurt heel veel. Waarschijnlijk steekt hij wat anders in elkaar dan de meeste kinderen. Wordt hij niet begrepen, krijgt hij veel negativiteit over zich heen en voelt hij zich ook niet begrepen en geaccepteerd daardoor. Jouw kind heeft het moeilijk en heeft je steun en liefde nodig. Juist nu.
      Ga met je vrouw in overleg. Wat ik vaak zie is dat moeders het beter begrijpen, meer begrip hebben voor hun kind. Maar ze vergeten ook om hun eigen grenzen goed aan te geven. Vaders kunnen dat vaak juist veel beter. En dan kun je elkaars patroon versterken. De moeder toont vooral begrip, de vader is steeds korter door de bocht. En het kind is de dupe. Want hij voelt zich én niet begrepen én weet niet waar ie aan toe is.
      Kortom, jullie zullen hier iets mee moeten. Je kunt je kind niet veranderen, maar je eigen gedrag en houding wel en dat zou weleens een groot verschil kunnen maken.
      Wil je hier meer hulp van mij bij, neem dan contact met me op. Je kunt ook naar het centrum voor jeugd en gezin gaan in je gemeente. Succes!

  8. Denden schreef:

    Wat lees ik hier allemaal herkenbare dingen, vanavond hebben mijn vrouw en ik een behoorlijk dispuut over de kinderen gehad betreffende de omgang met de kinderen. Moegestreden, gefrustreerd en spijt achteraf zijn wel DE kernwoorden die bij veel gezinnen voorkomen.
    Evenals zelf rustig blijven, een paar keer diep zuchten en noem alle goede tips maar op.
    Toch zou ik graag weten hoe je dit kunt trainen/oefenen. Het laatste wat ik zou willen is dat de relatie op de klippen loopt door verschil van mening over de opvoeding.

    • Karla Mooy schreef:

      Hoi Denden,
      Het komt op mij over als een noodkreet. En tegelijkertijd is het heel herkenbaar. Ik heb er vandaag een blog over geschreven.
      Ik heb je een mailtje gestuurd, als je wilt kunnen we hier verder telefonisch contact over hebben.
      Hartelijke groeten
      Karla

  9. brenda schreef:

    hoi Karla, ik heb ook een probleem, had begin met mijn zoontje al een moeilijke periode, duurde anderhalf jaar dat mijn zoontje ging doorslapen, elke keer weer een andere fase,tandjes, driftbuien zelf nu lukt het nog niet helemaal, mijn zoontje heb ik vorig jaar naar zijn grote autobed over laten gaan, ging even goed. maar later ging hij weer spoken, misschien wel 20x naar boven gegaan. en dat wordt je toch wel een beetje zat, avond in en avond uit, mijn zoontje terug gelegd in het ledikantje met slaapzak, dit ging een tijdje goed, maar hij had een zusje erbij gekregen en die is inmiddels alweer 6 maanden, reageert heel goed op zijn zusje is lief, grote broer en niet jaloers. maar die werd te klein voor het wiegje en toen hij uit logeren was bij opa en oma had ik hem gezegd dat als hij terug komt dit het bedje voor zijn zusje is. had meegeholpen met het bedje verplaatsen naar het kamertje van zijn zusje, slapen gaat wisselend komt er regelmatig uit, zijn soms 2 uur bezig om hem in bed te houden, maar we geven het niet toe,bijven erbij dat het bedtijd is en dat hij in zijn bedje moet liggen, maar worden er wel moedeloos van.
    toen hij anderhalf was ging het erg goed met zinnelijk worden, gaf goed aan als hij moest poepen, na de komst van zijn zusje heeft hij dit niet doorgezet. was erg jong en nam het hem niet kwalijk, blijven door oefenen en belonen. komt vanzelf een keer goed. hij doet het wel maar zet niet door.
    waar ik moeite mee heb, mijn zoontje sloopt erg veel, traphekjes, speelgoed, puzzels enz. straf hem als hij wat kapot heeft gemaakt, zet hem op de trap en laat hem nadenken wat hij heeft gedaan, soms weet hij dat hij stout is geweest en gaat zelf op de trap zitten, na straftijd ga ik laag zitten en spreek hem toe, kijkt je niet aan en geeft een grote mond, of lacht je in je gezicht uit.dan zet ik hem terug en moet nog even zitten. dan probeer ik me echt in te houden, om niet te gaan schreeuwen tegen hem, haal diep adem en tel tot 10. maar als er dan weer wat achter aan komt, heb ik mezelf niet meer onder co en ben dan zo kwaad dat ik ontplof van woede en een flinke uitbrander geeft(stem verheffen) voel me hierbij altijd rot,ben er dan erg verdrietig over. weet dat ik tegen een kind praat van bijna 3 jaar en ik ouder en wijzer moet zijn. en raakt mijn geduld op. negeer ik zijn gedrag vraagt hij negatieve aandacht terug gaat hij tekenen op de meubels, of op de vloer of trekt alle bloemen van de plant.vraag ik of hij op wil ruimen zegt hij nee, en laat alles liggen, stel nu de 123 methode in. dit werkt redelijk. samen opruimen dat gaat goed. vind het jammer dat er maar een paar momentjes zijn waar ik echt geniet van de kinderen. ben toch veel aanwezig, gaat maar 3 uurtjes naar de opvang toe, maar begint soms 0m 8.00 uur en kan soms doorgaan tot 14.00 uur en daarna moet ik gaan werken. bij de opvang is hij super lief en ook bij iemand anders. vraag mij af wat ik toch verkeerd doe. uur elke keer verzint hij iets anders en weet al een beetje waarom ik boos wordt.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Brenda,
      Wat ontzettend verdrietig dat je zo in de strijd terecht bent gekomen met je zoontje. Ik weet je doet je stinkende best en toch gaat het op deze manier niet goed. En natuurlijk voel je je rot als je zo bent uitgevallen tegen je kind. Het is herkenbaar voor veel ouders denk ik.
      Je zit nu vast in een patroon van negativiteit en strijd. Wat er nodig is, is dat je daar weer uitkomt. Daar kan ik je niet gewoon even 1 tips voor geven, maar daarvoor moet je een dingen anders aanpakken.
      Ik kan je daar op verschillende manieren bij helpen. Ik heb je even een mail gestuurd om hier verder over te praten.
      Hartelijke groeten
      Karla

  10. salena schreef:

    hallo, hoe kan ik aub in contact komen met u? ik ben op van de zenuwen door mijn kinderen en mijn man en het huishouden. alles gewoon
    ik maak mijn kinderen bang door mijn gedrag. roep constant op hen. sla mijn zoontje soms op zijn hoofd ik voel mij hier zo slecht bij. ik weet niet hoe ik zo ben kunnen worden maar wil geholpen worden. bij de psychiater ka ik pas vanaf januari terecht.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Salena,
      Ik heb je een mailtje gestuurd hoe je me kunt bereiken. Je mag me ook bellen op 0594 516781. Spreek iets in als ik niet opneem, dan bel ik je terug.
      Wacht niet te lang, je hebt echt hulp nodig op korte termijn.
      hartelijke groeten
      Karla

  11. Jackie schreef:

    Wat lees ik hier veel herkenbare verhalen! Ik ben ook zo’n moeder die haar geduld verliest, vooral met mijn zoon van 5 en dit eist zoveel energie dat het ook ten koste gaat van de aandacht aan mijn dochter van 8.
    Mijn zoon zit in de eerste klas (groep 3 in het Nederlandse schoolsysteem) – wij wonen in Griekenland. Hij krijgt nu al huiswerk mee en daarin zit het probleem. Hij weigert het te doen. Het is nooit veel: een bladzijde in een schrift schrijven (letters en de eerste woordjes) en een of twee stencils met letters omcirkelen, schrijven o.i.d. en een enkele keer rekensommetjes. Ik verlies dan heel snel mijn geduld, het moet namelijk wel af. En ik merk dat school hem veel energie kost, hij is echt moe als hij uit school komt om 14.00 uur. We eten dan eerst en heel even spelen (maar ik laat ze liever direct aan het huiswerk beginnen want als ze spelen is het helemaal moeilijk ze aan het huiswerk te krijgen). Mijn dochter zit in de 3e klas en zij heeft ook huiswerk, maar veel meer. Ook geschiedenis en zo. Ook daar heeft ze hulp bij nodig (gelukkig niet zo veel want ze is heel zelfstandig en leert gemakkelijk) en ik heb het gevoel dat ik haar tekort doe met aandacht geven omdat alle (negatieve) aandacht naar mijn zoon gaat. Als ik mijn geduld verlies ga ik schreeuwen tegen hem (heel confronterend om het zo op te schrijven) en gisteren was ik zo boos dat ik hem zelfs een klap gaf. Waarna ik me heel slecht voelde. Mijn man is niet altijd aanwezig, door de crisis hier werkt hij noodgedwongen een paar maanden (winterperiode) per jaar in het buitenland. Ik voel me dan zoals een alleenstaande moeder, de kinderen missen hun vader heel erg en het lijkt wel of ze hun boosheid en verdriet op mij afreageren. Ik voel me heel vaak gestresst.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Jackie,
      wat een verdrietig verhaal eigenlijk. En wat heb je het eerlijk opgeschreven. Heel herkenbaar ook weer. We kunnen zo ontzettend worstelen met onze kinderen.
      Ik denk dat je zoontje je min of meer dwingt om beter naar hem te luisteren. Op deze weg voortgaan maakt het alleen maar erger. Laat de gedachte eens los dat het zou moeten, dat huiswerk. Kijk eens wat dit allemaal verpest en of het dat wel waard is. Moet het eigenlijk wel? Luister naar hem en zoek samen oplossingen, maar ga niet in gevecht met hem!
      Als je zoon zo duidelijk kan weigeren, dan vermoed ik dat hij dat wel vaker doet, niet alleen bij het huiswerk maken. Deze kinderen reageren vaak slecht op de opvoedingsaanpak, zoals die meestal wordt gedaan. Je verzeilt snel in een machtsstrijd. Als je dat ook herkent, dan heb je echt een andere aanpak nodig. Ik geef daarover een webinar op 11 en 13 november, misschien is het een idee voor jou om daaraan mee te doen (als dat lukt).
      Ook vertel ik daarin meer over mijn onlineprogramma, ik denk dat dit voor jou ook heel behulpzaam kan zijn.
      Wil je meer contact, stuur me dan gerust een mail. Ik help je graag veder. En je hebt de eerste stap al gezet, door toe te geven aan jezelf (en ons), dat het zo niet goed gaat.
      Hartelijke groeten
      Karla

      • Jackie schreef:

        Dank je Karla voor je fijne reactie! Die webinar klinkt goed. Kan ik daar meer informatie over krijgen? Over hoe ik mij daarvoor kan inschrijven?
        Hij weigert inderdaad vaker. Nee is nee bij hem, hij is wat dat betreft koppig. Maar ik hoor dat hij dit ook in de klas doet tegen de juffrouw. Zij is overigens streng, maar ook rechtvaardig. Ze vertelde me dat hij een hele sociale jongen is (dat merk ik ook op school, alle kinderen groeten hem als hij op het schoolplein is, ook uit hogere klassen), hij houdt van gekke dingen uithalen, grapjes, de clown uithangen veel lachen etc. Maar in de klas zit hij apart omdat hij teveel praat en hij op die manier de les verstoort.

      • Jackie schreef:

        De informatie over deze webinar heb ik inmiddels op de website gevonden en mezelf ingeschreven. Ik kijk er erg naar uit!

  12. Kat schreef:

    Hi. Helaas herken ook ik mezelf in ongeduldig zijn en als een gefrustreerde moeder rond te lopen. Ik werk zelf met kinderen met een gedragsstoornis en ken de kneepjes, studies,… Toch is het ook voor mij moeilijk om geen tik uit te delen. Vaak moet ik alles 100x herhalen, maken mijn meisjes (4 en 5) ongelooflijk veel ruzie,…
    Ook al zie ik dat roepen niet helpt, toch herval ik telkens weer in deze valkuil.
    Deze ochtend had de jongste een crisis van 45 min over haar kledij. Roepen, tieren verwijten gooien met zaken… Tot ik haar bijna in klem vastneem om haar rustig te laten worden. Dan.huilt ze en zegt dat ik altijd boos ben… En dan voel ik de vreselijkste moeder op de werels 🙁

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Kat,
      Neem het jezelf niet kwalijk, dat je het met je eigen kinderen zoveel moeilijker vindt, je kunt dat niet vergelijken! Ik heb meerdere professionals onder mijn klanten. En zelf was ik ook iemand die pedagogisch was opgeleid en toch liep ik tegen veel problemen aan.
      Als zij zegt dat je altijd boos bent, neem dat dan serieus. Niet in de zin van jezelf verwijten maken, dat is geheel onterecht. Je doet immers je uiterste best.
      Maar wel in de zin van: ga er wat aan doen. Ik kan je daarbij helpen. We kunnen starten met een coachingssessie als je dat wilt. Dan kunnen we kijken wat maakt dat je zo blijft steken in patronen die niet helpen. En hoe je het wel anders kunt gaan doen.
      Wat je ook kiest, hulp van mij of van iemand anders: doe er wat aan. Want het kan echt anders. Dit is zonde voor je kinderen, maar ook voor jou!
      Hartelijke groeten
      Karla

  13. Hein schreef:

    Hallo Karla,

    Ik was op zoek naar tips om minder snel mijn geduld te verliezen naar mijn jongens, 2 en 5. Ik las de drie tips die je aan ene Ratna gaf. Gouden tips, ga ik zeker gebruiken.

    Dank van een lerende vader.

    Hein

  14. Wendy schreef:

    Beste Karla,

    Voornamelijk het stukje mijn geduld verliezen als ik gefrustreerd ben herken ik heel erg. En ja, dat gaat gepaard met schreeuwen tegen mijn zoon. Ik weet dat dit niet goed is, wil het niet, ik er niets mee bereik en voel me hierdoor heel schuldig, maar toch gebeurd het elke keer weer.
    Wij lopen als ouders voornamelijk tegen het probleem luisteren aan. Onze zoon lijkt in de meeste gevallen niet te luisteren. In contact staan met onze zoon is wat wij al toepassen, maar als hij een paar woorden gehoord heeft, gaat hij de rest zelf invullen. Daarnaast moet alles precies zo gaan als hoe hij het in zijn hoofd heeft. Er is gewoon geen doorkomen aan… Straffen en belonen helpt niet. In sommige situaties willen we hem best laten gaan, maar sommige zaken moeten gewoon: geen discussie. Dit levert in veel gevallen een machtsstrijd op. En mijn zoon kan heel slecht tegen macht. Sociaal gezien liep hij bij de opvang tegen problemen aan. Fysiek woorden en niet mee woorden oplossen. Dit gedrag herhaalt zich nu op de basisschool. Ik wil niet dat de moeilijke communicatie tussen leeftijdsgenoten veroorzaakt wordt door onze machtsstrijd (schreeuwen). Dus heb je misschien tips voor ons?

    Wendy

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Wendy,
      Dit is niet makkelijk voor jullie. Wel herkenbaar voor mij. Ik kan je hiervoor niet gewoon 1 tip geven dat het probleem oplost. Wel weet ik dat het belangrijk is om je steeds opnieuw te realiseren dat het geen onwil is, maar onmacht. Dat je moet blijven kijken naar wat er bij hem gebeurt, hem begrijpen en daar bij aansluiten. En leren om zelf rustig te blijven dus.
      Om echt stappen te zetten in het oplossen van deze problematiek zou ik je in overweging willen geven om het onlineprogramma te volgen of je door mij te laten coachen. Als je wilt kun je contact met me opnemen om te bespreken hoe ik je zou verder zou kunnen helpen.
      Hartelijke groeten
      Karla

  15. Anneke schreef:

    Heel herkenbaar allemaal. Maar wat te doen als je kind (6) je in zijn/haar driftbui blijft uitdagen? Steeds de confrontatie opzoekt in de zin van slaan, schoppen, kopstoten, dingen stukmaken enz.? Je kunt dan zelf geen time out nemen… En rustig blijven is dan wel heel moeilijk want je laat je toch niet slaan? En hem/haar een time out geven helpt ook niet want hij/zij blijft niet in zijn/haar kamer of waar dan ook. Zoekt je steeds weer op…. Lastige kwesties…

    • Karla Mooy schreef:

      Wat lijkt op uitdagen is puur frustratie afreageren. Dus neem het niet persoonlijk en blijf rustig. Je kind heeft zichzelf nog niet in de hand. Dus moet jij dat voor hem of haar doen. Pak haar vast zodat ze niet meer kan schoppen of slaan. Op het moment dat ze daar te groot voor wordt, is ze waarschijnlijk ook oud genoeg om haar even alleen te laten, dus zelf een time-out te nemen.

  16. Kim schreef:

    Dag Karla,

    Ik heb samen met mijn vriend een kind van 2,5 jaar en nu nog eentje op komst 🙂 ik werk in kinderdagverblijf en ben dus nu thuis mijn eerste zoontje gaat nog niet naar school dus ben ik er ganse dagen alleen thuis. Ik probeer thuis ook dingen te doen zoals wassen stofzuigen,…. maar elke keer als ik zoiets wil doen begint hij met vanalles uit te steken zoals met auto’s gooien aan de gordijnen trekken dingen in zinn mond te steken,…. ik probeer om zoveel mogelijk samen dingen te doen maar een ganse dag lukt dit echt niet hij komt ook savonds 20 keer uit zen bed hij is zindelijk maar doet nu de laatste tijd express kaka in zijn broek en dan komt hij met een smile zeggen kaka gedaan. Op straf zetten helpt niet want hij zit aan alles te prutsen en kapot te maken hem proberen positief te benaderen helpt ook niet want als je zegt als je dit goed doet of niet kapot maakt krijg je iets in de plaats daarvoor heeft hij gwn geen geduld. Hij doet constant zijn eigen goesting en luistert HELEMAAL niet. Ik verlies dan soms mijn geduld en begin dan te roepen hier wil ik zeker iets aan doen hij kan zo lief zijn ook maar hij kan ook zo het bloed van onder mijn nagels halen 🙁

    • Karla Mooy schreef:

      Ik denk, Kim, dat hij behoefte heeft aan enerzijds meer bevestiging (door echte aandacht en onvoorwaardelijke acceptatie van hoe hij is) met anderzijds duidelijkheid over wat je echt niet wil. Ferm zijn. En een duidelijke structuur bieden. Tijden waarin je samen iets doet en tijden waarin je zelf even wat moet doen.
      Dit duidelijk aangeven, bijv. mbv een timer. Schrik niet van zijn gedrag, zie het als dat hij niet weet waar hij aan toe is of hoe hij zijn gedrag moet sturen. Trek het je niet persoonlijk aan maar ga op zoek naar hoe je hem kunt helpen om wel te doen wat je graag van hem wil. Wees er duidelijk in en bouw het op. Snap je wat ik bedoel?
      PS het feit dat je zwanger bent, maakt ook dat je extra gevoelig bent en sneller van streek. Dus kijk ook wat jijzelf nodig hebt om het leuk te blijven vinden

Laat van je horen