.

Eén lijn trekken

één lijn trekkenVader en moeder moeten één lijn trekken, wordt vaak gezegd. In praktijk blijkt dat lastig. Wat ik veel zie en hoor is dat vaders strenger zijn dan moeders. Dat geeft soms onenigheid tussen de ouders. De vraag is: wie heeft gelijk, papa of mama?

Vaak zijn moeders toegeeflijker en geduldiger dan vaders. Natuurlijk is het een generalisatie, het kan ook andersom zijn, maar het is wel iets wat ik vaak zie. Vaders lijken makkelijker grenzen te stellen, kunnen ook beter hun eigen grens bewaken, maar zijn ook vaak wat ‘kort door de bocht’.

Moeders daarentegen hebben meer oog voor het belang van hun kind, willen daar vaker aan tegemoet komen en geven meer ruimte. Wat overigens regelmatig ten koste gaat van hun eigen behoeftes. Omdat ze tegelijkertijd ook wel weer bang zijn om hun kind te verwennen, kunnen ze in conlict komen met zichzelf en worden onzeker.

Dit kan leiden tot onenigheid tussen de ouders. Vader vindt moeder ‘te soft’. Moeder vindt vader te kort door de bocht. Dat kan irritatie opleveren. Wat ik daarbij zie is dat moeders eerder aan zichzelf gaan twijfelen. Misschien doet vader het wel beter, ik moet toch ook maar wat strenger worden, denkt de moeder dan. Want ja, de kinderen luisteren wel beter naar vader.

Het antwoord op de vraag wie er gelijk heeft, is niet vader of moeder. Het is een misvatting, dat opvoeden gaat over hoe streng of hoe toegeeflijk je mag zijn. Het lijkt of er maar twee keuzes zijn: jij bent de baas of je kind is de baas. Maar dat is helemaal niet zo.

Deze vraag komt voort uit een opvoedingsvisie, die gebaseerd is op macht. Het gaat erom, als ouder het gezag (= de macht)  te behouden. Of je bent de baas, of je laat over je heen lopen. En kinderen moeten vooral gehoorzamen.

Er is een derde mogelijkheid, die niet uitgaat van macht maar van gelijkwaardigheid. Het gaat vooral om samen. Letterlijk samen leven. Luisteren naar elkaar en elkaars behoeften serieus nemen. Je eigen behoeften duidelijk verwoorden. Samen zoeken naar oplossingen. En al doende leert je kind hoe dat werkt. Als jij je kind serieus neemt, zal hij ook vanzelf rekening gaan houden met jouw behoeften.

Als ouders samen op deze wijze gaan opvoeden, verdwijnt de tegenstelling. Ieder geeft zijn eigen grens aan en die is niet voor iedereen gelijk. Beide ouders doen een appel op de behulpzaamheid van het kind i.p.v. op gehoorzaamheid.

Kinderen willen wel degelijk graag meewerken en jou een plezier doen. Alleen soms weten ze niet hoe. En hebben ze je hulp nodig i.p.v. een standje. Voorwaarde is ook, dat ze zichzelf gerespecteerd voelen in hun eigen behoefte.

Het is prachtig om te zien, hoe ouders weer dichter bij elkaar komen en hoe er in het gezin meer verbinding ontstaat. Ik heb dat al meermalen mogen meemaken in coachingstrajecten. Het geeft ouders ook zelfvertrouwen en ontspanning in het opvoeden. En dat is precies waar ik het voor doe 🙂

Andere gerelateerde artikelen:

6 reacties

  1. Elsbeth schreef:

    Mooi stuk!

  2. Liesbeth schreef:

    Hoi Karla,
    eigenlijk ben je beiden dan transparant over je houding en is het meer democratisch.
    Niet zo star, dat of dat..
    Toch moet je als ouders een keuze maken, in samenspraak met je kind weliswaar. Als je het teveel open en onbeslist laat, laat je dan niet teveel over je heen lopen? Je bent er als ouder ook voor om je kind te leiden in het leven.
    De mix van leiden en flexibel zijn in gesprek met je kind is vaak op basis van gevoel. Het lukt beter als je als ouder alleen in gesprek bent. Komt de ander erbij dan is het nodig om de tegenstelling te laten. (tot 10 tellen of inslikken)
    En dan het kind behulpzaam laten zijn? Dit vind ik nog wat vaag. Kun je dit verduidelijken?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Liesbeth,
      Je moet er samen uitkomen. Soms alleen jij en je kind. Soms met zijn drieën of met het hele gezin. Dat hangt ervan af, waarover er een besluit moet worden genomen. Als het iets is wat tussen jou en je kind speelt, hoort de andere ouder zich er buiten te houden. Tenzij er een behoefte of zorg van hem in het geding is. Dan wordt het gesprek ruimer. Het kan dan nodig zijn om het als ouders eerst apart eens te worden. Of niet, zoals ik zei, je kunt het ook met het hele gezin doen.
      Het klinkt voor ouders soms raar of griezelig, zo van, wij zetten toch de lijnen uit en uiteindelijk bepalen wij toch? Dat kan een kind toch niet bepalen? Maar dat komt toch weer voort uit de onbewuste gedachte dat het over macht gaat. Of de ouders bepalen, óf het kind. Jouw vraag: ”laat je dan niet teveel over je heen lopen?’ getuigt daar ook van. Maar je hoeft niet bang te zijn. Dingen, die voor jou van belang zijn stel je aan de orde. Zodra iets speelt, kun je het aan de orde stellen. De rest is toekomstmuziek. Je kunt dat onbeslist of open laten noemen, maar het is gewoon nog niet aan de orde. Samen leven doe je in het moment, nu. Niet in de toekomst. En ieders behoefte is van belang. Dus ook de jouwe. En als jij iets erg belangrijk vindt in de opvoeding, dan kun je dat ook formuleren als een behoefte. Bijvoorbeeld, dat jij graag wilt dat iedereen eerlijk is, omdat je de anderen wilt kunnen vertrouwen. Jij wordt er onrustig van als je daar niet van uit kan gaan. Dat is een duidelijke behoefte, waar anderen dan weer rekening mee kunnen houden.
      Dus waar zou je bang voor moeten zijn?
      Het klinkt eigenlijk enger dan het is, uit het idee van macht stappen. Gewoon het principe van gelijkwaardigheid als uitgangspunt nemen en erop vertrouwen dat het dan goed komt. Dat doet het nl. ook. Want anders moet er weer gesproken worden. In het begin misschien wel eens wat meer dan gewenst, maar dat is een kwestie van gewenning.
      Schept dit duidelijkheid?

  3. A schreef:

    Beste Karla,

    Ik ben het helemaal met je eens!Het heeft ook te maken met een soort basishouding van respect en oprechte aandacht voor elkaar. En dus ook voor elkaars grenzen, dit geldt voor je partner, maar ook voor je kinderen. Soms denken we dat kinderen anders zijn of zijn we zo aan het ‘opvoeden’ dat we dat respect voor elkaar even vergeten. Het blijft lastig, hoor om dit ook in de praktijk uit te voeren, als je irraties voelt tegenover je partner omdat hij het zo anders doet dan jij! Hoe gaan jullie daarmee? Ga je inderdaad even tien tellen er tussen uit?
    Ik ben benieuwd!
    Hartelijke groet,
    Annette van der Maarel

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Annette,
      Bedankt voor je reactie. Bij mij komt het in praktijk weinig voor, omdat mijn kinderen op één na het huis uit zijn en bovendien ben ik gescheiden. Maar ook dan heb je natuurlijk wel verschil van mening. De hamvraag is voor mij, als hij dingen anders doet of zegt dan ik zou willen: “gaat het mij aan? Of is het iets tussen hem en het kind?” Dan moet ik dat respecteren. Gaat het mij wel aan, dan maak ik mijn eigen wens of behoefte duidelijk en proberen we een oplossing te vinden, die voor iedereen okee is. Het is voor kinderen fijn als elke ouder kan zijn zoals hij is. We mogen best verschillend zijn, daar hebben ze over het algemeen weinig problemen mee. Ze leren van ons allebei. Als je het lastig vindt omdat je irritatie voelt, dan zou ik er inderdaad bij weg gaan. Heb je mooi even de tijd om te onderzoeken wat je precies irriteert. En of iets is wat besproken moet worden of dat het gewoon iets is wat jij moet leren accepteren 🙂
      Hartelijke groeten
      Karla

Laat van je horen