.

In 4 stappen naar een gelukkig gezin

Twee week geleden schreef ik in “Breng vrede in je gezin” over het belang van vrede en verbondenheid in je gezin. De vraag “Hoe krijg je dat nu in praktijk voor elkaar?” bleef toen nog onbeantwoord. Dat antwoord kun je nu hieronder lezen. In 4 simpele stappen naar een gelukkig gezin. Want vrede en verbinding is wat ons echt gelukkig maakt.

De eerste stap is: stop met (ver) oordelen.  Daarvoor is het natuurlijk eerst nodig dat je herkent wanneer je dat doet. Vaker dan je misschien denkt, kan ik je vertellen. Hoe meer je in staat bent je eigen gedachten op te merken, hoe meer je ontdekt dat je eigenlijk barst van de overtuigingen en oordelen. (Gelukkig maar dat je sowieso al niet alles uitspreekt wat je denkt.) Nou geeft dat op zich niks. Het is normaal, zo werkt ons denken nu eenmaal. Dus veroordeel jezelf er niet om, dat is alleen maar meer van hetzelfde 🙂

Oordelen of veroordelen heeft twee nadelen: het sijpelt door in wat je zegt en kan de ander kwetsen. Het tweede nadeel is, dat je niet meer open bent. Het denken denkt het wel te weten: zo is het. Waardoor je niet meer kunt zien hoe die ander eigenlijk is. Je focust ook vooral op bevestiging van je mening en ziet over het hoofd dat iemand altijd meer is dan wat jij van hem denkt. Zelfs al is dat op een bepaalde manier waar. Dus gaat het over je kind: je kind is nooit altijd slordig, lastig, snel boos, brutaal. Ga juist op zoek naar situaties, die jou het tegendeel laten zien.

De tweede stap is: luister met aandacht naar je kind of je partner. Pak je momenten. Als je kind signalen afgeeft, dat iets hem bezig houdt, hetzij een probleem, hetzij iets wat erg plezierig is of belangrijk voor hem of haar, luister dan. Geef hem al je aandacht. Waak ervoor om je eigen inbreng te geven, dat kan je kind frustreren of op zijn minst bij zijn eigen ervaring weghalen. Parkeer je eigen gedachten en probeer je kind te begrijpen. Alleen hummen of weergeven wat je denkt te horen (’daar werd jij wel enthousiast van, of niet’) is voldoende.

De derde stap is: waardeer jouw eigen behoefte als precies even belangrijk als die van je kind of je partner. Neem de behoefte of zorg van de ander serieus, evenzeer als die van je zelf. Dat betekent dat je jezelf niet op de voorgrond zet, maar ook niet jezelf wegcijfert. Dit is een hele belangrijke stap. Het voorkomt dat ouders vanuit macht opvoeden, maar ook dat ouders over zich heen laten lopen. Beide is onwenselijk en dus ook niet nodig. Ga hier zorgvuldig mee om en je zult merken dat het wederzijds respect vanzelfsprekend wordt.

Hieruit vloeit logischerwijs de vierde en laatste stap voort: streef in geval van conflicten zoveel mogelijk naar een oplossing, die voor iedereen goed is. Zoveel mogelijk, want het kan niet altijd. Een oplossing zoeken vraagt even tijd en die heb je niet altijd op dat moment natuurlijk. Maar het streven is erg belangrijk. Het is een manier van omgaan met elkaar, die ervoor zorgt dat iedereen zich gezien en gerespecteerd voelt. Kinderen leren op die manier op een vanzelfsprekende manier om respect te hebben voor anderen, maar ook voor wat ze zelf nodig hebben. En ze leren hoe je zonder ruzie conflicten kunt oplossen.

Zoals gezegd: het zijn simpele stappen, simpel te onthouden. De uitdaging zit hem zoals zo vaak in het doen. Besef goed wat de voordelen zijn van deze aanpak. Meer rust en harmonie in je gezin. Neem dit serieus en werk eraan. Waardeer jezelf voor elke stap die je zet, voor elke keer dat het gelukt is om goed te luisteren of een conflict op te lossen. Het is in mijn ogen één van de meest waardevolle ervaringen, die jij je kind kunt meegeven. En tegelijkertijd profiteer jij er nu ook van door een betere sfeer in je gezin 🙂 . Dus: wat let je? Succes!

Kan mijn aanpak jou inspireren? Wil je meer weten, meer leren? Kijk dan eens naar mijn nieuwe programma In 4 maanden een Gelukkig Gezin

Andere gerelateerde artikelen:

4 reacties

  1. H Bos schreef:

    Ja en dat vind ik dus het moeilijkst om en mijn eigen en de behoeften van mijn kind een balans in te vinden. Want ik krijg vaak de reactie dat ik over me heen laat lopen door mijn kind en hij het voor het zeggen heeft en zijn eigen gang gaat.

    • Karla Mooy schreef:

      Wat belangrijk is als je zulke reacties krijgt is onderzoeken: zit er een kern van waarheid in,ken ik mijn eigen behoeften niet goed genoeg en respecteer ik mijn eigen behoeften eigenlijk onvoldoende? In dat geval is er werk aan de winkel 🙂 Maar is dat niet zo, dan is er niks aan de hand.
      Ik weet wat je bedoelt, vaak komt het van mensen, die vinden dat kinderen niet zoveel inbreng zouden moeten hebben. Die zonder verder nadenken een kind iets verbieden “omdat het niet hoort” of “omdat ie anders een loopje met je neemt”. Ja, als je een kind niet serieus neemt, gaat hij dergelijk gedrag ontwikkelen. Dan krijg je het spel van manipuleren en je zin willen hebben. Maar een kind wat met respect wordt groot gebracht, zal jouw behoeften ook respecteren.

  2. Sabrine schreef:

    Ik hebmijn zoon nu 3 3/4 jaar
    heel lang met repect proberen op te voeden, dat doe ik nog wel hoor.
    maar ik ging altijd heel erg met hem mee, luisterde naar wat hij wilde en daarna ging hij makkelijk met mij mee. Maar sinds zeker een half jaar wil het niet meer op deze manier, hij neemt een groot loopje met me. En ik heb het gevoel dat ik hem heel kort moet houden. enigzins tegen mijn zin. Ik vind het lastig om nu weer terug te keren naar het oude patroon. Maar echt leuk is het zo ook niet

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Sabrine,
      Er kunnen twee dingen aan de hand zijn. Of je respecteert je eigen behoeften niet, gaat dus teveel met hem mee (je vindt -bijna- alles goed). Of hij is aan het experimenteren. Wat heel goed kan als hij 3 jaar is. Wat je moet doen is volhouden. Interpreteren als “hij neemt een loopje met me” maakt dat je veel sneller in strijd komt. Zie het als “hij probeert dingen uit”. Blijf geduldig en geef aan wat jouw grens is. Er zijn fases waarin het lastiger is dan anders, maar juist dan moet je op je hoede zijn voor overstappen op een meer “ik ben de baas”- aanpak. Blijf communiceren en houd vast ook aan je eigen grenzen. Je hebt vooral geduld, begrip en volharding nodig in deze fase. En laat duidelijk merken als je boos bent. Geef het aan als je iets echt niet leuk vindt!Succes!

Laat van je horen