.

Je kind vraagt om echte aandacht

 

Kinderen vragen om aandacht. Ja, dat is zo. Daar is ook niks mee. Integendeel. Een kind wat helemaal geen aandacht vraagt kan ook onze zorg oproepen. Sommige kinderen vragen erg veel aandacht. Of vragen op een zgn. negatieve manier aandacht. Wat kun je daar aan doen?

Kinderen vragen aandacht omdat ze gezien willen worden. Net als wij allemaal. Dat is een basisbehoefte. En soms krijgen ze die aandacht niet. Of ze krijgen de verkeerde aandacht. Wat belangrijk is bij aandacht geven is dat je echte aandacht geeft. En daarmee bedoel ik dat je er ook letterlijk met je aandacht bij bent.

En daar zit hem vaak de kneep. We hebben allemaal onze eigen sores die onze aandacht opeisen. Iedereen heeft een voortdurende babbelaar in zijn hoofd. Ons denken bestaat voor een groot deel uit gebabbel tegen onszelf. En onbewust gaat daar heel veel aandacht naar toe. Vooral als er zaken zijn, die ons echt bezighouden, is het moeilijk om onze aandacht daar vandaan te halen. Ook al reageren we op wat er gebeurt in onze omgeving, toch blijft een deel van onze aandacht vaak bij onze gedachten. Je bent dan niet helemaal aanwezig.

We kennen het allemaal wel. Dat je maar met een half oor luistert. Dat je er niet helemaal met je aandacht bij bent.  En dan kan het aandacht vragen van een kind al gauw als gedram en als irritant ervaren worden.

Als een kind niet die aandacht krijgt die hij nodig heeft, is zijn behoefte dus niet  bevredigd. En zal hij onbewust doorgaan met aandacht vragen. Vaak wordt dat dan als een negatieve manier van aandacht vragen bestempeld. Maar een kind is zich daar lang niet altijd van bewust. Het zijn gewoon pogingen om alsnog de aandacht te krijgen die het wil. De juiste aandacht. Echte aandacht. En een reactie, waardoor hij zich begrepen voelt.

Als je kind een keer drammerig overkomt, of als je vindt dat hij op een negatieve manier aandacht vraagt, dan zou je jezelf eens kunnen afvragen: waar heeft mijn kind behoefte aan. Op welke manier kan ik hem de aandacht geven die hij nodig heeft?  Weet ik wat hem bezighoudt, heb ik het wel opgepikt? Of was ik op het moment dat mijn aandacht nodig was net even ergens anders met mijn gedachten?

Nou ben jij natuurlijk geen supermoeder of supervader (die bestaan trouwens ook niet), dus op zich is het menselijk dat dit gebeurt. Je hoeft je dus ook niet schuldig te voelen. Maar het is wel fijn en zinvol om je er eens van bewust te worden hoe het werkt. En te oefenen met echte aandacht geven. Je zult merken, dat als de behoefte aan echte aandacht bevredigd is, je kind al gauw weer lekker zelf bezig kan. Zonder jouw aandacht.

Echte aandacht geven, hoe doe je dat?

Ten eerste: schenk al je aandacht voor een moment aan je kind. Wat zegt hij, hoe doet hij, wat ervaar je. Probeer open te zijn, wees alert op gedachten die invullen wat er aan de hand is (die komen altijd razendsnel!), en luister naar wat je kind vertelt. Probeer te begrijpen wat hij je wil vertellen. Je kunt aandacht geven als reactie op een vraag, maar ook vanuit jezelf, gewoon op enig moment wat zich voordoet.

Ten tweede: geef een reactie waaruit blijkt, dat je je kind begrepen hebt. Je kunt dat doen door zijn gevoel weer te geven. Bijv.”Je ben verdrietig, hè?” Of: “je bent echt boos zo te horen”. Maar ook “zo te zien heb je veel plezier in het tekenen”. Als het klopt wat je zegt, voelt je kind zich begrepen. Door zo’n vraag te stellen kun je ook gelijk controleren of het klopt wat je denkt. Soms zit het net even anders. Dat geeft niet, als je door gaat met goed te luisteren en weer te  geven wat je denkt te horen, ervaart je kind dit wel als echte aandacht. Je bent nl. oprecht geïnteresseerd en laat merken je kind graag te willen begrijpen.

Soms kun je even geen aandacht geven omdat iets anders je aandacht opeist. Dan kun je dat beter zeggen dan te doen alsof. Zeg gewoon: “ik ben even bezig. Eén moment, ik zal zo naar je luisteren”.

Echte aandacht schenken heeft dus alles te maken met aanwezig zijn. Je kunt dit oefenen. Je kunt leren om je meer bewust te zijn van wat er is, je meer bewust te worden van je gedachten. Dat is erg prettig, want hoe meer je je bewust bent van je gedachten, hoe minder ze de kans krijgen om onbewust je gedrag te sturen. Je krijgt dus meer invloed op hoe je met anderen en dus ook met je kind omgaat.

Zo zie je dat het het geven van echte aandacht ten goede komt aan je kind, maar ook aan jezelf 🙂

Vind je dit een zinvol artikel? Deel het op twitter of facebook en laat hieronder je reactie achter. Bedankt!

Andere gerelateerde artikelen:

Laat van je horen