.

Jij bent een voorbeeld. Altijd.

zo moeder, zo dochter

 

Als ouder ben je altijd een voorbeeld, of het nu positief of negatief is. Je kind leert het meest van wat je laat zien, niet van wat je je kind vertelt. Niet van wat je van je kind vraagt. Maar van wie jij bent en hoe jij bent, hoe jij handelt in situaties.

 

Dit gaat natuurlijk in de eerste plaats over waarden. Welke waarden vind jij belangrijk? Bijvoorbeeld: respect voor andersdenkenden, tolerantie, behulpzaamheid, vriendelijkheid, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, oprechtheid, ….

Al deze dingen leert je kind niet omdat je vertelt dat hij of zij zo moet DOEN. Integendeel, dat kan zelfs averechts werken. Omdat je daarmee misschien ingaat tegen de eigenheid van je kind of  tegen zijn of haar gevoel van autonomie.

Nee, het gaat over ZIJN. Wie ben jij in het contact met je kinderen? Wie ben jij in het omgaan met anderen? Wie ben jij als het gaat over jouzelf? Accepteer jij jezelf? Kun je dealen met je eigen emoties? Durf jij te staan voor jouw waarheid?

Dat maakt opvoeden zo waardevol. Niet dat het altijd makkelijk is. Helemaal niet. En ook niet altijd leuk, want het kan best confronterend zijn. Maar wel waardevol. Want terwijl jij werkt aan het leven volgens jouw eigen waarden, leren je kinderen van jou.

Het gaat ook over de vraag: wat voor leven gun jij je kind? Gun jij dat ook aan jezelf? Stel, je gunt je kind om afwijkend te mogen zijn, zijn of haar eigen pad te kiezen. Doe jij dat zelf dan ook? Durf je dat? Als jij je kind ergens de ruimte voor wilt geven, moet je dat ook aan jezelf kunnen geven.

Opvoeden gaat in die zin eigenlijk vooral over jezelf. ‘Werken aan jezelf’ is tegelijk iets bijdragen aan de opvoeding van je kind. Want als jij leert om beter te dealen met jouw emoties of je angsten te overwinnen of om je minder van anderen aan te trekken, dan ben je een goed voorbeeld voor je kind.

Mijn kinderen zijn nu min of meer volwassen (21 – 27). En ik zie dat ze inderdaad vooral geleerd hebben van wat ze mij en hun vader zagen doen. Wat wij voorgeleefd hebben. En vaak ben ik daar blij en tevreden mee en soms wat minder :).

Dus wat wil jij je kinderen meegeven? Wat vind jij belangrijk? Leef je dat ook voor? Ik wil je graag uitnodigen om hier eens bewust bij stil te staan. En realiseer je dat alles wat je je kind gunt, dat mag je (en moet je misschien wel) ook jezelf gunnen. Mildheid bijvoorbeeld over jezelf.

En als je over deze vragen nadenkt, formuleer dan alleen positieve antwoorden. Dus niet: ik wil graag dat mijn kind niet bang is voor wat anderen vinden, maar ik wil graag dat mijn kind zichzelf durft te zijn. En geef zelf het goede voorbeeld 🙂

Herken je dit? Wat zijn jouw ervaringen? Laat het hieronder weten, ik hoor graag van je.

Wil je me helpen om meer mensen te bereiken en vind je dit artikel de moeite waard? Deel het dan via de shareknop. Dank je wel!

 

Andere gerelateerde artikelen:

2 reacties

  1. Josephine schreef:

    Wauw, zo helder geschreven, Karin!
    En ja, soms ook zó lastig.

    Ik loop er bijvoorbeeld tegen aan als het om gepest zijn gaat.
    Dan schiet ik zo in mijn eigen frustraties en machteloosheid (herkenning van mijn eigen jeugd), dat ik niet weet hoe ik het gepeste kind, waar ik dan mee te maken heb, kan ondersteunen.

    Ik kom dan in mijn ‘oplossing’ van toen, namelijk dat je je boosheid en verdriet maar moet inslikken want ‘je kan er toch niets tegen doen’.

    Dat is echter niet wat ik zou willen overbrengen aan zo’n kind, maar dat gebeurt dus wel, door mijn eigen machteloze en gefrustreerde houding.

    • Karla Mooy schreef:

      Dank je Josephine. Weet dat jij het niet hoeft op te lossen voor het kind. Erkenning en herkenning kan ook heel fijn zijn. Dat je weet hoe het voelt. En misschien ook wel dat je toen dacht dat je er toch niets tegen kan doen, maar dat dat niet waar is, zoals je nu weet. En ook als je merkt dat je niks hebt kunnen geven doordat je in je eigen pijn geraakt wordt, kun je er altijd later op terugkomen, toch?

Laat van je horen