.

Meest gemaakte fouten in de communicatie met kinderen

We houden er niet van als kinderen een grote mond geven,  weerstand bieden of boos worden. Ze moeten eigenlijk gewoon luisteren, toch? Maar wist je dat we zulk ongewenst gedrag vaak onbewust zelf oproepen door hoe we tegen hen praten? Hieronder lees je de meest gemaakte fouten in de communicatie met kinderen. Sommige heel voor de handliggend (maar toch..), andere zullen je misschien verrassen.

Eén van de meest voorkomende, maar zeer ineffectieve fout is het commanderen. “Hou op met zeuren, ruim je rommel op, stop daarmee”. We doen het allemaal, de gewoonte is hardnekkig, maar effectief is het niet. De kans dat het gedrag doorgaat is een stuk groter dan dat het stopt. Volwassenen houden er niet van om gecommandeerd te worden en dat is voor kinderen echt niet anders. Onze reactie roept voornamelijk onbegrip of verzet op.

Een tweede veelgebruikte, maar eveneens niet erg effectieve manier is waarschuwen of dreigen. “Als je dat nog een keer doet, mag je vertrekken” of “Ik zou het niet doen, als ik jou was”. Het effect van dreigen is vaak, dat je het kind uitlokt om het nog een keer te doen. Het kind is gewoon nieuwsgierig wat er dan gaat gebeuren of heeft de onbewuste reactie te laten zien, dat hij “heus niet bang is”. Kinderen houden er net zo min van als iemand macht over hen wil hebben als volwassenen.

Ook een niet effectieve, maar verleidelijke vorm is oordelen of beschuldigen. “Wat doe je nou vervelend, je wil gewoon aandacht, je probeert me gewoon boos te maken”. (Let op het woordje gewoon, dat is al een signaal van een foute communicatie) Hoe voelt het als een ander jou veroordeelt? Dan ga je toch in de verdediging? Het kind dus ook. “kijk naar jezelf” of “jij ruimt zelf ook je spullen nooit op”. Je kind doet hetzelfde als jij en dan heet het opeens, dat hij een grote mond heeft…

Behalve deze drie manieren, zijn er ook enkele communicatievormen, die weliswaar minder kwetsend zijn, maar toch ook niet erg effectief. Neem bijvoorbeeld het geven van je eigen mening of aankomen met oplossingen. Een voorbeeld. Je kind krijgt iets op de computer niet voor elkaar wat voor school afmoet en komt je gefrustreerd vertellen, wat er aan de hand is. Stel jij zegt: “Vraag het aan iemand anders uit jouw groepje”. Grote kans, dat je dan een snauw krijgt. Je kind wil op zo’n moment geen oplossing van jou horen, hij wil gewoon zijn frustratie kwijt, dat het niet lukt wat hij wil. Door onze reactie gooien we a.h.w. olie op het vuur.

Wat er gebeurt, als wij aankomen met onze analyse of oplossing, is dat het kind zich niet serieus genomen voelt. Wij zullen wel even vertellen hoe het zit. Het antwoord is dan “Jij snapt er ook helemaal niks van!” (waarschijnlijk is dat ook zo…) en je kind wordt chagrijnig of boos. We gaan voorbij aan wat het kind ervaart. Wij weten het beter.

Een bekend voorbeeld is : “je bent gewoon moe”.  Het eerste wat een kind dan roept is ”Helemaal niet!” Ander voorbeeld: “Joh, maak je niet druk, dan bel je toch gewoon iemand anders?” als een vriendinnetje niet wil spelen bijvoorbeeld. Ja, natuurlijk kan ze iemand anders bellen, maar snap je dan niet dat ze nou juist met dat meisje wil spelen?

Wat al deze voorbeelden gemeen hebben, is dat je voorbij gaat aan hoe het voor je kind is. En dat maakt ze ineffectief. Je gaat voorbij aan de behoefte van je kind, of frustreert zelfs een behoefte van je kind, waardoor je verzet, chagrijn en boosheid uitlokt. Nog afgezien van dat het soms respectloos is naar een kind, is het ook gewoon niet handig. Want jij krijgt ook niet wat je wil immers.

Een logische vraag is nu: hoe moet het dan wel, wat is wel effectief? Daarover de volgende keer 🙂

PS Nog even dit: hoe je communiceert, maakt dus echt veel uit.Daarmee heb je meer invloed op het gedrag van je kind, dan dat je je misschien bewust bent. Wil jij meer ontspanning in huis door beter te communiceren? Luister dan naar het telefonisch seminar wat ik over dit thema heb gegeven. Je kunt de opname van dit teleseminar gratis downloaden. De informatie daarover vind je hier.

Andere gerelateerde artikelen:

2 reacties

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Suzanne,
      Ik ben het wel met je eens. Het is én/én. Er is geen reden om ons schuldig te voelen, het is gebrek aan kennis of inzicht, het is immers geen onwil. En het is ook waar, dat het vaak beter kan. Ik ben meer en meer gaan zien dat wij volwassenen (niet alleen ouders) in het algemeen slecht luisteren naar kinderen (en trouwens ook niet alleen naar kinderen….). Het zou goed zijn als iedereen zou leren wat de waarde is van goed kunnen luisteren. Het zou heel wat conflicten schelen in deze wereld…
      Goed is inderdaad goed genoeg. Streven naar beter gaat vaak gepaard met afwijzing en verkramping. Opvoeden is in mijn ogen niets meer en minder dan samen leven met je kind(eren). Een beetje bewustzijn over jezelf, leven vanuit je eigen waarden, vanuit respect en acceptatie van jezelf en van anderen, als je dat lukt, geef je automatisch het goede voorbeeld en leren kinderen alles wat ze moeten leren. Dan kun je ontspannen in het samenleven met je kinderen en kunnen zij ook ontspannen.
      dank je voor je reactie,
      Karla

Laat van je horen