.

Moeilijke kinderen bestaan niet !?

moeilijke-kinderen-bestaan-niet-1

 

Sommige mensen zeggen: ‘Moeilijke kinderen bestaan niet’.  Er is zelfs een boek dat zo heet. En daar is wat voor te zeggen. Maar  in de praktijk voelt dat vaak niet zo. Je kunt wel degelijk een ‘moeilijk kind’ hebben. Er zijn nu eenmaal kinderen (en volwassenen), die niet doen wat je verwacht. Die moeilijker zijn in de omgang dan anderen. Hoe pak je dat dan aan?

Ook al houd je zielsveel van je kind en wil je je kind niet als een moeilijk kind betitelen, toch kun je je kind als een ‘moeilijk kind’ ervaren. Je kind lijkt bijvoorbeeld onvoorspelbaar in zijn reacties, wordt snel boos of komt bazig of dwingend op je over. Het kost je bergen energie en vooral veel frustraties. Je kunt er zelfs moedeloos van worden.

Wat is er aan de hand? Inmiddels heb ik ervaren, dat veel kinderen met moeilijk gedrag kinderen zijn die worstelen met hun grip op de wereld. Ze zijn vaak gevoelig voor prikkels en hebben altijd een hoofd vol gedachten. Ze proberen grip op de wereld te krijgen door de dingen naar hun hand te zetten.

Dat lijkt egoïstisch, maar dat is het niet! Of eigenlijk ook wel, maar niet in de negatieve betekenis, die we er doorgaans aan koppelen. Ze zijn erg op hun eigen behoeftes gericht. Maar niet omdat ze jouw behoeftes niet van belang vinden. Integendeel, het zijn vaak gevoelige kinderen, die graag rekening met anderen willen houden.

Ze zijn zo op zichzelf gericht om controle te houden. Om niet overgeleverd te zijn aan onvoorspelbare gebeurtenissen. Als zij de baas zijn, geeft hen dat een gevoel van controle. Het is belangrijk om je dat te realiseren.

Dat betekent, dat je hun gedrag niet moet labelen als zelfzuchtig, maar als behoefte aan controle. Als je dat zo kunt interpreteren, helpt je dat om niet in je eigen frustratie en ergernis verstrikt te raken. Of je angst, dat je kind een onaangenaam, egoïstisch mens wordt als je niet oppast. Als je daar uit kunt blijven, is er ruimte om te horen en te zien wat je kind werkelijk nodig heeft. En kun je een conflict voorkomen.

Wat deze kinderen nodig hebben, is voorspelbaarheid en eigen inbreng. Zorg dat ze zoveel mogelijk voorbereid zijn op wat er gaat gebeuren. En geef ze zo veel mogelijk eigen inbreng in de gang van zaken thuis. Vraag naar hun behoeften en hou er rekening mee. Ook als het een behoefte is, die jou als onbegrijpelijk of onbeduidend voorkomt.

Naarmate ze ouder worden, kunnen ze zichzelf beter leren kennen. Help ze dan om zich bewust te worden van hun ‘fabrieksinstelling’. Laat ze zien hoe het in hun werkt zonder af te keuren. Help ze om met kleine stapjes te leren omgaan met onvoorspelbaarheid. Ga uit van hun sterke kanten en vertrouw op hun kracht om hun eigen weg te vinden. Dat geeft zelfvertrouwen.

Spreekt dit je aan en wil je meer hulp? Tijdens een vipdag brengen we je kind verder in kaart. Waardoor je veel beter begrijpt waar het gedrag van je kind vandaan komt. Ook krijg je dan concrete handvatten om anders met je kind om te gaan, zodat je weer uit de strijd met je kind kan komen.

Ook is mijn onlineprogramma Stap voor stap een gelukkig gezin – effectief opvoeden zonder straffen en belonen’ dan interessant voor jou. Je leert daarin een nieuwe aanpak, eentje die wel werkt bij jouw kind. Je leest er hier meer over.

Herken jij wat ik in dit artikel beschrijf? Hoe ga jij hiermee om? Ik lees graag je reactie hieronder. Ook vind ik het fijn als je het artikel deelt via de shareknop. Dank je wel alvast!

Andere gerelateerde artikelen:

15 reacties

  1. Erica schreef:

    Beste Carla,

    Deze text heb ik door gestuurd naar een viendin, zij heeft een dochter die precies aan de beschrijving voldoet. Zij is dan al ouder 18 jaar. Maar zij heeft vast wat hier aan.
    Bedankt, ga zo door.
    groetjes, Erica.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Erica,
      Ja, dat denk ik wel, dat ze hier wat aan heeft inderdaad. Op elke leeftijd is het belangrijk om begrip te hebben. En op deze leeftijd kun je je kind mooi helpen om zijn eigen weg te vinden. Ook op deze leeftijd kun je nog zoveel betekenen voor je kind! Bedankt voor het doorsturen!
      hartelijke groeten,
      Karla

  2. Hoi Karla,
    Ik was even stil van dit artikel. Hier heb je 100% onze middelste dochter te pakken… Het is fijn om deze invalshoek te lezen. Wij proberen ook vaak een keuze te geven, jammer genoeg houdt ze zich vaak niet aan haar eigen keuze. Misschien stof voor een volgend artikel “hoe zorg je dat een kind verantwoordelijkheid neemt voor zijn of haar keuzes” 😉
    Hartelijke groeten, Sandra

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Sandra,
      bedankt voor je reactie. Fijn, dat je het herkent en het je aanspreekt.
      Als je uitgaat van niet kunnen ipv niet willen is de meest logische oplossing in gesprek gaan. Samen met je kind uitvinden wat maakt dat ze zich niet aan de keuze heeft gehouden of afspraken nakomt. En hoe je ervoor kunt zorgen dat dat wel kan lukken.
      hartelijke groeten
      Karla

  3. Miloe schreef:

    Interessante invalshoek Karla, dank voor je stuk. Ik heb een 5-jarige zoon die erg explosief kan reageren op situaties die niet gaan zoals hij wil. Ik probeer hem wel inspraak te geven, maar soms kan het niet, hij moet bijvoorbeeld mee naar huis na het spelen bij een vriendje (ik vraag vaak al aan de moeder of vader of ze hem voor kunnen bereiden op mijn komst en neem zelf ook de tijd voor het ophalen..) Hij wordt vaak heel boos als ik kom en slaat of schopt me zelfs. Heb je hier nog een tip voor? Dankjewel!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Miloe,
      Het is ook moeilijk soms. Je kunt niet elke explosie voorkomen, hoewel het steeds beter kan gaan naarmate je kind ouder wordt. Je kunt wel al eens proberen misschien om met hem te praten over hoe je hem kunt helpen met zijn boosheid. Dat hij wel boos wordt, maar niet slaat of schopt. Dat zou al geweldig zijn, toch? Want zeker weten heeft hij daar achteraf ook spijt van. Een kind als jou zoon heeft de moeilijke opgave om zijn eigen handleiding te vinden en wij als volwassenen moeten proberen het kind daarbij te helpen. Ik wens je geduld, wijsheid en veel succes!
      Hartelijke groeten,
      Karla
      PS wat goed kan helpen is al in een vroeg stadium zijn irritatie, frustratie of boosheid erkennen. Dat kan een woedeaanval in de kiema smoren. Ik heb er inmiddels een artikel over geschreven, je leest dat hier: http://ontspannen2.pipl.es/wp/erkenning-het-toverwoord

  4. Silvia schreef:

    Mijn hemel wat herken ik dit. Ik ben dus een moeder die het negatief aanpakt. Ik heb een zoon van 19 en hij bekijkt de wereld anders, hij gaat daarmee weleens op zijn snufferd. En dan is er ruzie want tja moeders had toch gezegd pffffffffff loslaten en ze behoeden voor de fouten is zo moeilijk

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, Silvia, dat is ook zo. Het moeilijkste wat er is, vind ik. “Je kind zijn eigen ongeluk gunnen” noem ik het weleens. Want dan moeten we dealen met onze eigen ongemakkelijke gevoelens van angst en pijn. En toch is dat wat we hebben te doen.
      Herkennen is stap 1, eerst achteraf en dan in de situatie zelf en zo kun je stap voor stap leren om het anders te doen. Succes met je zoon en heb vertrouwen! Hij volgt zijn eigen weg op zijn eigen manier.
      En wees mild naar jezelf, het is niet makkelijk om zo’n kind op te voeden. Je kunt wel de pijn voelen, maar hou schuldgevoelens buiten de deur, die zijn niet terecht en helpen je niet.
      Hartelijke groeten
      Karla

  5. Ingrid schreef:

    Helder artikel…… Ik heb een moeilijk kind en weet ook dat er een hele grote gevoeligheid achter schuil gaat… Herken mezelf er ook wel in……

    • Karla Mooy schreef:

      Dat laatste is fijn, Ingrid, dat is enerzijds misschien lastig, maar anderzijds maakt dat ook dat je je kind beter begrijpt en kunt helpen bij zijn moeilijkheden. Toch?

  6. Margriet schreef:

    Helemaal mijn zoon van 6, maar ook heel herkenbaar voor mijzelf; niet dat ik een moeilijk kind was vroeger maar nu ben ik niet bepaald makkelijk meer, een hoofd vol gedachten en ook die controle, die heb ik maar al te graag! Fijn artikel om te lezen, ik ga me verder inlezen op je site!

  7. emma schreef:

    Prachtig!

  8. Cindy Verburg schreef:

    Ook voor ons erg herkenbaar, moeilijk om mee om te gaan, energie slurpend… ben echt op zoek naar handvatten om hier mee om te gaan, mijn dochter van 5, bijna 6, heeft erg behoefte aan die controle en het hele gezinsleven staat hier dagelijks in het teken van. Ik herken ook veel van mezelf in haar. Mijn zoon van 3 heeft hier totaal geen last van gelukkig, zij het natuurlijk wel dat veel aandacht naar haar gaat in plaats van naar hem… op school krijgt ze extra ondersteuning op sociaal emotioneel gebied want daar zit ze op level van 3 jarige terwijl ze cognitief op 7 jarig level zit…
    Ik ga je site zeker verder uitpluizen! Bedankt alvast!

Laat van je horen