.

Over grenzen en respect

 

Als het over opvoeden gaat, hoor je steeds weer de noodzaak van grenzen stellen. Een kind moet begrensd worden, weten waar de grens is, anders wordt hij grenzeloos in zijn gedrag.   En dat is helemaal waar. Alleen: wat is eigenlijk een goede grens en hoe stel je die?

Eerst moeten we ophelderen wat we eigenlijk bedoelen met grenzen stellen. Vaak wordt daarmee bedoeld, dat een kind af en toe ook “nee” te horen krijgt. Zodat hij weet, dat niet alles kan en mag. Want anders krijg je verwende kinderen en dat willen we niet.

Hoe wordt zo’n grens gesteld? Soms op grond van wat hoort of niet hoort. “Nee, je mag niet je regenlaarzen aan met dit mooie weer, dat is geen gezicht. ” Soms, omdat het de ouder niet uitkomt. “Nee, je mag nu niet met water spelen” (denkend: want dan ben je straks nat en vies en moet ik je onder de douche zetten en daar heb ik geen zin in). Soms omdat je meent, dat het pedagogisch verstandig is. “Nee, je mag geen koekje, want we gaan over een half uurtje aan tafel.”

Een dergelijke grens noem ik een bedachte grens. Het is geen echte grens, maar je bedenkt hem, omdat het je verstandig lijkt of beter uitkomt. En soms, omdat je vindt dat het tijd wordt om een grens te stellen. Om te voorkomen, dat je kind teveel zou mogen.

Een echte grens daarentegen is een grens, die jij in jezelf kunt voelen. Omdat het een behoefte van jou schaadt, als het kind zijn gang zou gaan. Bijvoorbeeld: “ik vind het niet goed, als je vanavond vrienden meeneemt, want ik wil op tijd kunnen slapen. Ik moet morgen al heel vroeg op. Een ander keer graag”.

Soms kan een bedachte grens ook een echte grens zijn. Maar dat wordt ie pas als je je daarvan bewust bent en dat ook communiceert. “Als je vlak voor het eten gaat snoepen, ben ik bang dat je straks je eten niet opeet”.  (En wat als je kind zeker weet, dat hij zijn bord leeg zal eten. Is jouw grens dan nog houdbaar?)

Het voordeel van een echte grens, is dat ie makkelijker te begrijpen is voor kinderen. Beter voelbaar. Waardoor ze er veel makkelijker rekening mee houden. Onder zoek maar eens, als jij bepaalde grenzen hebt, waar je kind gemakkelijk overheen gaat: is het wel een echte grens? Kun je hem voelen in jezelf? Sta je er diep van binnen eigenlijk wel achter?

Het gaat dus niet zozeer om het stèllen van grenzen. Maar om het vàststellen ervan. Waar ligt jouw grens. Waar ligt de grens van je kind? Want ook kinderen hebben grenzen. Ze kunnen moe zijn, honger hebben, toe zijn aan even niks, geen zin ergens in hebben, ergens tegen op zien, enz.

Grensoverschrijdend gedrag is gedrag wat een behoefte van een ander schaadt. Wat ongevraagd de grens van een ander overschrijdt. Dat doet iedereen weleens, meestal onbewust. Daarom is het zo belangrijk om je grenzen te kennen en op een goede manier te communiceren. Zo leren je kinderen op een natuurlijke manier begrenzing.

En dat werkt natuurlijk twee kanten op. Gerespecteerd worden en respecteren hoort bij elkaar. Kinderen, die hun eigen grenzen kennen en ervaren, dat deze gerespecteerd worden, hebben meer zelfvertrouwen en zullen minder gauw grensoverschrijdend gedrag vertonen.

 

Andere gerelateerde artikelen:

6 reacties

  1. inge schreef:

    Hoi Karla, al tijden lees ik met ontzettend veel plezier je artikelen en stuur ze vaak door naar anderen. Ik heb nog 2 thuiswonende zonen van 13 en 17 jaar. De oudste van 18 woont sinds 1 jaar op kamers in de stad.
    Ik herken helemaal wat je schrijft en ik heb het ook al heel lang zo ervaren: als ík maar zeker weet wat ik wil, dan doen mijn jongens dat ook, maar heel vaak wist ik het niet heel zeker en dan gebeurde het ook niet. En dan strijden, omdat ze toch moeten doen wat je zegt, haha, dat ging dus vaak hopeloos mis.
    Andere ouders hoorde ik vaak klagen dat hun (kleine) kinderen niet naar bed te krijgen waren. Nou, ik had over veel dingen strijd, maar niet over naar bed gaan. Dat was zo duidelijk voor iedereen (vooral mezelf dus), dat deden ze dus gewoon.
    Opvoeden van het ene kind gaat trouwens heel anders dan het andere kind. Allereerst omdat de kinderen verschillen en daarmee wordt natuurlijk de wisselwerking ook heel anders zijn.

    Beste Karla, bedankt voor je altijd interessante en leerzame artikelen. Inge

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Inge,
      bedankt voor je leuke reactie. Goed om te horen, dat je mijn artikelen ook doorstuurt 🙂
      Voor mij is jouw voorbeeld ook weer herkenbaar. Want ik merkte ook altijd, dat ik nooit problemen had met kinderen, die ’s avonds steeds hun bed uitkwamen, zoals sommige andere ouders. Dat was iets wat voor mij heel duidelijk was. Zo werkt het dus echt.

  2. Merel schreef:

    Leuk artikel. Ik zit zelf met het dilemma dat ik zelf niet zo goed grenzen kan stellen voor mezelf omdat ik de ander niet wil teleurstellen. Ik merk dat ik dat ook lastig vindt richting de kindjes. Ben zelf redelijk streng opgevoed met weinig ruimte voor emoties.
    Ik merk dat ik af en toe te weinig greznen stel omdat ik ze wat vrijer wil laten. Kortom: best lastig af en toe 😉

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Merel,
      bedankt voor je reactie. Ik denk, als je je kinderen vrijheid wil geven, begrens ze dan alleen daar waar jouw behoeftes echt in de knel komen, dus waar voor jou een grens ligt. Goed letten op je eigen grenzen, je daarvan bewust zijn, en ze dan duidelijk communiceren. Dat geeft vrijheid voor jou en voor je kinderen. Vrijheid in verbondenheid. Daar gaat het volgens mij om.
      Voor mij was het onderdeel ‘weten waar mijn grenzen liggen’ lastig. Ik heb echt moeten leren om me veel meer bewust te worden van wat ik wel of niet wil en wat mijn eigen behoeftes zijn. Dat bleek het eigenlijke probleem te zijn.

  3. sherida schreef:

    Leerrijk artikel,ik vind het alleen maar erg dat ik geen workschop kan bijwonen maar ik blijf u volgen(er komt een dag).
    Ik heb een zoontje van 2 jr om eerlijk te zijn probeerd hij altijd zijn wil door te drukken.
    Ik krijg hem wel elke dag 8u in bed. Af en toe moet ik zelfs een tik geven wat ik zelf heel erg vind.vb hij protesteert als hij in bad moet terwijl hij achter de tv zit en eenmaal in bad dan wil hij niet uit.Ik wil hem niet slaan, maar ook niet verwennen,maar ik wil dat hij luisterd,want dan is hij geliefd bij allen.Ik dank u zeer voor de interssante en leerrijke artikelen,ik past ze altijd toe en het is merkbaar.Ik zal in iedere geval nu duidelijke grenzen stellen.

    • Karla schreef:

      Hallo Sherida,
      Bedankt voor je bericht. Fijn om te lezen, dat je van mijn artikelen leert.
      Ik geloof dat het goed is, om je te bedenken, dat kleine kinderen nog niet bewust hun wil kunnen doordrukken. Dat is hoe wij volwassenen het dan zien. Zij denken nog niet zo. Een kind is nog puur zoals hij is en geeft zijn behoeftes aan. Hij leeft helemaal in het nu. Wat er nu is, is leuk of niet leuk. En dat laat hij merken. Aan ons de taak om te laten zien, dat niet alles kan wat hij wil.
      Een tik geven is niet nodig. Ook je peuter kan je begrijpen door wat je zegt of door wat je laat zien, bijvoorbeeld door hem op te pakken en de tv uit te doen. Leg hem altijd uit waarom je iets wel of niet doet. Toon begrip : je vindt het niet leuk dat de tv uitgaat, hè? Of: je vindt het leuk in bad, hè? Morgen mag je weer! Praat met hem, hou het gezellig en doe ondertussen wat er gedaan moet worden. Veel plezier met je peuter!

Laat van je horen