.

Over verdriet en troosten

 

Iemand troosten, dat doe je meestal zonder er bij na te denken. Toch is het wel goed om daar eens bij stil te staan. Want ook bij troosten is een valkuil om voor uit te kijken. Hieronder tips voor een goede manier om met verdriet van je kind om te gaan.

Hoe troosten wij meestal? We zeggen, dat het wel meevalt. Of: dat het goedkomt. We sussen: “stil maar”. Wat kan daar nou mis mee zijn?

Als we wat beter kijken, dan zien we dat we het eigenlijk weg willen hebben. Het verdriet van de ander moet stoppen. Want verdriet is één van de zgn. negatieve emoties. Daar houden we niet van en daar weten we niet altijd goed raad mee.

Maar gevoelens laten zich niet zo maar wegdrukken. Of beter, dat doen ze voor het oog wel, maar op de achtergrond blijven ze zich roeren. En omdat wij het niet willen voelen, zoeken we afleiding. Of we gaan eten. Of drinken. Of sporten. Enz. De beste weg is echter om verdriet er gewoon (even) te laten zijn.

Gevoelens, die er helemaal mogen zijn, die niet weggedrukt worden, maar even helemaal doorleefd, verdwijnen ook weer. Het leven is nu eenmaal een komen en gaan van emoties.

De beste manier van troosten is samen zijn in het verdriet. Even ruimte geven aan het verdriet van de ander, zonder dat het weg hoeft. Als je niks weet te zeggen, geeft niet. Dat hoeft ook niet. Dat jij erbij bent is genoeg. Als je aandacht maar voelbaar is. Het is fijn om een arm om iemand heen te slaan, maar zelfs dat hoeft niet als je dat niet wil.

Dit geldt voor groot en klein verdriet, voor volwassenen en kinderen. Als je kind verdriet heeft, neem het dan bij je en laat het even huilen. Zeg dingen als: “dat doet pijn, hè? Je bent verdrietig als je mama weg ziet gaan, hè?”, “dat vind jij helemaal niet leuk hè?”  Dan kunnen ze daarna zo weer verder.

Wij doen dat vaak niet, omdat we bang zijn dat we het erger maken, als we het verdriet benoemen. Maar het omgekeerde is het geval. Ik heb het vaak genoeg meegemaakt, ook toen ik nog in het basisonderwijs werkte. Even het kind op schoot en laten huilen. Laten merken, dat je het begrijpt. En dat het okee is dat het kind verdriet heeft. En even later huppelde het kind weer weg om iets te gaan doen.

Soms lijkt een kind er in te blijven. Sommigen zeggen, dat je ook dan het gewoon moet laten. Dat kan. Zelf heb ik vaak het idee, dat je wel kan merken of dat nodig is. Als er steeds een nieuw golfje van verdriet lijkt te komen, dan is het dat nodig. Als het lijkt of het kind erin vast blijft zitten en dat langer huilen niks oplevert, kun je dat ook benoemen. “Ik ziet dat je nog steeds verdriet hebt, dat snap ik. Het is goed om te huilen en het is ook goed om dan weer even wat te gaan doen, anders blijf je erin hangen. Kom, we gaan even ……. “

Er zit nog wel een addertje onder het gras. Als je het lastig vindt om pijn en verdriet van je zelf te voelen,  vind je het meestal ook lastiger om verdriet van een ander er te laten zijn. Goed met je eigen emoties om kunnen gaan is daarom een belangrijke vaardigheid voor ouders. Omdat je dan gemakkelijker ruimte kunt geven aan de emoties van je kind. En je kind beter kunt helpen om met zijn emoties om te gaan.

Andere gerelateerde artikelen:

7 reacties

  1. marjan van den heuvel schreef:

    Mooi artikel Karla,

    Ik kan alleen maar onderschrijven wat je hier vertelt, zowel als moeder van 4 inmiddels volwassen kinderen, als als haptonoom en psychotherapeut.

    Tip: in het boek van Ingeborg Bosch “De onschuldige gevangene” vind je veel achtergrond hierover en lees je over de noodzaak om er zoveel mogelijk te zijn voor je kind in moeilijke momenten.
    Ik blijf je volgen! Veel succes met de nieuwsbrief en de cursussen.
    Marjan

  2. knor schreef:

    eindelijk iemand die het snapt. ik baal er zo van als kinderen de mond gesnoerd word. heb het op school weleens gehoord: “je krijgt een sticker als je niet huilt!”

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, dat is eigenlijk te erg voor woorden! Op sommige gebieden zijn we in onze cultuur helemaal niet zo erg ontwikkeld. En het is zo simpel eigenlijk. Maar ja, zoals gezegd, je moet er als volwassene wel mee om kunnen gaan. Bedankt voor je reactie!

  3. Liesbeth schreef:

    bemoedigend artikel dat iets toevoegt! Je hoort maar al te vaak in het kader van zelfvertrouwen kweken: bouw aan een positieve instelling. Bezie dat een glas dat halfleeg is ook halfvol is.
    Ruimte geven aan de emoties, ze mogen er zijn!

  4. sherida schreef:

    bedankt voor je info
    je ben nooit te oud om te leren

  5. Karla Mooy schreef:

    Liesbeth en Sherida,
    bedankt voor jullie reactie, fijn om te lezen.

Laat van je horen