.

Puber in huis? Hier is de nummer 1 tip!

 

Een puber in huis is niet altijd makkelijk. En zeker niet als het je eerste is. Alle veranderingen zijn nieuw voor je kind, maar ook voor jou. Nooit eerder zag je je kind zo veranderen. Dat je denkt, is dit mijn kind? Over het omgaan met pubers valt veel te vertellen en dat ga ik ook zeker nog doen. Hierbij alvast een hele belangrijke tip.

Pubers zijn kinderen op weg naar volwassenheid. Ze gaan nadenken over zaken, waar ze voorheen nog geen oog voor hadden. De vriendengroep is belangrijk en krijgt meer invloed dan het gezin. Toch hebben ze dat gezin nog hard nodig.

Wat een puber daarbij vooral nodig heeft, is jouw acceptatie als ouder. Dat betekent niet, dat je alles goed vindt. Het betekent, dat je je kind accepteert zoals hij is. Dat je nieuwsgierig bent naar hoe de wereld er voor hem uitziet.

Dat wil niet zeggen, dat je hem het hemd van het lijf vraagt. Integendeel, dat werkt niet. Ik bedoel nieuwsgierig zijn naar wat je kind je probeert te vertellen. Als je met je puber in gesprek bent, stop je eigen oordelen dan ver weg. Actief luisteren geeft ze de ruimte om te vertellen wat ze kwijt willen.

Een niet-oordelende, accepterende houding is de basis van een goede verstandhouding met je kind. Dat klinkt misschien logisch, maar het is niet altijd makkelijk. Want je kind doet of zegt voortdurend dingen, waar jij zo je eigen mening over hebt. Pubers zijn daar allergisch voor en sluiten zich al heel snel af.

Geïnteresseerd luisteren, zonder oordeel, geeft je de kans op een kijkje in het leven van je puber. Door actief luisteren toe te passen kun je hem helpen om eventuele problemen helder te krijgen en zelf oplossingen te vinden. Je toont respect voor zijn eigenheid. Hiermee vergroot je de kans, dat je kind bij je aanklopt als hij in de problemen zit. En dat idee geeft rust, toch?

Dus mijn tip is: luister naar je kind. Hou je oordelen voor je. Bijt desnoods je tong af.

Betekent dit nu, dat je het in alles eens moet zijn met je kind, alles goed moet vinden? Nee, natuurlijk niet. Overweeg wat werkelijk van belang is en ga dan een gesprek aan met je kind over hoe jij bepaalde zaken ziet of wilt.

Gebruik daarbij ik-boodschappen. Geef aan waarom iets belangrijk voor je is of waar je zorgen over hebt. Geef ook duidelijk je eigen grenzen aan. Zoals jij rekening houdt met je puber, zo ga je ervan uit, dat hij ook rekening met jou houdt.

Pubers willen best naar je luisteren, is mijn ervaring. Ze willen alleen eerst gehoord worden. En ze willen jouw kijk op de zaken niet opgedrongen krijgen. Laat ze merken, dat het aan hen is of ze er wat mee doen.

En dan nog een bonustip: sommige zaken zijn moeilijk aan te kaarten. Je kind wordt al boos of slaat dicht nog voor het gesprek begonnen is. Schrijf het dan eens op in een briefje of in een mail. Dan kan je puber het in alle rust binnen laten komen. Schrijf met respect. Wedden, dat ze er meer van meenemen dan jij misschien denkt?

Andere gerelateerde artikelen:

34 reacties

  1. Anny Camperman schreef:

    Mijn zoon had deze week een bedrag van 36 euro voorgeschoten voor mij. Hij wilde dit in contanten terug om naar de film te gaan, maar had nog wat betalingsachterstand hier en daar. Via whatsapp zijn wij ‘het gesprek’aangegaan, eigenlijk helemaal tegen mij principes. Maar de afstand (hij boven op zijn kamer, ik beneden op de bank), maakte dat hij besloot het bedrag op zijn rekening te zetten en te bewaren om zijn rekening te betalen. Dit was in een mond tot mond gesprek waarschijnlijk minder goed gelukt. Ik voelde de weerstand door het plafond heen! De afstand maakte dat hij zelf kon beslissen en niet het gevoel had dat ik zijn mening opdrong.

  2. Monique schreef:

    mijn lieve leuke dochter van 18 is ineens zeer ongezellig thuis.Gaat haar eigen gang is kortaf en wil geen vragen en/of opmerkingen Drukt op mijn rode knoppen zodat ik mij helemaal onderuit laat halen . Vannochtend eerst maar eens een poosje zitten huilen. M`n tekortkomingen zijn nu uitvergroot.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Monique,
      Het kan soms heel heftig zijn inderdaad. Het klinkt alsof je ook erg kwetsbaar bent op het moment. Het is goed om dat te onderzoeken, hoe komt het dat je je zo onderuit laat halen? Want zij drukt misschien op je rode knoppen, maar jij bent degene die reageert, dus dat is van jou.
      Probeer eerst dit een plek te geven en als je weer kalm bent met je dochter te praten. Het allerbelangrijkste daarbij is dat je probeert om haar te begrijpen. Wat is er met haar aan de hand? Po beer zonder oordeel te luisteren en je eigen grenzen in ik-boodschappen te communiceren. Succes!

  3. Monique schreef:

    Ik heb een zoon van bijna 17, een paar maanden geleden is hij als een blad aan een boom veranderd, van de hele tijd thuis zitten tot met zijn vrienden/vriendinnen uren lang rondhangen/skaten. Nou vind ik het leuk dat hij zoveel vrienden heeft. En van mijn man en ik mag hij ook rondhangen wat hij wil. Maar het gaat wel ten koste van zijn schoolwerk. Als ik daarover begin gaat hij meteen “op slot”. Ik zou zo graag van hem weten of hij de opleiding die hij volgt, echt wel zo leuk vindt. Ik heb dat een aantal malen gevraagd en hij zei ja, maar ik heb het idee dat hij dat zei gewoon om ervan af te zijn.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Monique,
      bedankt voor je reactie. Waarschijnlijk gaat hij ‘op slot’, omdat hij het gevoel heeft dat je iets van met wilt of iets van hem vindt. Probeer eens vanuit een totale open houding in gesprek te gaan. Laat alles wat je erover vindt of waar je je zorgen over maakt los en wees alleen nieuwsgierig. Hoe ervaart hij school eigenlijk?
      Ook zou je kunnen zeggen, vanuit weer die openheid zonder oordeel, dat je het gevoel hebt dat hij het lastig vindt en ervan af wilt zijn, maar dat je werkelijk geïnteresseerd bent in hoe hij het ervaart.
      Eerlijk en open zijn, is de beste houding om iets te bereiken. Succes!

  4. Mark schreef:

    Goedenavond,
    Ik heb een vraag wat betreft de 3-hoeksrelatie tussen mijn nieuwe vrouw en mijn 13 jarige dochter. Ze zijn dol op elkaar maar er treedt spanning op wanneer in een restaurant vraagt of ik naast haar kom zitten. Mijn vrouw vindt dit niet leuk en vindt dat ik als haar echtgenoot naast haar hoor te zitten. Mijn dochter is altijd zeer teleurgesteld en laat dit door haar houding dan ook goed zien aan de buitenwereld. Ik heb mijn vrouw gevraagd waarom ze hier zo’n probleem van maakt maar ze zegt dat ze in het kader van mijn dochter het belangrijk vindt dat mijn dochter haar plaats kent binnen ons gezin. man en vrouw naast elkaar en kinderen daar tegenover. Heeft ze gelijk ?
    ps: mijn dochter woont bij haar moeder maar is ieder weekend bij ons.
    groet
    Mark

    • Karla Mooy schreef:

      Beste mark,
      bedankt voor je vraag. Ik geloof niet in gelijk. DE waarheid bestaat niet. Het gaat om het respecteren van ieders behoefte. Je plaats kennen heeft daar niets mee te maken, past in een andere visie op opvoeden dan de mijne.
      Zowel je dochter als je vrouw willen graag dat je voor hen kiest. Maar laat je daartoe niet verleiden. Want dan voed je de strijd. Terwijl er geen strijd zou moeten zijn, maar een open gesprek met als inzet wederzijds begrip.
      Het is niet ongewoon, dat in een stiefgezin volwassenen en kinderen zich ongemakkelijk voelen over hun plek in dit gezin. Jouw dochter wil weten of ze er nog wel toe doet voor jou, of je je vrouw niet belangrijker vindt dan haar. Dat is een angst van kinderen. Je vrouw voelt zich ongemakkelijk, omdat de relatie met je kind al veel langer bestaat. Het is alsof zij zich nog moet invechten, zich moet bewijzen. Dat zijn vaak onbewuste procesessen.
      Het is belangrijk om daar open over te praten. Vanuit wederzijds respect. Zodat ieders behoefte en zorg boven tafel kan komen. Ook de jouwe. Want wat wil jij eigenlijk?

    • Sandra schreef:

      Wat een rare reactie van jouw vrouw. Sorry dat ik het zeg, maar misschien moet zij haar plaats gaan snappen? Je dochter hoort op #1 te staan.
      Ze heeft zelf vast geen kinderen, anders komen dit soort issuetjes niet naar voren.

  5. El schreef:

    Wij hebben geen ervaring met pubers, onze kindjes zijn 4 jaar en 4 maanden. Nu komt over twee weken een nichtje van 17 jaar bij ons wonen. Bij haar thuis gaat het niet zo goed. We willen haar graag een warm thuis bieden en goed begeleid door haar eindexamenjaar helpen. Van huis uit heeft zij vooral de afgelopen twee jaar weinig tot geen begeleiding meegekregen. Heb je tips hoe hierin te stappen voor ons als ‘surogaatouders’?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo El,
      Een beetje moeilijk om zo te zeggen, omdat het natuurlijk een bijzondere situatie is. En ik heb weinig informatie over haar en jullie. Toch wil ik er wel wat over zeggen.
      Mijn uitgangspunt is altijd respect voor de ander en respect voor jezelf. Dat betekent, dat je goed luistert en geen hulp opdringt. En anderzijds dat je ook duidelijk bent over je eigen grenzen en behoeftes. Een valkuil is dat je het teveel voor haar wilt gaan doen, dat je het te graag wilt oplossen. Jullie eigen kinderen zijn nog jong en dan doe en regel je nog veel voor je kind. Zij zal het zelf moeten doen en jullie kunnen je hulp aanbieden.
      Jezelf mogen zijn en gerespecteerd worden, ook al ben je soms wat erg rechtlijnig of inflexibel in je ideeën of weet je het soms zelf helemaal niet meer, is voor pubers heel belangrijk. Ze zijn zoekende en dat mag.
      De begrenzing, die pubers ook nodig hebben ligt mijns inziens vooral in het aangeven van je eigen grenzen. Daarnaast zijn er soms dingen, waarin je niet zoveel invloed lijkt te hebben. Omdat je ze niet meer zoveel kunt sturen als een jonger kind. Maar dan is het wel altijd van belang, dat je je visie geeft. Je kunt dingen uitleggen, je zorgen delen of advies geven op een open, respectvolle manier. Waarin je het aan het kind laat, wat hij of zij ermee gaat doen. Daarmee straal je niet alleen respect uit, maar ook vertrouwen.

      Hopelijk kun je hier wat mee. Ik wens jullie een fijn jaar toe,

      hartelijke groeten

      Karla

  6. Linda schreef:

    Onze oudste dochter is bijna 14 en ontzettend aan het puberen. Weet vaak niet hoe ik ermee om moet gaan. Zo had ze vwo gekund maar in overleg is ze op de havo gebleven omdat ze ook nog vrije tijd wil en niet alleen maar aan het leren wil zijn. Kan ik me goed voorstellen. Maar nu begint ze veel onvoldoendes te halen waardoor we nu haar mobiel hebben ingenomen. Ze krijgt hem terug als de onvoldoendes weer voldoendes zijn. Ik zie gewoon dat ze haar best niet doet, alles op het laatste moment. Moet ik dit nu loslaten, het haar eigen verantwoordelijkheid laten zijn, of juist streng optreden?

    Verder vind ik de toon waarop ze tegen me praat zo verschrikkelijk en hoe ze naar me kijkt. Echt respectloos. Ik hoef toch niet alles goed te vinden? Maar hoe stel ik op een goede manier grenzen? Alvast bedankt!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Linda,
      En nu ben je dus in een machtsstrijd beland. Mijn ervaring is dat straffen niet gaat helpen, het lokt alleen maar meer negatief gedrag uit. Je zult met je kind in gesprek moeten gaan over wat zij wil en nodig heeft. En natuurlijk over jouw behoeften en grenzen. Nee, je moet dingen, die je pijn doen niet goed vinden. Dat moet je ook zeker blijven communiceren. Je moet echter ook accepteren, dat je haar gedrag niet altijd kunt sturen of kunt afdwingen. Die erkenning op zich kan al ruimte geven. Ruimte om de verbinding weer te zoeken i.p.v. de strijd te verharden.
      Succes!
      Karla
      Als je zou willen kun je mijn hulp inschakelen bij het in gesprek komen met je kind. Ik help meer ouders hierbij middels coaching, waarbij ik o.a. een stappenplan voor zo’n gesprek aanreik.

  7. Summer schreef:

    Ik heb 2 dochters van 14 en 11. Die van 14 is continue boos, chagerijnig, zoekt grenzen op, eet minder, opstandig, druk….een echte puber dus.
    Zo is ze alleen naar mij en haar zusje. ze zit veel op haar telefoon, zelfs dat maakt mij niet uit en heb ik vrede mee. Als ze maar respect toont en normaal kan reageren. MIjn dochter van 11 die heeft er enorm veel last van want haar grote zus gaat nu haar eigen weg.Daardoor is zij ook lekker dwars naar mijn dochter. Maar alles wat er gezegd wordt trekt zij zich ook erg persoonlijk aan. Dat ze te dik is, zeurt, jankt etc. Ze gunnen elkaar niks en hebben continue discussies met elkaar. Zelfs als de 1 een keer normaal probeert te doen ziet de ander het als uitdagen.
    Ik zit er middenin…heb lange tijd, en nu nog, gezegd ik bemoei me niet met hun discussies. Dat moeten ze zelf oplossen.
    Het kost mij veel te veel energie en dat zou ik er zeker voor over hebben als ik weet dat het helpt.
    Maar nog geen 2 minuten later is het weer hetzelfde.

    Mijn zus heeft gister 3 uur lang met ze zitten praten. Ik weet inmiddels dat dat toch niet uitmaakt. IK heb dit soort gesprekken al tig keer op een rustige manier gevoerd.
    Maar zij zegt tegen mij…jij hebt de leiding hier en jij moet met ze praten en zorgen dat het normaal wordt. Ik kan ook niet meer normaal of aardig tegen ze zijn omdat ze altijd zitten te fitten op elkaar, het is nooit goed.En heeft al het praten van mijn zus iets opgeleverd…nee, want vanmorgen was het weer raak.
    Dit breekt mij echt op en weet niet meer wat te doen. Ik ben het liefst niet thuis.Maar ik merk dat het me nu ook emotioneel raakt.

    Ik probeer er veel over te lezen en info op te zoeken op internet.
    Ik wil graag vrede in huis maar dat kan ik niet alleen. En tuurlijk is er weleens iets.
    Maar het is hier continue.
    Ik raak al geirriteerd aan de houding van mijn oudste dochter, respectloos en arrogant lijkt wel. Vaak tel ik tot 10 maar dat lukt niet altijd.

    Wat kan ik hieraan doen?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Summer,

      Het is een hele herkenbare situatie, die je beschrijft. En ook een hele vervelende. Wat er aan de hand is, is dat jullie met elkaar in een negatieve spiraal zitten. Iedereen blijft steeds hetzelfde negatieve doen.

      Wat er nodig is, is om daar uit te stappen. Daarvoor moet je weer de verbinding herstellen. Samenwerken aan een oplossing. Een gesprek kan heel goed werken, maar dan moet je het wel op de goede manier doen. Op de een of andere manier doen wij volwassenen dat meestal op een manier die niet werkt. Belangrijk is om hun waarheid boven tafel te krijgen en te erkennen. Pas als ze zich begrepen voelen, zullen ze ook weer naar jou luisteren.

      Belangrijk is ook om je bewust te worden van je negatieve interpretaties en deze los te laten. Het helpt je niet en ze zijn waarschijnlijk lang niet altijd waar. Je meiden zullen ook van balen van de situatie.
      Als je wilt kan ik je hierbij begeleiden. Ik heb een aanpak ontwikkeld, een stappenplan, waarmee gesprekken met je kind(eren) wel effectief worden in de zin van oplossingen vinden.

      Succes!

      Karla

      PS nog een tip: zorg dat je leuke dingen kunt doen zelf, die je opladen. Zorg voor jezelf, stap er af en toe eens uit, zodat je er weer fris naar kunt kijken.

  8. Nanda schreef:

    .Hoi Karla,

    Onze dochter is een vreselijk lieve, oenige, sportieve en onhandige puber die zich er dapper doorheen slaat. Rookt, drinkt en steelt niet, heeft wel af en toe een grote mond tegen mij, probeert haar eigen weg te gaan, maar weet nog niet precies hoe. Ik neem de tijd om haar te helpen en probeer haar te begrijpen.

    Wat mij opvalt is dat ze zich overal zorgen over maakt en veel teveel nadenkt. Of ze haar opleiding wel aankan, of ze wel geschikt is voor een 8 urige werkdag, of haar vader zijn baan wel houdt en of ik het wel red allemaal. Mijn ex-man en ik zijn gescheiden toen ze nog klein was, we hebben een goede verstandhouding en proberen de opvoeding samen te doen, wat meestal goed lukt.

    De laatste tijd is ze dus erg onzeker over van alles, behalve haar uiterlijk en sport, iets wat ze goed kan. Het lijkt of ze overweldigd wordt door alles waar ze nu mee te maken krijgt. Vervolgopleiding, baantjes, stage, rijbewijs, vrienden etc. Ze is bang om ons teleur te stellen en vergeet kind te zijn. Ik heb haar uitgelegd dat haar vader en ik prima voor onszelf kunnen zorgen, dat falen niet erg is zolang je een oplossing bedenkt, en dat 17 jaar te jong is om het leed van de wereld op je schouders te nemen. Ik vraag haar hoe ik haar kan helpen en maak een stappenplan voor de week. Ons contact is goed, maar ze is echt de weg een beetje kwijt. Haar vader heeft minder geduld met haar. Hoe kan ik haar meer inzicht geven en minder stress!

    Veel dank en gr. Nanda

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Nanda,
      Wat belangrijk is, is om in gesprek te zijn met je dochter. Wat ervaart zij? Wat heeft zij nodig? Ervaart zij wel wat jij ziet? Het gaat altijd om aansluiten bij wat je kind ervaart en wat hij of zij nodig heeft of denkt te hebben. De tijd, dat je alles voor je kind kon oplossen is (allang) voorbij. Dus maak haar problemen niet tot de jouwe. Hoe rustiger jij eronder blijft, hoe beter dat voor haar is.
      Verder kun je haar misschien geruststellen door te vertellen, dat het heel normaal is dat ze zich zorgen maakt. Dat hoort bij deze leeftijd. Er is geen puber volgens mij die het niet moeilijk heeft, ze laten het alleen niet zien aan elkaar. Behalve echt goede vrienden misschien.Eventueel kun je iets delen over je eigen puberteit. Of over wat je nu als volwassene doet als je merkt dat je veel piekert.
      Tenslotte kun je haar helpen door haar te laten inzien, dat ze zich druk maakt over iets wat er (nog) niet is. En dat het jammer is, om op dit manier in de toekomst te zijn met je hoofd ipv in het hier en nu waar het leven zich nu afspeelt. Je kunt haar eventueel iets te lezen geven over hoe dat werkt met je gedachten, bijv. het boek “Hoe maak ik van een olifant weer een mug”.
      Succes!
      Karla

  9. Ria schreef:

    Hallo, wanhopig ging ik op zoek naar iets wat me kan helpen met mijn dochter van 13. Ik denk dat mijn verhaal te lang word als ik alles op ga schrijven over wat we met elkaar meemaken, maar ik vind hier wel soortgelijke situaties, wat me min of meer wel troost geeft in de zin van, ik ben het niet alleen die moeilijkheden heeft met een puber.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Ria,
      Fijn, dat het je alvast troost biedt en wat verlichting. Ouders worden soms onnodig wanhopig, omdat ze schrikken van wat er gebeurt met hun kind in de puberteit. Een puber kan erg wisselen van stemming en zich soms heel erg afzetten. Vaak snappen ze zelf ook niet wat er eigenlijk gebeurt. Ze kunnen ook erg wisselend zijn in hun opvattingen en overtuigingen. Dat hoort er allemaal bij.
      Daarnaast zal een puber vooral zijn autonomie willen beschermen, dus de dingen zelf bepalen. Dat kan overkomen als brutaal of ongehoorzaam, maar het is een natuurlijk proces. Dat is het voordeel als je je kind al op jongere leeftijd meer ruimte geeft voor eigen inbrengen en zijn of haar behoeftes respecteert, dan kan het daardoor in de puberteit wat minder heftig zijn.
      Gun je kind het recht op haar eigen proces tot volwassen worden. Trek je de dingen niet persoonlijk aan, maar geef wel je grenzen en je eigen behoeften duidelijk aan. Luister goed naar haar en zorg dat je zoveel mogelijk in gesprek blijft.
      En schenk vooral ook aandacht aan wat goed gaat en de fijne momenten.
      Veel succes,
      Karla

  10. Lia Wijkstra schreef:

    Wij voeden onze kleindochters op i.v.m het overlijden van onze dochter ( hun moeder ).
    Ze wonen nu 7 jaar bij ons . Ze zijn nu 19 en 15 jaar.
    We vinden het steeds heftiger worden, vooral met die van 15 . We hebben het gevoel dat we overal ja op moeten zeggen anders wordt ze boos en dan is ze nogal heftig. ze verzint elke week wel weer wat , de ene keer zijn het schoenen de andere week is het een kast dan weer een ander bed noem maar op . Wij hebben het idee dat ze nooit te vreden is. We vinden het vreselijk moeilijk.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Lia,
      Ik snap dat het moeilijk is voor jullie. Ik kan alleen zeggen, dat het gedrag altijd een uiting is van iets wat een laagje dieper zit. Het lijkt of ze nooit tevreden is, en dat is ook zo. Maar niet omdat ze zo veeleisend is, maar omdat aan haar werkelijke behoefte niet voldaan wordt. Het allerbelangrijkste is dat je zorgt dat je uit de strijd blijft en blijft zoeken naar verbinding. Dat ze voelt dat je er voor haar bent. Dat je kunt zien dat er redenen zijn dat ze zich zo afzet, maar dat je dat niet persoonlijk hoeft te nemen, hoe moeilijk het ook is. Wat niet wil zeggen, dat je alles goed vindt. Integendeel. Maar zorg ook dat je naar haar kunt luisteren zodat ze zich gehoord voelt. Ik heb je een mailtje gestuurd, als je wilt kunnen we er telefonisch verder over praten.
      Hartelijke groeten,
      Karla

  11. Sandra schreef:

    Hallo mijn puber dochter snap ik soms niet goed .Ons gezin bestaat uit .moeder stiefvader stief broertje van 5 .Eigenbroertje van 11 en zei is 16 .We wonen nu 8 jaar met elkaar op 1 adres .Ik merk dat ze zich steeds mee terug trekt moe is zegt ze en ligt veel op bed .Ze gaat niet uit zoekt niet haar vriendinnen op zit niet op sport wil niet werken .Stage adres zoeken is een kriem .Dus heb ik een voor dr gevonden bij Action daar was ze blij mee ook t gesprek ging goed met de bedrijfsleidster .Met schoolreis naar Tjechie zat ze alleen niemand naast haar ik kreeg er een rare smaak van in de mond toch is ze met lol op de gezicht vertrokken. Smsen ging moeilijk zegt ze eenmaal terug erg teleurgesteld over de beste vriendin die nu meer met n ander omgaat dan met haar .Stiefvader zei dat ze dr kamer op moest ruimen gister 3 dagen naar terug komst .Ze was de helledag in dr kamer maar nee dus tot dat ik wat zeg en dan janken en excuus van zie je dat dan niet die kleine krijgt alle aandacht .Mag alles .???We hebben dr zak geld gegeven verhalen aan gehoord dr alle rust gegeven tot op n bepaald moment half 11 s morgen lijkt me toch een normale tijd om toch eens uit bed te komen .En de kleine krijgt niks extra s .Alles licht aan stief pa zegt ze .Hij zit er idd mee te pesten dat haar vriendin haar in de steek gelaten heeft daar heb ik ook geen begrip voor en heb er ook wat van gezegd . Ze komt mij depresief over al ongeveer een half jaar .Wat te doen ?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Sandra,
      Het is goed dat je er wat van gezegd hebt, want dat had haar stiefvader niet moeten doen. Pubers zijn erg gevoelig en hebben het vaak al moeilijk genoeg. Ze heeft steun nodig en begrip.
      Mag alles? Nee. Geef grenzen waar het nodig is. Maar: verwacht niet dat ze doet wat jullie graag willen omdat jullie goed voor haar zijn. Zo werkt het niet. Wat je geeft moet je willen geven, niet om iets terug te willen hebben.
      Het beste is proberen contact te zoeken op een voorzichtige manier om te begrijpen wat er aan de hand is. Pubers kunnen inderdaad erg moe zijn. Maar er kan heel goed meer aan de hand zijn. Zoek de verbinding met haar, laat haar voelen dat je er bent om haar te steunen. Rechtstreeks vragen of je kan helpen werkt vaak niet zo goed. Wat je kunt proberen is haar een briefje schrijven of een mail sturen, dat je je zorgen maakt. Dat je niet zo goed weet of ze alleen maar moe is of dat er meer aan de hand is. Hoe serieus je het moet nemen. Dat het soms helemaal niet makkelijk is om 16 te zijn en dat je graag wilt weten of je haar ergens mee kan helpen. Je zou haar ook uit kunnen leggen, dat er niks mis is met verdriet hebben en je afzonderen, maar als je dat teveel doet, kan het zijn dat je er niet meer uitkomt. En dat je dat niet wilt voor haar. Dus dat het goed is dat ze toch dingen onderneemt. En dat het alleen al helpt om erover te praten. Met jou, of met een vriendin (heeft ze nog meer vriendinnen?). Succes.
      Hartelijke groeten,
      Karla

  12. miriam schreef:

    Hallo, ik ben alleenstaand moeder met twee pubers, 17 en 15. Die van 15 zit in zijn examen jaar en sinds een jaar hangt hij veel op straat met jongens die blowen en rond hangen. Ik probeer zo veel mogelijk de jongens te laten chillen bij mij thuis zodat ik er nog een beetje zicht op heb. Nu is het zo dat hij bijna iedere avond laat thius komt en op donderdag hij iedere ochtend weer met smoesen aankomt dat hij niet naar de stage kan. Ik maak hem dan wakker om 6 uur smorgens maar om 7 uur is hij dan nog niet beneden. Wanneer hij dan iets later beneden komt is hij ineens weer ziek zwak en misselijk. 1 keer twijfelde ik hier aan en heb hem toch maar ziek gemeld maar vandaag ging het weer hetzelfde terwijl hij gisteravond pas om 23.00 thuis kwam. Ik heb het stage bedrijf niet gebeld maar zijn mentor een app gestuurd. Mijn zoon is weg gefietst dus zo ziek was hij niet. Ik weet zo langzaam aan niet meer wat ik met hem aan moet een laat hem er op school maar een keer voor vliegen.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Miriam
      Het lijkt me juist om hem zelf de verantwoordelijkheid te laten houden. Dus niet hem ziek melden als dat niet zo is.
      Daarnaast is het van groot belang om te zorgen dat je in gesprek blijft met je kind. Het is nu eenmaal een feit, dat pubers grote waarde hechten aan het horen bij een groep. Je kunt je kind niet meer begrenzen middels straf, want fysiek wordt hij te groot en als hij een baantje zoekt, dan heeft hij ook zijn eigen geld. Dus moet je het hebben van een goed contact, zorgen dat hij kan horen wat jij vindt of wat je zorgen zijn.
      Dat doe je in de eerste plaats door interesse te tonen en goed naar hem te luisteren. Zonder oordeel, dat is belangrijk. Want ook al kunnen pubers nog zo stoer doen, ze zijn doorgaans vreselijk onzeker. Dus al lijkt het soms niet zo, meestal hechten ze echt nog wel aan jouw mening. Maar eerst moet je respect tonen voor die van hen.
      Ga dus met hem in gesprek. Vraag wat er aan de hand is en laat hem eerst vertellen. Kom daarna met jouw kant van het verhaal. Dat jij niet kunt zorgen dat het goedkomt met school, dat hij daar zelf voor moet kiezen. Dat jij hem daar heel graag bij wilt helpen, maar hij moet het wel zelf willen ook. Geef aan wat de mogelijke gevolgen kunnen zijn van blowen en rondhangen op straat, vraag hem of hij daar over nagedacht heeft. Doe dit alles zonder te ‘preken’ of de betweter te zijn, maar nodig hem uit om naar jou te luisteren.
      Kun je hier wat mee?
      Hartelijek groeten,
      Karla
      PS Heb je hier meer hulp bij nodig, dan kunnen we een coachingssessie afspreken. Ik kan je dan stap voor stap leren hoe je zo’n gesprek voert.

  13. Rina schreef:

    Mijn dochter van bijna 14 sluit zich enorm af. Ze is heel veel alleen, heeft geen vrienden. Ze doet het op zich goed op school, maar is ook daar veel alleen. Ze heeft nu gesprekken met een leerlingbegeleider, maar vertelt daar thuis niets over. Ze is altijd al faalangstig geweest en ook heel eigenzinnig. We proberen altijd om zo positief mogelijk met haar om te gaan en haar te laten weten dat ze alles mag vertellen, als ze wil. Waar ik dus heel veel moeite mee heb, is dat ze dat niet doet. Ik zie aan haar dat er iets is, maar ze wil niet vertellen wat. Ik voel me machteloos. Wil haar graag helpen, maar weet niet hoe.

    • Karla Mooy schreef:

      Op zich is et nrmaal als pubers niet meer graag dingen vertellen, zich meer afsluiten. Maar ik snap heel goed dat je je ongerust maakt. Er zijn twee dingen die je kunt proberen. Ten eerste aanhaken als ze iets vraagt: alleen maar luisteren door wat te hummen en instemmend te knikken e.d. en door weer te geven wat je ziet : “Het klinkt alsof je dat … vond, of niet”, “Ik heb het idee dat je je …. voelt, klopt dat?”, enz. Dus niet gaan zenden, alleen luisteren.
      Het tweede is haar een briefje te schrijven of een mail, waarin je aangeeft dat je respecteert dat ze haar eigen leven heeft en dat ze absoluut geen dingen hoeft te delen als ze dat niet wil. Maar dat je je wel zorgen maakt omdat ze er niet zo blij uit ziet en dat je je afvraagt of er iets aan de hand is. Dat het soms heel fijn kan zijn om iets alleen maar te delen. Dat zij mag aangeven of ze er verder iets mee wil of niet. Want het kan zijn dat ze geen dingen wil vertellen omdat ze bang is dat jullie dan van alles ermee willen of oplossingen aandragen of …. Kortom, wel respecteren, niet zomaar laten, maar je betrokkenheid uiten. Succes!

  14. Rina schreef:

    Zie boven. Vergeten aan te geven dat ik graag op de hoogte gehouden wil worden😀

    • Karla Mooy schreef:

      van wat bedoel je precies Rina?

      • Kiek schreef:

        Dag Karla,
        Mijn dochter van 13 is de oudste en heeft nog een broertje van 12. Ze voelt zich erg achter gesteld tov haar broertje en niet begrepen. Het mag duidelijk zijn dat wij ze allebei even lief hebben maar dat lijkt mij vanzelfsprekend. Nadat ze de laatste toets week heeft verknald door migraine is ze volledig geflipt en wil ze niet meer thuis wonen. Voor ons was dat volslagen onverwacht. Door een paar lichamelijke beperkingen is ze sowieso al erg onzeker. (o.a. heupluxatie) Ze heeft hierdoor als baby al een paar zware operaties achter de rug gehad. Het probleem is dat ze niet meer met ons wil praten. We worden volledig genegeerd en hierdoor kunnen we dus ook niet invoelen wat er allemaal in haar hoofd speelt. Ze had echter ook al regelmatig een gesprek met een psycholoog om haar beperking beter te accepteren maar de psycholoog zegt dat ze de informatie niet met ons mag delen om de vertrouwensband met onze dochter niet te verbreken.
        Hoe kunnen wij er voor zorgen dat wij weer met haar kunnen communiceren. Het gaat nu volledig de verkeerde kant op.

        • Karla Mooy schreef:

          Hoe je kunt zorgen dat je haar wel weer bereikt is te starten vanuit openheid. Zonder oordeel, zonder verwijt. Open staan voor haar verhaal. Pas als zij zich begrepen voelt, kan ze weer horen wat jullie willen zeggen.
          Als je wilt kan ik je daarbij helpen middels coaching. Ook het onlineprogramma reikt je hiervoor goede tools aan, maar het duurt wel een paar maanden voordat je alle lessen gehad hebt, coaching gaat dan sneller 🙂

  15. Rina schreef:

    Ik was na mijn vorige bericht vergeten om aan te geven dat ik graag per email op de hoogte gehouden wilde worden. Heb inmiddels je reactie ontvangen, waarvoor dank!

  16. farida schreef:

    Hoi Karla,

    Mijn zoon van 16 wil het liefst de hele dag gamen. Hij heeft dan ook alleen online vrienden geen vrienden waar hij iets mee onderneemt. Hij sport gelukkig wel heel veel, maar hij is zo ontzettend laks met alles hij verwacht dat ik alles voor hem oplos. Fiets kapot brengt hij niet weg, het liefst moet ik hem dagelijks brengen en halen van zijn sport. Ook waardeert hij niks wat hij krijgt als iets kapot gaat verwacht hij gewoon iets nieuws. Op school gaat het slecht. Alles doet hij op het laatste moment ik heb geprobeerd om met hem te praten. Straf te geven. Te luisteren. Vragen welke oplossingen hij heeft enz niks helpt. Ik raak er bijna overspannen van. Vind mezelf nu ook geen leuke moeder zo. Door mijn zoon stres ik zoveel dat ik hierdoor ook ruzie met mijn partner krijg. Mijn zoon heeft ook nog adhd en een licht verstandelijke beperking waardoor het extra moeilijk lastig is.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Farida,
      Pubers kunnen inderdaad best wel moeilijk zijn. Wat ze nodig hebben is een combinatie van erkenning, begrip, ruimte bieden met duidelijkheid en standvastigheid van jezelf. En dat is soms best wel zoeken.
      Het is heel fijn dat hij zoveel sport, dat komt hem zeker ten goede.
      Je kunt hem niet dwingen en ik ben ook geen voorstander van straffen. Maar wel van consequenties. Zeker bij pubers. Als hij zijn kapotte fiets niet weg wil brengen, dan zal hij moeten lopen.
      Ik weet echt wel, dat het moeilijk is om door te pakken, maar soms moet dat. En moet je hem de ruimte geven om boos te zijn.
      De grootste uitdaging voor jou: laat het bij hem, trek het je niet persoonlijk aan. Accepteer dat hij moeilijk doet of zeurt of boos is, maar wees wel duidelijk. Nu maak jij jezelf verantwoordelijk voor zijn gedrag en dat geeft stress. En houdt zijn laksheid in stand.
      Verwacht niet dat hij lief en dankbaar is, maar accepteer dat het is zoals het is. Geef je grenzen aan, wees duidelijk in de consequenties en hou vol. En laat zijn emoties bij hem. Dan zal hij zeker bijdraaien.

Laat van je horen