.

Vraag het aan je kind!

 

 

Het valt me regelmatig op, dat ouders en leerkrachten zoveel voor het kind denken. Waarom vragen we niet meer aan het kind? Waarom overleggen we niet meer?

 

Waarschijnlijk komt dat deels omdat het niet in onze opvoedingscultuur zit. Van vroeger uit werd kinderen niets gevraagd; “moeder weet wat goed voor je is”.  Als kind moest je vooral gehoorzaam zijn.

Nu is dat tegenwoordig wel sterk veranderd. Kinderen wordt veel vaker om hun mening gevraagd, of ze mogen dingen zelf kiezen. Maar dan gaat het vaak over dingen of uitstapjes: wat er gegeten wordt, naar welk pretpark zullen we gaan, een nieuwe dekbedhoes uitkiezen, enz.

Maar als het gaat om probleemgedrag vragen we kinderen veel te weinig. We zitten als opvoeders maar te puzzelen en te bedenken wat een goede aanpak is, zonder het kind erbij te betrekken. En dat is zo jammer. Kinderen kunnen ons hier heel goed bij helpen.

Ze kunnen je vertellen hoe een situatie voor hen is. Wat maakt dat ze boos worden of niet willen doen wat je vraagt. Met een beetje geduld en de juiste vragen kun je te weten komen welke behoefte van hen in de weg zit.

Een conflict ontstaat eigenlijk altijd door botsende behoeftes. Ouders willen dat het kind aan tafel komt om te eten, het kind wil nog even zijn spelletje afmaken, bijv. Het kind wordt boos, de ouder wordt boos en het conflict is daar.

Door in gesprek te gaan met je kind, kun je uitzoeken welke behoefte hij heeft. Vervolgens vertel je aan je kind wat jouw behoefte is en vervolgens kun je gezamenlijk een oplossing zoeken. Het maakt niet uit hoe die oplossing eruit ziet, als het maar tegemoet komt aan jullie beider behoefte. De vraag is dan bijv.: “Hoe kunnen we ervoor zorgen, dat jij niet steeds je spelletje hoeft te onderbreken en we toch aan tafel kunnen gaan om te eten, voordat het eten koud is?”

Deze aanpak heeft verschillende voordelen. Ten eerste voelt het kind zich serieus genomen. Zijn behoefte wordt erkend én hij mag meedenken om een oplossing te vinden. Ten tweede is de afspraak, die gemaakt wordt als oplossing voor het probleem, mede door hemzelf gemaakt, waardoor hij zich er veel beter aan zal houden.

Als ouder kan dit even wennen zijn. Het kan voelen alsof je je “macht uit handen geeft”. Of je kunt het idee hebben, dat je geen grenzen meer stelt. Maar dat is niet zo. Omdat er ook tegemoet gekomen wordt aan jouw behoefte, leert het kind juist heel goed om met grenzen van anderen om te gaan. Een belangrijke bijdrage aan zijn sociale ontwikkeling. En jouw taak is het om leiding te geven aan dit leerproces.

Overigens heb je wel een portie geduld hierbij nodig. Je kind kan reageren met “weet ik niet” of komt met oplossingen, die alleen aan zijn behoefte tegemoet komen. Negeer dan je neiging om te denken “dit gaat niet lukken” of “zie je wel, dat kan hij helemaal niet”, maar zet door. Gewoon op een vriendelijke, geduldige toon doorvragen. Het is de moeite waard!

Andere gerelateerde artikelen:

4 reacties

  1. Goed opgemerkt dat “voor het kind denken” deels in de opvoedingscultuur zit.
    Ik hem me omgeschoold tot Zweeds leerkracht voor de basisschool en inderdaad is hier de instelling “vraag het aan je kind”!
    Een voorbeeld: In Nederland maakt de leerkracht een klassenindeling. In Zweden wordt aan elk kind gevraagd naast wie en waar hij het liefst zou willen zitten. Na een hoop gepuzzel krijgt ieder een plekje.
    Klinkt dat alsof ze wat te ver gaan? In Nederland wordt deze puzzel wel gemaakt voor elke leerkracht. Welke klas wil je het liefst dit jaar?
    Waarom zou je kinderen niet serieus nemen, maar volwassenen wel?
    Groetjes,
    Carmen

    • Karla Mooy schreef:

      Hoi Carmen,
      Helemaal mee eens. Leuk om een ervaring uit Zweden te horen. Wat onderwijs betreft, kunnen we hier nog wel wat van ze leren, geloof ik.
      Hartelijke groeten,
      Karla

  2. Marlieke schreef:

    Mijn dochter (bijna 9) “kliedert” de laatste tijd veel op haar armen en onderarmen met pen en viltstift(tekeningentjes). Ik besloot er eerst niet veel aandacht aan te besteden maar opeens dacht ik dat het een “teken” zou kunnen zijn van dat er iets mis is. Oh jee! Is het “gewoon” aandacht vragen? Zit ze ergens mee? Kan het op iets specifieks wijzen? Ik was van plan te gaan “googlen” om er achter te komen waar dit nu mee te maken zou kunnen hebben. Maar opeens dacht ik, ik kan haar natuurlijk ook vrágen waarom ze dat doet. Ze kwam direct met een duidelijk antwoord: als ze haar werkjes op school af heeft, verveelt ze zich en gaat dan haar handen “versieren”. Ik stelde voor om een leuk schriftje te kopen waar ze in kan tekenen of schrijven als ze klaar is met werkjes op school (nagevraagd of dat mocht van de juf) en de volgende dag liet ze mij blij haar tekeningen in het schriftje zien! Ik moest lachen om mijzelf, achteraf. Ik had er meteen van alles achter gezocht terwijl het antwoord simpel was.. Gewoon even vragen…! 🙂

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Marlieke,
      Wat een prachtig verhaal. Een mooi voorbeeld van hoe nuttig het is om kinderen zelf aan het woord te laten, i.p.v. zelf te interpreteren en oplossingen te zoeken. Het illustreert perfect wat ik bedoel. Dank je wel!

Laat van je horen