.

Wat elke ouder zou moeten weten deel 1

Welkom bij de gratis videoboodschap ‘Wat elke ouder zou moeten weten’, waarin ik vertel over 3 onbewust gemaakte fouten waardoor ouders onbedoeld probleemgedrag van hun kind in de hand werken.

Deze videoboodschap bestaat uit 4 delen. Vandaag deel 1: de 1e onbewust gemaakte fout.

Vond je het interessant? Deel het via onderstaande buttons en geef hieronder een reactie. Ik hoor graag van je.

Morgen deel 2!

76 reacties

  1. Linda schreef:

    Zeer herkenbaar. Door je opvoeding ben je ook gevormd en geneigd vast te houden aan wat je zelf als kind hebt geleerd.

  2. Marijke schreef:

    Herkenbaar.
    Toen ik mopperend/klagend reageerde op mijn dochter omdat ze vroeg of ik haar weg wilde brengen (en ophalen) en ik dan weer geen avond vrij was, reageerde zij met de reactie. Mam, je mag ook gewoon nee zeggen. Tja, inderdaad. Wat kunnen we soms toch moeilijk doen. Kinderen zijn zelf ook goed in een compromis te bedenken.

    • Karla Mooy schreef:

      Ja…! En wij zijn er zo goed in om ja te zeggen terwijl we nee voelen. Dat is ook niet eerlijk 🙂
      Ik heb geleerd vaker nee te zeggen, waardoor een ja ook beter voelt. Een echte ja is.
      Bedankt voor je reactie, Marijke.
      hartelijke groeten
      Karla

  3. veronique schreef:

    Indetdaad zeer herkenbaar, als ik na ga hoe vaak dat voor komt schrik ik van mezelf………ga er zeker mee aan de slag Karla, super bedankt kijk al uit naar morgen

  4. dorien janknegt schreef:

    ik wil graag vaker naar je kijken
    Groetjes dorien vanaf de geboorte pleegmoeder van paul in nederland geboren moeder vluchteling uit congo groetjes dorien

  5. dorien janknegt schreef:

    soms radeloos met mijn lieve en toch………….pleegzoon van 13

  6. Marita schreef:

    Ppfff, heel herkenbaar! Ik ben een alleenstaande moeder met een vrij “lastige” en pittige 4 jarige dochter! Machteloos voel ik me af en toe en heb het idee dat alles wat zij wil, dat ik altijd maar “Nee” als antwoord geef!
    Het is ook wat er in de boodschap verteld wordt…je denkt dat je nu consequent moet zijn anders heeft het gevolgen voor de toekomst! Zucht, zoals ik dit hoor pak ik het mooi verkeerd aan!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Marita,
      bedankt voor je reactie.
      Je kunt nu natuurlijk zuchten dat je het verkeerd doet. Maar je kunt ook denken: hee, nu heb ik een idee hoe ik het anders kan doen. Laat ik dat eens uitproberen. Ga je dat doen? Dat is mijn bedoeling natuurlijk. Ik wil je graag helpen met mijn tips.
      Succes!
      hartelijke groeten,
      Karla

      • Marita schreef:

        Hallo Karla,
        Ik heb het vanmorgen gelijk al anders aan proberen te pakken. Heb mijn dochter open vragen gesteld en ben rustig gebleven. Ook op het moment dat ik voor de tweede keer “nee” wou zeggen heb ik het open gelaten en gezegd “straks mag dat wel even”, en ik moet zeggen dat dat bij haar wel over kwam. Ze sprak me niet eens tegen.
        Heb net boodschap 2 bekeken, vind de tips erg waardevol en ben blij dat het op een nuchtere(groningse), duidelijke en begrijpbare taal wordt uitgelegd!
        Groeten Marita

        • Karla Mooy schreef:

          Hallo Marita,
          Leuk dat je merkt, dat het werkt. En dat je ook de moeite neemt om het uit te proberen.
          Bedankt voor je compliment, ik ben blij te horen, dat je het waardevol vindt.
          hartelijke groeten,
          Karla

  7. Karin schreef:

    Ik werk al 23 jaar in de kinderopvang en sinds 4 jaar ben ik alleenstaande moeder van een zoon. Mijn zoon heeft weinig zelfvertrouwen en huilt snel. Zijn gedrag maakt mij vaak machteloos en daardoor raak ik zelf geïrriteerd…
    Dat cirkeltje wil ik graag doorbreken. Ik kan nu na het zien van dit filmpje al zeggen dat ik zelf veel irritaties zelf veroorzaak…bedankt voor een stukje verheldering!

  8. Bo schreef:

    Tja, inderdaad; het is ook geen groot probleem als mijn dochter van 7 soms met haar handen eet. Waarom wil ik dat dan toch wel? Omdat ik me aantrek wat andere mensen er van zullen vinden, daar ben ik heel gevoelig voor. Eigenlijk wil ik dus dat mijn kinderen dingen “goed” doen, omdat ik bang ben voor afkeurende blikken…
    Maar vanaf welke leeftijd mag je dat dan wel verlangen/ verwachten (netjes eten)?

    Groetjes Bo

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Bo
      Een mooi inzicht. En het geeft ruimte als je dat los kunt laten. Ruimte en ontspanning. Je kunt best verwachten van een kind van 7 dat ze een vork of een lepel gebruikt en dat kan ze ook wel. Maar misschien is het fijn voor haar als dat af en toe niet hoeft thuis. En als jij het belangrijk vindt dat ze dat buiten de deur wel doet, dan leg je haar dat uit. Waarschijnlijk doet ze dat ook wel, want kinderen willen ook graag een goede indruk maken. Het heeft mij vaak verbaasd te zien en van anderen te horen hoe keurig mijn kinderen zich bij anderen gedroegen en dat geldt volgens mij voor de meeste kinderen. Daar hoeven we echt geen zorgen over te hebben 🙂

  9. Jeanet schreef:

    Hallo,
    Ik heb zojuist de eerste “boodschap” gehoord en het spreekt erg aan. Het komt me zeker bekend voor. Ik probeer heel consequent te zijn in de opvoeding, maar merk dat ik vaak ook rechtlijnig ben. Bang dat als ik nu toegeef het voor problemen in de toekomst zorgt. Ik hoor mn kinderen ook vaak zeggen “ja maar de vorige keer mocht het ook”. Ik vind het voor mezelf altijd best moeilijk om iets helder uit te leggen en zowiezo om in een probleem helder inzicht te krijgen. Ik ga er morgen meteen mee aan de slag.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Jeanet,
      Dat je kinderen zeggen “ja, maar de vorige keer mocht het ook”, betekent, dat ze weten dat jij dit principe probeert te hanteren. Je kunt het ook gewoon per keer bekijken. En uitleggen waarom het toen mocht en nu niet.
      Het klopt dat het niet altijd makkelijk is, want het betekent, dat je moet weten waarom je iets wel of niet goed vindt. Maar het maakt je wel bewust van je gedachten en motieven en dat geeft je vrijheid en ruimte om gewoon jezelf te zijn. En hoe meer je het toepast, het makkelijker het wordt.
      succes!
      Karla

  10. Judith schreef:

    Hier kan ik meteen mee aan de slag want dit is inderdaad erg herkenbaar. Al dat consequent zijn is ook erg vermoeiend en niet altijd nodig. Vaak maak je het ingewikkelder dan het is.
    Bedankt voor dit praktische advies.

  11. tatjana schreef:

    beste Carla
    na maanden gecoogeld te hebben over opvoeding van een kleuter, kwamen wij op je site terecht.
    de video gedownload en met aandacht bekeken.
    hier vonden we herkenbaarheid.
    we gaan nu aan de slag om van onze problemen geen probleem te maken.
    wij begrijpen wat je bedoelt.
    gefeliciteerd met je verjaardag en graag tot morgen voor de volgende boodschap.
    gr Tatjana

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Tatjana,
      Hartelijk dank voor je felicitatie. Leuk om te lezen, dat het je aanspreekt en veel succes ermee. Mocht je nog met vragen blijven zitten, schroom dan niet om contact met me op te nemen.
      Hartelijke groeten
      Karla

  12. Natascha schreef:

    Heel herkenbaar, het “problemen maken” filmpje.
    Ik hoor mezelf ook steeds vaker “nee” zeggen terwijl ik de vraag nog niet eens goed tot me door heb laten dringen…. Ja erg he.
    Sinds een paar dagen hoor ik steeds een zinnetje in mijn hoofd: “choose your battle” . Nu er ook nog wat mee doen…

    Heb met veel belangstelling je hele site gelezen en ik kijk uit naar het volgende filmpje. Bedankt.

  13. Renate schreef:

    Heb de eerste video gekeken en idd herkenbaar. Ben ook erg benieuwd wat de volgende zijn. Ik vind het allemaal maar lastig als alleenstaande moeder met een pittige, bazige dame van 6. Voornamelijk is haar gedrag mijn eigen schuld maar ja..Hoe verander ik dit zodat het voor haar maar ook voor mij beter gaat worden want zo kan het niet langer. Ben erg blij dat je dit gratis doet, super lief! Heb al zoveel gezocht en gevraagd om hulp maar alles kost zoveel geld. Super bedankt en ik kijk erg uit naar wat je nog meer voor tips hebt!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Renate,
      fijn, dat je enthousiast bent. Ik hoop dat de volgende tips je ook handvatten geven. Opvoeden is een combinatie van luisteren naar je kind, het geduld en de nieuwsgierigheid opbrengen, met het bewaken van je eigen grenzen en behoeften. Jouw behoefte en die van je kind is even belangrijk. Zo zorg je dat je kind niet over je heen loopt, maar zorg je ook dat je kind zich erkend voelt.
      O ja, en af en toe een beetje humor en relativeren doet ook wonderen 🙂
      Succes!
      Karla

  14. Bezorgde moeder schreef:

    Beste Karla,

    In mijn thuissituatie is het zo dat mijn partner eigenlijk alles voor de kinderen toelaat zodat hij kan werken. Hij laat ze de hele tijd TV kijken en ze mogen alles doen wat ze zelf willen. Slaan, schoppen, met spullen gooien, schreeuwen, enz. Ik ben daardoor degene die altijd problemen maakt door ze dit te verbieden. Ik ben daardoor de hele dag bezig om mijn peuter van 3 in de hoek te zetten en haar in haar gedrag te corrigeren naar haar 1 jarig broertje toe. Ik krijg van haar alleen maar te horen dat ze bij haar vader of bij haar oma wilt zijn. Ik wordt er echt wanhopig van en zou het heerlijk vinden als ik dit gedrag kan negeren. Ik kan de hele dag de TV aanzetten en toestaan dat ze slaat en schreeuwt. Op zich is dat helemaal geen probleem toch? Ik zit wel erg met dit dilemma. Wat moet ik nu doen?

    Ik hoor het graag.

    Hartelijk bedankt.

    Georgina

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Georgina,
      In het belang van je kinderen zul je dit heel snel moeten oplossen. Als ouders zul je toch ongeveer dezelfde aanpak moeten hanteren. Ik ben geen voorstander van straffen, maar dat wil niet zeggen dat je alles laat gebeuren, integendeel. Maar er zijn betere manieren dan straffen. Als je hier niks aan doet gaat het echt uit de hand lopen. Zoek zo snel mogelijk hulp. Als je wilt dat ik jullie erbij help, laat me dat dan weten.
      succes!
      Karla

  15. Henry den Neijsel schreef:

    Prima video! Moet je eens proberen eten met je handen…….in india doen ze volgens mij niet anders. Eten smaakt gelijk anders! Nou niet dat ik het doe, maar mijn zoontje soms wel, vindt hij leuk……leuk toch!

  16. M Salfischberger schreef:

    wouwww!!

  17. Monique Steeghs schreef:

    Ik was bij het beluisteren van de video alleen maar ja aan het knikken zeer herkenbaar ik heb ook vaak deze metode zo aangepakt maar mijn zoon van bijna 5 blijft een pittige jongen dus dan val je snel weer in een strijd als ik weinig reageer speeld hij het toch weer zo dat ik weer reageer hij doet dan iets waar ik echt wel op moet reageren en doe dat meestal op een rustige manier en dan nog is hij het er nog niet mee eens
    maar ik ga het weer proberen het minder reagen
    Groetjes monique

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Monique,
      Ja, je hebt “pech” denk ik:) Sommige kinderen dagen je nou eenmaal meer uit dan andere. Dat wil niet zeggen dat het niet werkt, maar wel dat je harder aan de slag moet om het in praktijk te brengen. Geef niet te snel op. En probeer goed naar je kind te luisteren als hij weerwoord geeft, want hij wil gehoord worden. Wat overigens iets anders is dan zijn zin krijgen natuurlijk.
      Succes!
      Karla

  18. Monique pijl schreef:

    na het zien van deze videoboodschap vraag ik me toch wat af. mijn zoon van 3,5 wil niet aan tafel eten
    (hij eet dan ook niets), het liefst op de bank. ik vind dat die aan tafel moet, dus hier creeer ik mijn eigen probleem als ik de boodschap goed begrijp. maar de andere kant is, als ik toegeef aan zijn behoefte dan wil die nooit meer aan tafel eten. hoe kan ik dat voorkomen?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Monique,
      Ik snap je vraag. Er zitten echter een paar aannames in die niet hoeven te kloppen. Je zegt, ik creëer hier mijn eigen probleem als ik de boodschap goed begrijp. Wat ik bedoel met mijn boodschap is dat je moet nagaan of het werkelijk een probleem is. Als jij graag wil dat hij aan tafel eet omdat het gezellig is of omdat het dan niet erg is als ie morst bijvoorbeeld, dan is het wel een echt probleem als hij niet aan tafel wil komen eten. Het hangt er dus vanaf waarom en hoe belangrijk jij vindt dat hij aan tafel eet.
      De tweede aanname is dat je zoontje dan nooit meer aan tafel zou willen eten. Dat weet je niet. Ik geef toe dat het in dit geval best zo zou kunnen zijn. Maar de clou van mijn boodschap is dat het dan pas een probleem is als dat zo zou blijken te zijn. Soms liggen kinderen dwars omdat ze ook weleens willen winnen. Geef jij je verzet op dan is de lol eraf. Dat zou dus ook kunnen.
      Ik kan me goed voorstellen, dat je niet wil dat hij op de bank eet vanwege eventueel morsen of vanwege de gezelligheid om samen aan tafel te eten.
      Het belangrijkste is om erachter te komen, waarom jouw zoontje aan tafel niets eet. Pas als je weet wat daarachter zit, kun je het oplossen. Vraag hem eens wat er leuk is aan op de bank eten. Misschien kun je er dan achter komen.
      Succes
      Karla

  19. Cora schreef:

    Leuk om te zien/horen! Ik zeg dit nl altijd tegen mijn man: ik denk hier net zo over nl. Vaak ga ik bij mezelf te rade of hetgeen wat mijn dochter wil en ik in eerste instantie nee bij denk, eigenlijk wel zo erg is. Dus wat jij net vertelt bedenk ik me al van te voren. Ik ben bewust van het “wat als ik nu toegeef en hoe gaat het de volgende keer” iets is wat ik me bedenk en helemaal niet zo hoeft te zijn. Bij ons gaat het dus vrij ontspannen (tussen mij en mijn dochter) maar bij haar vader niet. Dat is moeilijk, ik probeer het tussen hen te laten gaan, tenslotte doet haar vader het op zijn manier, maar dat is soms moeilijk. heb je daar ook tips voor?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Cora,
      Leuk, dat je het herkent. Wat je vraag betreft, ik heb twee tips. Ten eerste: het is belangrijk om haar vader niet af te vallen. Dat doe je ook niet zo te horen. Toch kun je wel je dochter helpen om met haar vader om te gaan, dat is wat zij kan leren en waar jij bij kunt helpen. Daarnaast kun je haar vader wel tips geven, maar alleen als hij daar behoefte aan heeft en als je aansluit bij wat hij vertelt. Dus eerst erkennen wat hij zegt. Vervolgens kun je aangeven wat jij hebt ontdekt wat werkt en vragen of hij dat wil horen. Omdat hij er misschien ook iets aan heeft. De kunst is altijd om zo te communiceren, dat iemand zich gehoord voelt en niet bekritiseerd. Succes!
      Karla

  20. Karin schreef:

    Wat ontzettend herkenbaar. Helemaal over het eten met handen. Ik heb een zoontje van 8 en die wil dat ook graag doen. Maar ik betrap mezelf er op dat ik daar commentaar op heb omdat hij al bijna 9 is. Terwijl ik weet dat hij dit niet altijd doet en zeker niet bij anderen thuis of in een restaurant.
    En waarom is het nu zo erg eigenlijk?
    Je hebt gelijk dat we als ouders vaak te veel in de toekomst willen kijken terwijl we meer naar de behoeftes van het kind op dat moment moeten kijken. Elke leeftijd heeft zijn fases en zijn aan veranderingen onderhevig.

    • Karla Mooy schreef:

      Wat fijn, Karin, dat je het herkent en dat je het met me eens bent. Even een kleine reminder dat kan zo fijn zijn, toch? Veel succes en veel plezier met de volgende tips,
      Karla

  21. Carla schreef:

    Dag Karla,
    Net de eerste videoboodschap gezien en die is inderdaad herkenbaar.
    Soms kom ik het ook omgekeerd tegen.
    Dan zeg ik bv ja omdat ik in m’n hoofd geen reden kan bedenken waarom het niet zou mogen alleen voelt het dan niet goed. Na afloop blijkt het dan toch geen goed idee (dan weet ik waarom) De andere kant is dat mijn pleegzoon nu uit de praktijk te leren krijgt wat wel en niet werkt.
    Misschien wil ik hem toch te veel beschermen voor narigheid aangezien hij al zoveel heeft meegemaakt.
    Bedankt voor de mooie ideeën
    groeten Carla

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Carla,
      dank je voor je reactie. Fijn, dat je het herkent. Misschien is het een idee om geen ja te zeggen als het niet goed voelt, maar je reactie even uit te stellen, zodat je dat gevoel kunt onderzoeken. Zo kun je er misschien eerder achter komen waarom je eigenlijk Nee wilt zeggen.
      En mooi dat je je neiging ziet om hem te veel te willen beschermen. Dat vinden veel ouders moeilijk, om hun kind hun ‘ongeluk te gunnen’. Maar ja, dat hoort bij het leven. En als jij er voor hem bent, dan leert hij er juist mee omgaan.
      Veel succes en veel geluk met je pleegzoon.
      hartelijke groeten
      Karla

  22. Jannie schreef:

    Na het zien van de 1e video probeer ik alle informatie op me in te laten werken maar het valt niet mee. Dochterlief van vijf jaar is duidelijk zichzelf niet. Ze stelt enorme eisen aan zichzelf en ziet direct aan mijn gezicht wat ik ervan vindt. Ze is naar andere kinderen toe erg bazig en wil alles bepalen. Krijgt ze niet haar zin dan begint ze te huilen. Ook is het erg opvallend dat wanneer ze ergens komt, op bezoek, in een winkel, etc dan begint ze druk te praten en doet alles om maar aandacht te vragen. In de klas geeft ze telkens een andere reden aan bij de juf wanneer die vraagt hoe het gaat. Ik weet van mezelf dat ik de afgelopen periode te hoge eisen aan haar heb gesteld, dat had niet gemogen. Nu weet ik alleen niet meer hoe ik dit kan herstellen. Ik merk dat ik erg moe ervan ben en dat ik handvatten kwijt ben en niet goed weet hoe ik dit aan moet pakken.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Jannie,
      Wat jammer dat jullie hier in beland zijn, ook voor jou. Lastig. Wat ze nu nodig heeft is bevestiging. Echte aandacht, waarbij je je openstelt voor waar ze mee komt. Probeer open te zijn en niet te oordelen. Je zegt zelf al dat ze zichzelf niet is. Misschien helpt dat om je niet te ergeren of te laten frustreren. Ze heeft het nodig om zich geaccepteerd te voelen, dan kan ze weer meer ontspannen.
      Omdat je moe bent en een beetje radeloos ben je erg gevoelig voor afweer in jezelf. Je wilt dit eigenlijk niet. Je accepteert eigenlijk niet dat het gaat zoals het gaat. Dat verzet, wat heel begrijpelijk en normaal is, verergert het probleem. Dus hoe beter je kan accepteren dat het nu eenmaal zo is en dat het niet zo blijft, hoe meer ruimte dat al geeft.
      Heb je meer handvatten nodig, neem dan contact met me op voor een coachingsafspraak, dan kan ik je hiermee verder helpen. Het kan zijn dat ze ook wat anders in elkaar steekt dan het ‘doorsnee kind’ (om het zo maar even te noemen). Dan kan ik je helpen om meer inzicht in haar te krijgen en te leren hoe je het beste met haar om kunt gaan.

  23. Jannie schreef:

    Dank je wel voor je reactie Karla ! Directe herkenning bij het lezen van je reactie. Doet me erg goed ookal confronteert het me ook. Ik heb even een moment nodig om alles te laten bezinken en kom er dan zeker op terug. Dank je wel !

    • Karla Mooy schreef:

      Dag Jannie,
      Ik vind het dapper van je dat je het kunt binnenlaten ook al vind je het confronterend. Ben blij dat je het herkent. Ik hoor nog wel van je. Mail me gerust.
      Hartelijke groeten
      Karla

  24. fatma schreef:

    ik heb een zoon van bijna 11.hij heeft een kort lontje.hierdoor wordt hij dus ook door zijn klasgenootjes uitgedaagd en komt alleen maar verder in problemen.ze weten dat hij heel makkelijk ontploft en hebben hem hiermee.hoe kan ik mijn kind helpen.ik word helemaal gek.ik zoek goede hulp

    • Karla Mooy schreef:

      Dag Fatma,
      het is heel naar wat jouw zoon overkomt. Hij heeft hier inderdaad hulp bij nodig. Je kunt twee dingen doen: hulp zoeken in de vorm van een goede kindercoach (zoek op internet of vraag eens op school) of hulp zoeken om hem te kunnen helpen. Voor dat laatste kun je bij mij terecht.
      Overigens vind ik ook dat de school hier een taak in heeft, want het gaat ook altijd over groepsprocessen.
      succes met het vinden van de juiste hulp.
      Karla

      • fatma schreef:

        wat raad je me aan om te doen karla.ik heb inmiddels hulp gevraagd bij een kinderpsychiater en mijn zoon krijgt sinds vorige week sofa training wat door school is aangeboden.zou ik hier genoeg mee moeten nemen en rustig afwachten dan??ik zou ook graag reacties van andere ouders willen horen.want ik denk niet dat ik de enigste ben met zo’n verhaal.

        groetjes Fatma

        • Karla Mooy schreef:

          Hallo Fatma,
          ik vind het een beetje moeilijk om hier antwoord op te geven. Enerzijds lijkt het logisch om af te wachten wat de sofa training doet. Anderzijds is mijn ervaring hiermee heel wisselend, van heel effectief tot niet effectief. Misschien inderdaad even afwachten hoe je zoon het ervaart en of hij daadwerkelijk nieuwe handvatten leert. Dus ik zou afwachten, maar wel goed in de gaten houden.
          Probeer ondertussen op een goede, open manier met je zoon in gesprek te komen over hoe het gaat en wat hij leert. Zo kun jij hem ook ondersteunen bij zijn ervaringen. Probeer hem te helpen om zijn eigen oplossingen te vinden. Ga hem niet vertellen wat hij wel of niet moet doen, dat werkt niet. Als hij het niet weet, kun je wel suggesties geven. Maar dan op een open manier. Vragen of hem dat wat lijkt. En straal vertrouwen uit, dat hij dit kan leren. Het lukt nu nog niet, maar het gaat wel lukken!
          succes!
          Karla

  25. Odette schreef:

    Bedankt voor de 1e videoboodschap! Duidelijk, kort en bondig, ik kan er iig iets mee en je geeft me eigenlijk met deze boodschap een hele grote bevestiging. Dankjewel!

    • Karla Mooy schreef:

      Daar doe ik het voor, Odette. Om alternatieven aan te reiken, maar ook om ouders die het ‘anders’ doen een hart onder de riem te steken. Want dat vond ik zelf vroeger ook moeilijk, ik voelde me ook vaak onzeker en dat is het fijn om bevestiging te krijgen, toch? Dank je wel voor je reactie.

  26. lisette schreef:

    Zeer herkenbaar ga er mee aan de slag! Duidelijk zo!

  27. Brenda schreef:

    Een eerste heel duidelijke video boodschap,
    Onze verwachting is gauw te hoog, we willen het zo maar moeten bij het kind blijven,
    Die moet alles leren, en als je geduld hebt komt het van zelf,
    Bij mij is het eerder beschermend, de inhoud van het bordje is soms heet, en als die dan met zijn vingers eet,
    Kan die zich eraan goed verbranden, en dat wil ik voorkomen,en als je er niets van zegt, eet hij ook met lepel of vork.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Brenda,
      soms is het ook belangrijk om beschermend te zijn, maar vaak is het ook niet echt nodig. Vinden we het zelf moeilijk als er iets gebeurt wat niet leuk is, maar daar leert je kind wel het meeste van!
      hartelijke groeten
      Karla

  28. Ina schreef:

    Zo nu even de tijd genomen om te kijken. Leuk om deze les die ik vaak toepas zo te zien. En fijn dat mensen er zo positief op reageren. Hier word het ook wel pick you’re battle genoemd. Twee van mijn mannetjes hebben autisme en dan leer je heel goed naar je eigen gedrag te kijken en iedere situatie opnieuw te beoordelen.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Ina,
      Ja, klopt, pick your battle zit in dezelfde richting. Ik vind dat nog iets meer strategisch klinken, terwijl mijn advies is om te onderzoeken of iets werkelijk een probleem is. Succes met je mannetjes, pittige uitdaging denk ik zo!
      hartelijke groeten
      Karla

  29. Ina schreef:

    Pittig maar vooral heel mooi. Inderdaad is pick you re battles de tweede stap. 🙂 de eerste is nadenken… en dat leer je wel want met die hoge iq’ s krijg je soms reacties terug waar je zo heerlijk met je mond vol tanden van kan staat 🙂

  30. petra schreef:

    Een fijne eerste boodschap. Problemen maken.. Ja heel herkenbaar. Dingen die ik uit kan leggen accepteert mijn zoon ook makkelijker. Het overkomt me vooral na een drukke werkdag of als ik minder goed in mijn vel zit. Benieuwd naar boodschap 2!

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, dat is ook zo, Petra. Alles is altijd makkelijker als je energie hebt. Dat is ook een reden om sowieso goed voor jezelf te zorgen, dat komt je kinderen ook altijd ten goede 🙂
      En door het vooral wel toe te passen als je het wel kunt opbrengen, wordt het steeds meer gewoon en dus ook makkelijker om dat te doen als je je wat minder voelt. Veel succes, ook met de komende tips alvast!

  31. Mariska schreef:

    Beste Karla,

    Ook ik heb hulp nodig met mijn 8 jarige zoon waarbij een disharmonisch profiel vastgesteld. Is. Hij daagt mij de hele dag uit en alles is een lolletje tot op het punt dat ik ontplof en dit is meestal bij het naar bed gaan. Hij heeft geen grenzen en gaat constant over de onze heen. We zijn onder behandeling bij Kram die vastgesteld heeft dat hij hsp heeft. Volgens hen werkt een aanpak waarbij hij niet gestrest raakt het best maar wij zijn ten einde raad en raken zelf gestrest door hem. Hij is niet stuurbaar, wil alles op zijn manier en gaat erg ver om dit te bereiken. Nu moet ik toegeven dat wij niet consequent genoeg zijn in straffen waardoor hij ons ook niet serieus neemt. We weten het gewoon niet meer.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Mariska,
      Ik snap dat je het niet meer weet. Een kind als het jouwe is een enorme uitdaging. Maar, ik kan je helpen. Dit is precies het soort kind wat ouders beschrijven, die bij mij komen. Mail me voor een belafspraak, dan kunnen we bespreken op welke manier ik jullie het beste kan helpen.
      Hartelijke groeten
      Karla

  32. Cecile schreef:

    Hoi Karla
    Net boodschsp 1 gelezen. Ik laat mijn dochter wel met de handen eten, luister goed naar haar maar problemen komen als ik een grens geef die echt nodig is en ze niet lekker in haar vel zit. Dan ontploft ze. Het lijkt me toch adewuaat om grenzen te geven. Ze draait dan door en hoort niks meer. Ik zelf denk dat ze als kind met cholerisch temperament en daarnaast ook zeer sensitief is ze alles veel heftiger ervaart en intenser uit. Hoe kan ik haar hier bij helpen? Dankje voor je antwoord, Cecile

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Cecile,
      Het klinkt inderdaad alsof je een pittig kind hebt met veel temperament. Niet alleen ervaart ze situaties heftiger, maar soms ook anders dan wij. Precies het soort kinderen, waarvan ouders bij mij komen om hulp.
      Ik nodig je daarom van harte uit om volgende week mijn gratis webinar te volgen: Waarom je zo vaak problemen hebt met je kind en hoe je dat oplost
      Meer informatie over het webinar en hoe je je aanmeldt vind je hier

  33. Co schreef:

    Karla, Ik heb alle reacties tot nu toe gelezen en je antwoorden daarop. Hiervan heb ik al veel kunnen opsteken.
    Ik ben een alleenstaande vader van 60 met een dochter van 12, die al twee jaar pubert en ongelofelijk assertief en ondernemend is. Ze doet, denkt en leeft als een 16 jarige. Maar toch is ze net 12. Ik worstel dagelijks met deze enorme verschillen in leeftijd en handelen.
    Wat kan ik het beste doen, haar onbelemmerd laten gaan, wat ze zelf het liefst wil, of een pas op de plaats, omdat ze tenslotte maar 12 is.

    • Karla Mooy schreef:

      Ik denk dat het belangrijk is om goed naar haar te kijken en in gesprek te gaan. Kinderen kunnen enorm verschillen in hun denken en handelen op een bepaalde leeftijd. Het gaat erom of ze werkelijk wijs is en haar leeftijd vooruit of dat het een houding is. Daar kun je achter komen door regelmatig met haar in gesprek te gaan. Door interesse te tonen, een open houding te hebben, kun je gesprekken voeren die je een inkijkje geven in haar wereld.
      Overigens, als je kind echt wijs is, merk je dat vaak al aan haar. Dan is ze altijd behoorlijk evenwichtig geweest en heeft ze altijd veel zelf aangekund. Als het meer een houding is, is het kind vaak van binnen onzeker of vindt ze zichzelf niet goed genoeg. En daar zit dan ook nog een grijs gebied tussen. Maar ik denk dat je je kind goed genoeg kent om te weten welke van de twee het meest van toepassing is op je kind. Vertrouw ook op je gevoel wat dat betreft.
      Verder: voor elk kind geldt dat je ze in principe onbelemmerd hun gang kunt laten gaan. Tenzij. Tenzij er dingen als veiligheid of grenzen van anderen in het geding zijn. Dat geldt voor een kleuter, een twaalfjarige en een zestienjarige. Dus bij alles wat ze wil of doet kun je je afvragen: Is dit veilig, is het niet schadelijk voor haar ontwikkeling (en zo ja, in hoeverre is dat dat ernstig?) en is het ok voor mij of voor anderen? Als jij ergens moeite mee hebt of jouw behoefte komt in het gedrang dan is dat zeker iets waar ze rekening mee mag houden. En wat je met haar zou moeten bespreken. Want jij hebt ook recht op een kind in huis wat rekening met jou houdt, evenzeer als andersom.
      Heb je daar wat aan? Eventueel kunnen we er in een gesprek dieper op ingaan, dan zou je even een afspraak moeten maken voor een coachingssessie (daarvoor kun je me mailen).

  34. Alice schreef:

    Zeer herkenbaar, denk dat ik zelf vaak teveel de controle wil houden en daardoor sneller dingen als probleem ervaar. Mijn zoon is zeer eigenzinnig en drammerig! Misschien moet ik zijn eigen keuzes soms wat neer stimuleren ipv te willen beteugelen.

  35. Rem schreef:

    Mooi stukje en pijnlijk herkenbaar… Onze pleegzoon van tien heeft een sterke wil en is een slim, soms uitdagend (maar ook lief!) mannetje. Ik heb echter ook een sterke wil en we botsen regelmatig. Ik ben als kind niet altijd gehoord en zijn ‘niet luisteren’ triggert zo nu en dan iets ouds bij mij. Daar ben ik me wel van bewust, maar helaas niet altijd op het moment zelf. Ik zie het als een mooie uitdaging om te gaan oefenen met je tip. Leve het gecontroleerd laten vieren van de controle! 🙂
    Dank je wel!

  36. Willemijn schreef:

    Een goed punt. Gelukkig niet heel herkenbaar maar wel een goede boodschap om alert te blijven. Ik ben wel erg consequent, ik merk dat dit goed uitpakt bij mijn zoontje.

  37. Bvm schreef:

    Ik herken veel, bijvoorbeeld vanavond even in het grote bed, nooit gedaan, behalve als ze echt ziek waren. Want straks moet dat altijd… het was gezellig, ze liggen weer in hun eigen bed en morgen kijken we of ze wederom blijven vragen;-) maar mijn vraag is mijn 2 oudste kinderen van 5 en 6 hebben veel strijd. Tot fysiek aan toe, dus ingrijpen is dan echt nodig. De tip over speelgoed wegleggen werkt. Maar ze hebben ook gewoon meningsverschillen, verbaal en willen beide gelijk hebben. Ik bemoei mij er niet mee, (probeer soms te sturen) maar ook dan snel fysiek. Waarschijnlijk ook doordat de oudste verbaal zwak is.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Bvm,
      Je kunt een grens stellen aan het fysiek worden. En waar je dat ziet ingrijpen en zeggen: “Ik zie dat jullie nu te boos zijn om het op te lossen. Dus eerst even rustig worden nu” en dat zet je ze even apart van elkaar. Als ze weer rustig zijn kun je vragen of het nog opgelost moet worden, soms is dat niet eens nodig. Hanteer verder het uitgangspunt, dat iedereen zijn eigen waarheid heeft. Dus niemand heeft gelijk. Of iedereen, het is maar hoe je het bekijkt. Belangrijker is de behoefte die soms achter verscholen zit.
      hartelijke groeten
      Karla

  38. mariska schreef:

    Hoi Karla,
    Idd heel herkenbaar,in sta compleet achter wat je zegt.
    Ik ga dit samen met mijn mam volgen om zo samen meer op een lijn te komen samen met onze dochter! Alvast bedankt 😉

Laat van je horen