.

Wat elke ouder zou moeten weten deel 3

In deel 3 van de videoboodschap ‘Wat elke ouder zou moeten weten’ vertel ik je de 3e onbewust gemaakte fout waardoor ouders onbedoeld probleemgedrag van hun kind in de hand werken.

Vind je dit nuttige informatie? Deel het via onderstaande buttons en geef hieronder een reactie. Ik hoor graag van je.

Morgen nog wat extra tips. Tot dan!

 

38 reacties

  1. Linda schreef:

    Hebben inmiddels wel gemerkt dat het underdaad niet werkt, hoe meer je “dreigt” hoe meer het mis lijkt te gaan.

    Proberen nu afspraken te maken en het gevoel te geven dat we ons kind vertrouwen dat die afspraak nagekomen wordt. Dat dit nog een lange weg is, is ons duidelijk

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Linda,
      bedankt voor je reacties. Ik weet niet of de weg echt een lange zal worden, wel ben ik met je eens dat het tijd nodig heeft. Als je uit je gewone patroon stapt, duurt het een tijdje voordat iedereen daaraan gewend is. Het is een kwestie van volharden in je nieuwe aanpak en vertrouwen dat het gaat lukken. Pas er wel voor op om als het tegenvalt in je oude patroon terug te vallen. Blijf open en nieuwsgierig, vraag je kind wat er aan de hand is als een afspraak niet nagekomen is. Wat is er nodig om het wel te laten lukken? Of misschien klopte de afspraak niet in die zin dat ie niet haalbaar was of niet acceptabel voor zowel het kind als voor jullie? Gewoon stug doorgaan met het kind aan te spreken op zijn bereidheid om samen te werken 🙂 Veel succes!

  2. Tanja schreef:

    Hoi karla,

    Fijn je filmpjes en adviezen ! Het geen waar ik al lange tijd mee zit is dat mijn zoon ( bijna 3 ) juist contra reageerd op wat ik hem meld. Als iemand NEE dat mag niet, want…. zegt, kijkt hij die persoon aan, en gaat het juist doen. Inmiddels heb ik een goede weg gevonden door vaak competitie erin te gooien. ( bijv wie is het eerste bij de auto? Dan rent hij keihard, en vind het leuk als hij wint. Als ik tegen hem zeg dat we naar de auto moeten, gaat hij er tegenin en loopt weg, of treuzelt etc ) Dit verschilt per situatie, ik wil ook wel eens een soort beloning geven, bijv. Als jij snel in de autostoel gaat zitten, dan gaat mamma ook heeel snel zitten, en gaan we thuis met de ambulance spelen. – even fictief – Het werkt goed bij hem, echter….vraag ik me af of dit voor de toekomst de juiste wijze is ?? Hij moet immers ook op een gegeven moment als hij naar school gaat ” gewoon luisteren ” naar de leraar…. dat als die man wat zegt, hij het daadwerkelijk moet doen. Heb je advies voor mij hoe ik het beste ermee om kan gaan ? Is er een mogelijkheid dat ik je prive een e mail stuur met een vraag over hem, welke ik liever niet openbaar neerzet ? Alvast bedankt. Groetjes

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Tanja,
      Wat jij beschrijft is heel herkenbaar en volstrekt normaal voor een peuter. Die is namelijk aan het ontdekken, dat ie een zelfstandig persoon is, los van anderen. Hij kan dus ook nee zeggen of iets anders doen dan anderen willen. Het is allemaal experimenteren. Problemen ontstaan als ouders hier op reageren met dwang omdat ze bang zijn, dat het een onhandelbaar kind zal worden. Ouders duiden dit gedrag dan met “Hij luistert niet, is ongehoorzaam, doet alleen wat ie zelf wil, negeert me, daagt me uit, enz.”. En in zekere zin is dat ook zo, alleen het is niet met de bedoeling jou te pakken te nemen, dus neem het niet persoonlijk als ouder. Het kind onderzoekt alleen maar.
      Jouw oplossing is prima, maak je geen zorgen. Peuters en kleuters zijn er dol op. “Ik wil niet dat je gaat zitten, hoor” en hop, met een brede grijns zit het kind op zijn stoel. Kan reuze handig zijn. Goede kleuterjuffen weten dit.
      Natuurlijk komt er een leeftijd waarop van kinderen verwacht wordt, dat ze “luisteren” (= gehoorzamen). De meeste kinderen begrijpen dit en doen dat meestal ook. Behalve soms. En ik vind dat het dan aan de leerkracht is om te ontdekken wat er speelt en naar het kind te luisteren. Helaas gebeurt dat nog te weinig.
      Ook het geven van ik-boodschappen werkt thuis en in het onderwijs heel goed als je iets van een kind wilt.
      Als je verder contact met me wilt opnemen, kun je gebruik maken van een e-mailconsult

  3. caroline schreef:

    Ik ben moeder van 2 tienermeiden en sta ook voor de klas in het basisonderwijs. Op school heb ik wel eens het gevoel dat ik me tegenover collega’s moet verdedigen,omdat zij vinden dat je juist wel moet straffen. Ik doe dat alleen bij hoge uitzondering en inderdaad: een ik-boodschap werkt veel beter! Fijn om in het filmpje te zien dat dit idee nog niet zo gek is.

    • Karla Mooy schreef:

      Mooie reactie, Caroline. Dank je wel. Ik herken het ook, dat gevoel je te moeten verdedigen. Ik ben blij dat ik nu zo ver ben dat ik kan uitleggen in plaats van verdedigen, omdat ik inmiddels weet dat het echt zo werkt. Succes met je meiden en je werk!

  4. Sanne schreef:

    Hoi karla,

    Inspirerend om de filmpjes te zien! Het zet me weer even op scherp.
    Ik weet hoe ik zou willen opvoeden (ik heb een dochter van 3) maar in het heetst vd strijd val ik toch regelmatig terug in boos worden. het zal aan veel dingen liggen, bij mezelf. Maar ik vind het lastig om “alles” op een rustige verantwoorde manier op te lossen als mijn dochter aan het afzetten is….
    Groetjes!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Sanne,
      bedankt voor je berichtje. Fijn, dat de filmpjes je kunnen inspireren.
      Lastige situaties ontstaan altijd omdat we dan geraakt zijn in iets. We worden geïrriteerd, boos, voelen ons machteloos of misschien wel verdrietig wat we dan niet willen voelen. Het is interessant en zinvol om te onderzoeken waardoor je geraakt wordt, wat maakt dat je dan boos wordt.
      Welke gedachten heb je, welke intenties schrijf je toe aan je kind?
      Hoe meer we onszelf daar bewust van worden, hoe makkelijker het wordt om uit het patroon te stappen en iets anders te doen 🙂
      hartelijke groeten,
      Karla

  5. Kirsten schreef:

    Heel herkenbaar Karla, vooral nee zeggen. Onze dochter van net 3 doet het meteen. Ook begint ze brutaal te worden. Ja mama is gewoon nee mama, meerdere keren achter elkaar… Ook pijn doen was aan de orde van de dag. Meerdere keren… Ons, andere kinderen, zichzelf maar ook haar babyzusje van enkele weken oud. We hebben een strafstoel in te leven geroepen. Dit werkt erg goed. Wanneer ze iemand pijn doet moet ze er gelijk op. Wanneer e niet luistert gaat ze bij de 3e waarschuwing erop. 3 minuten. Nou zie ik net in het filmpje dat straffen tegengesteld effect heeft… Hmmm. We gaan nog even zo door, maar de filmpjes zetten me wel weer aan het denken… Gr. Kirsten

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, denk er nog maar eens over na. Kinderen van 3 moeten nog veel leren. Ze zijn ook aan het experimenteren, daardoor leren ze van reacties van anderen. Als je het als brutaal benoemt, bekijk je het eigenlijk als gedrag van een ouder kind. Dan ga je ervan uit dat ze het expres doet om jou te kwetsen. En dat je ‘hard’ moet optreden om het af te straffen. Het tegendeel is waar.
      Ze is gewoon aan het ontdekken, dat ze ook nee kan zeggen. En wil weten wat er dan gebeurt. Ik zou beamen, dat ze het niet leuk vindt of geen zin heeft o.i.d. Straal uit, dat dat mag. En dan zeg je, “toch moet het nu even gebeuren”. En kun je doorpakken. Of je werkt met haar mee door iets op een andere manier of op een andere tijd te doen.
      Een kind wat slaat, moet natuurlijk leren dat dat niet mag, dat we dat niet willen. Het is voldoende om haar arm te pakken en weg te halen van de baby en duidelijk te zeggen, dat je dat niet wilt en waarom niet. Dat is voldoende. Een schepje erboven op door te straffen is echt niet nodig. Voor je het weet zit je straks echt in een machtsstrijd.
      Bovendien gaat je kind dan proberen onder de straf uit te komen, bijv. door te liegen, in plaats van dat je haar aandacht richt op het gewenste gedrag. Snap je?
      hartelijke groeten,
      Karla

  6. Annemieke de Vries schreef:

    Je verwoord het zo duidelijk, Karla. Het komt binnen als een donderslag bij heldere hemel.
    Ik ben vooral door je jij/ik boodschap geraakt, omdat ik inzie dat ik regelmatig ongewenst gedrag uitlok. Als het dan wel een keer gaat zoals ik graag zie dan verbaas ik me erover hoe dat kan. Nu zie ik waarom dat zo is. Van jij naar ik.
    Heel helder. Dank je wel voor het beschikbaar stellen en delen.
    Hartelijke groet,
    Annemieke, moeder van een zoon van 18

    • Karla Mooy schreef:

      Dag Annemieke,
      hartelijke bedankt voor je reactie en voor je compliment. Mooi om te lezen, dat het je zo’n inzicht geeft, dat is precies waar ik het voor doe )
      groeten
      Karla

  7. Esther Fransen schreef:

    Beste Karla, bedankt voor je boodschappen. Onbewust ergens wist ik het wel, en toch deed ik het anders. Vandaag gaf ik mijn zoon”(12jr) een compliment als volgt: “Jij hebt het het heel goed gedaan gisteren, we hebben goed samengewerkt, zie je nu dat het zo goed werkt”. Hij schrok… Want eigenlijk was het laatste geen vraag maar “zie je nou wel dat ik gelijk had” boodschap.. Dus daar moet ik nog wat aan doen.
    Kan ik een compliment wel in JIJ boodschap doen, of ook beter vanuit mezelf..IK… bedankt en groet, Esther

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Esther,
      bedankt voor je reactie. Mooi, hoe je je bewust wordt van wat je eigenlijk communiceert. fijn, dat je wilt en delen. Je kunt een compliment veel beter vanuit jezelf geven. bijvoorbeeld “Ik geniet ervan, als ik zie hoe jij……”. Of in jouw geval “Wat fijn, dat je het zo goed gedaan hebt. Ik ben blij voor je en ik vind het ook fijn, dat ik je daarbij mocht helpen”.
      Het is gewoon een leerproces en als je goed luistert naar de reactie van je kind, kun je veel leren inderdaad. Succes en veel plezier met het opvoeden.
      Hartelijke groeten,
      Karla

  8. Tamara schreef:

    Hallo Karla,

    Bedankt voor je duidelijke boodschappen,zet me weer even aan het denken! Wij hebben nl een zoontje van 6 met een sterke eigen wil, hij is ook zeer creatief en heeft altijd veel ideeën die hij wil uitvoeren. Met zijn ideeën enthousiasmeerd hij ook veel kinderen in zijn klas, erg leuk natuurlijk alleen 1 probleem….doen ze het niet zoals hij het wil dan krijgen ze een stomp of schop en hij is met spelen altijd de baas. Logischer wijs kwamen andere ouders met klachten…. Ik heb hem in eerste instantie gezegd dat hij niet mag slaan en schoppen en zeker niet de baas mag spelen, dit werkte niet. Nu probeer ik hem steeds uit te leggen wat zijn gedrag met andere kindjes doet. Ik merk nu dat hij als hij uit school komt dan na een half uurtje thuis ontploft en enorm tegen me schreeuwt, me schopt en slaat en niet voor rede vatbaar is. het “probleem” is dus eigenlijk verplaatst. Hoe krijg ik nu zonder te straffen bij hem aan het verstand gepeuterd dat hij niet mag slaan en schoppen??

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Tamara,
      Je hebt het al aan zijn verstand gepeuterd. Hij snapt het nu wel, dat blijkt. Ik begrijp, dat hij geen kinderen meer slaat of schopt? Heb je wel gezegd hoe fijn je dat vindt? En hoe knap? Hij kan zichzelf alleen nog niet helemaal beheersen. . Schoppen en slaan is een natuurlijke reactie als we erg boos of gefrustreerd zijn. Wat nodig is, is om zijn boosheid te accepteren en samen op zoek te gaan naar een veilige uiting hiervan. Iets waar hij wel mee kan gooien of slaan of tegenaan kan schoppen. Takken bijvoorbeeld of een dik kussen. Misschien een boksbal? Of iets wat hij wel kapot kan maken, bijv. kranten verscheuren. Maar misschien komen jullie samen wel met veel betere ideeën. In elk geval is lichamelijk bezig zijn belangrijk. Misschien kan hij als hij uit school komt wel even trampoline springen, een stukje keihard rennen oid. Lekker schreeuwen helpt ook. Straffen zal niet of nauwelijks helpen. Hij weet het immers wel, maar kan het nog niet helemaal beheersen.

  9. Roos schreef:

    Hoi Carla,

    Bedankt voor het delen van jouw kennis, ik heb het hard nodig.. Ik vraag me af of je ook tips hebt voor stiefouders hoe om te gaan met een opstandig en moeilijk stiefkind..ik begrijp de ik boodschap maar vraag me af of ik dat letterlijk bij elke communicatie moet gebruiken of erbij moet nadenken…bijvoorbeeld als je wilt dat een kind zijn tanden poetst of zijn pyama moet aantrekken, naar bed moet, zijn handen moet wassen noem maar op… Of is het meer iets voor als het kind moeilijk doet in een bepaalde situatie?

    Ik hoor het graag!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Roos,
      bedankt voor je vraag. Ja, het is meer iets voor een bepaalde situatie die zich niet elke dag voordoet, waarin dus ook iets te communiceren valt. Dagelijkse situaties los je meestal niet op met een ik-boodschap. Alleen als het incidenteel een probleem is. Voor die dagelijks terugkerende situaties, die niet goed lopen, is juist luisteren heel belangrijk. Probeer erachter te komen wat maakt dat een kind dwars ligt.
      Het kan ook zijn dat je (stief)kind in het algemeen vaak opstandig is, dat kan een teken zijn dat hij of zij behoefte heeft aan meer zeggenschap of aan meer gehoord te worden. Begin maar eens met vaker en beter naar je stiefkind te luisteren. succes!
      Karla

  10. joan schreef:

    dankje karla
    ik heb er wel wat aan,
    vooral met niet te veel straffen
    dat heb ik niet veel gedaan dus zie ik dat als een goed punt
    joan

  11. Naomi schreef:

    Hallo Karla,
    Bedankt voor je concrete tips die ik nu drie dagen ontving. Ik denk dat wederzijds LUISTEREN het sleutelwoord is voor een harmonieuzere omgang met je kinderen. Ik laat hier zelf ook nog de nodige steken vallen…Goed om me daarvan weer bewust te worden.
    groet,Naomi

  12. Marijke schreef:

    Hoi Karla,

    De eerste 2 filmpjes waren erg duidelijk. Super!
    Laatste filmpje heb ik meer moeite mee. Ook omdat ik niet weet wat dan wel te doen. Je zegt wel dat je dan aan moet geven wat je “wel” wilt. Ik mis wat de duidelijke praktijk voorbeelden. Bv wat zeg je ipv:
    Niet aan de tv komen!
    Niet op de bank springen!
    Niet je nichtje slaan!
    Etc etv 🙂

    Hartelijke groetjes Marijke

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Marijke,
      dank voor je compliment. Ik snap je probleem, dat lijkt in het begin ook lastig. Dat komt omdat je focust op wat je niet wilt. Maar je moet het iets ruimer zien. Wat is het alternatieve gedrag wat je graag ziet? Een bank is om te zitten. Dat kun je zeggen “De bank is om te zitten, als je wilt springen doe het dan …..(buiten, op de trampoline, of…)” Je kunt dit combineren met uitleggen waarom je het niet wilt “Als je springt op de bank gaat ie stuk en kunnen we straks niet meer lekker zitten”.
      Welk alternatief is er voor je nichtje slaan? Roepen dat je boos bent, of op een kussen slaan of schoppen. “Ik snap dat je boos bent en ik wil niet dat je je nichtje pijn doet. Je mag wel roepen dat je boos bent of dat je het stom vindt”. Wat betreft de TV: dat hangt er vanaf wat je kind precies doet en wat je niet wilt. Kijk wat je kind graag wil. Vind ie knopjes leuk? Misschien heb je een alternatief wat wel mag?
      Daar gaat het dus om, alternatieven aandragen of samen zoeken.
      Snap je?
      succes!
      Karla

  13. Suzanne schreef:

    Hoi Karla,

    De filmboodschappen vind ik inspirerend en prikkelen me om er mee aan de slag te gaan maar ik merk ook dat ik behoefte heb aan praktijkvoorbeelden om het me echt eigen te maken.
    Je zegt dat je naar je kind moet luisteren en zijn gevoel moet erkennen als hij aangeeft dat hij iets niet wil. Maar als je dat gedaan hebt hoe ga je dan verder als hetgeen je zegt of vraagt toch moet gebeuren?
    b.v. je kind wil niet mee boodschappen doen of op visite of heeft geen zin in school. Of je kind wil niet opruimen of aan tafel komen. Ik snap dat ze daar niet altijd zin in hebben maar het moet soms toch gewoon.

    groet Suzanne

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Suzanne,
      Dat is een goede vraag. Op zich is het erkennen al heel erg belangrijk. Als wij zien dat iets gewoon moet, dan slaan we dat vaak over, omdat we het lastig vinden om met die weerstand in het kind om te gaan. Erkennen, dus. De cruciale vraag is: kunnen wij ermee omgaan, dat ons kind gefrustreerd, verdrietig, teleurgesteld, enz. is? Het leven is nu eenmaal een afwisseling van leuk en niet leuk. En soms ‘doen wij ze dat aan’, de niet leuke dingen. De kunst is te erkennen dat het niet leuk en toch rustig te blijven bij de weerstand van je kind. Het je niet persoonlijk aantrekken of de weerstand weg willen hebben. Maar toe kunnen laten en vervolgens rustig doen wat moet gebeuren.
      Daarnaast is het altijd zinvol om jezelf af te vragen: “Moet dit inderdaad echt?” of “Hoe kan het anders?”
      Heb je hier wat aan?
      groeten
      Karla

  14. Wendy schreef:

    Hoi Karla,

    Bedankt voor je filmboodschappen. Raar dat je het eigenlijk wel weet maar vaak niet doet!!
    Mijn ouste zoon (4 jr) luisterd erg slecht. Merk aan mezelf dat mijn geduld snel op raakt en dat we dit patroon echt moeten doorbreken. Denk echt dat het grootste aandeel ook bij ons ligt. Vind het alleen erg lastig om als je het uitlegd en luisterd er vervolgens nix lijkt te veranderen. Zal wel een questie van tijd ook zijn. Zijn jongere broertje van 2 doet ook echt alles na wat de oudste doet. Hoe lijd ik dat in goede banen?

    Gr Wendy

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Wendy,
      Enig geduld en volharding is wel belangrijk. Niet te snel geïrriteerd raken. Ga ervan uit, dat je kind het wel goed wil doen, maar dat het nog niet lukt. Misschien is iets nog te moeilijk. Te verleidelijk misschien. Kijk eens of je erachter kunt komen waarom het je kind nog niet lukt.
      Ik zou het uitleggen en luisteren omdraaien. Eerst luisteren. Dan pas uitleggen wat jij graag van hem wil en waarom. Hoed je voor negatieve gedachtes over het gedrag van je kind, die werken jouw irritatie in de hand en maken de situatie alleen maar erger.
      Succes!
      Karla

  15. Jannie schreef:

    Vandaag dag 3,…moe maar voldaan na een dag ik-boodschappen, de kalmte bewaren en mijn stem niet verheffen. Het viel niet mee maar het doet me goed dat ik ondanks dat, niet opgegeven heb. Dochterlief probeerde regelmatig van alles uit maar doordat ik de bovengenoemde handvatten door mijn hoofd liet gaan had ik houvast. Ze reageerde goed, buitengewoon zelfs en ik kon anders naar haar kijken en wat meer loslaten. Bijzonder om te mogen ervaren,… Ook na het zien van filmpje van dag 3 krijg ik weer stof tot nadenken. Gelukkig gebeurt dit uitzonderlijk dat het nodig is om te straffen. Op tijd grenzen aangeven biedt al vaker rust. Toch denk ik dat ik vanuit de ik-boodschap een aantal situaties nog anders kan benaderen en dat dit zeker bijdraagt aan de relatie tussen mij en dochterlief,…

    • Karla Mooy schreef:

      Dag Jannie,
      Ik heb veel waardering voor hoe je dat hebt gedaan. En ik ben heel blij dat je dochter dat zo goed op gereageerd heeft. Je bent echt op de goede weg! Fijn 🙂 Veel succes komende tijd.
      Hartelijke groeten
      Karla

  16. brenda schreef:

    Niet echt bij stilgestaan dat het straffen averechts kan werken, maar je probeert alles uit, de een reageert hier goed op en de ander kan je uitproberen.
    Raar dat je straffen toch dan vaak hoort, kijk maar naar de nanny. Daar neem je toch tips van over

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, Brenda, dat klopt. Straffen is eigenlijk nog best wel algemeen. Niet lijfelijk, maar wel een kind iets afpakken of onthouden of apart plaatsen. Het gaat allemaal uit van macht van de ouder over het kind. Hoe goed bedoeld ook, hoor. Maar het heeft dus nogal wat negatieve effecten en bij kinderen met moeilijk gedrag werkt het vaak zelfs averechts.

  17. Ina schreef:

    Oke grappig. Mijn eerste reactie voor het filmpje was ben ik het zoo niet mee eens… na je filmpje, maar dit doe ik eigenlijk al heel veel. Alleen is het in dit gezin niet altijd haalbaar en ook niet wat ze nodig hebben.

  18. corine schreef:

    zo, goede informatie, hopen dat het hier in dit huis nu wat rustig wordt, mijn geduld is een beetje opgeraakt, vanwege dat we een peuter hebben die 2 half is, maar nergens naar luistert, doet waar die zelf zin heeft, en of ik nou boos word of net doet of ik hem niet ziet. er helpt niets

  19. anoniem schreef:

    hoi karla

    ik probeer al langer bewuster bezig te zijn met onvoorwaardelijk opvoeden maar steeds na een week of twee zit ik er helemaal doorheen. en dan begint de negatieve spiraal weer. momenteel ben ik dan ook overspannen. bezig met hulp van zorg in natura en wekelijks een vrijwilliger. ik heb drie kinderen 5,2 & 1. de oudste is erg pittig. ik vind je tips super, maar kan het momenteel helaas niet opbrengen. hiernaast heb ik zelf adhd waardoor sommige dingen erg lastig voor mij zijn zoals emoties in bedwang houden als zij boos is of mij slaat. laatst ging t ineens heel goed. ze was boos omdat ik een consequentie van haar gedrag invoerde (ik ben tegen straffen maar vind wil dat de gevolgen van bepaald gedrag ingezien mogen worden) en ze begon mij te slaan en ik zei das een leuk deuntje en deed het bij haar ook met liedje erbij en ze was meteen niet boos meer. als ik op t slaan had gereageerd zou ze nog erger gaan slaan of weer iets anders verzinnen. het lastige is dat ik vanwege mijn adhd vergeet om er op terug te komen in de zin van ik maakte wel een grapje maar slaan is eigenlijk niet de bedoeling. ik ben bang dat ze hierdoor denkt dat slaan geaccepteerd is … heb jij hier een idee voor?

    • Karla Mooy schreef:

      Een pittige situatie voor je.
      Wat ik me afvraag is: wat maakt dat je er na twee weken helemaal doorheen zit? Zorg je wel dat jouw grenzen ook in acht genomen worden? Onvoorwaardelijk opvoeden betekent natuurlijk niet dat je alleen maar meebeweegt met de behoeftes van je kinderen.
      Wat betreft het slaan: ik ben voorstander van ruimte geven aan de boosheid maar de manier waarop het geuit wordt te begrenzen. Wil ze gaan slaan, pak haar dan vast met de woorden “Het is oké dat je boos bent, laat maar horen. Ik wil alleen niet dat je slaat daarom hou ik je vast”.
      Heb je hier iets aan?

Laat van je horen