.

Wat elke ouder zou moeten weten deel 4

In dit 4e en laatste deel van de videoboodschap ‘Wat elke ouder zou moeten weten’ zet ik nog even de 3 onbewuste fouten op een rijtje, waardoor ouder onbedoeld probleemgedrag in de hand werken. Ook geef ik je alternatieven en tips voor de uitvoering daarvan.

Veel plezier!

Vind je mijn tips nuttig? Deel het via onderstaande buttons en geef hieronder een reactie. Ik hoor graag van je.

Veel succes met het uitvoeren van de tips. Hulp nodig? Kijk hier hoe ik je kan helpen

 

56 reacties

  1. Beste Karla, knappe presentatie, komt heel erg sympathiek over, zeker niet opdringerig. En verder herken ik veel van jouw werkwijze en kan ik zeggen dat opvoeden zo goed werkt! Het sluit aan bij mijn gedachtengoed en ik weet inderdaad, zoals jij aangeeft, dat het niet alleen met je kinderen werkt maar met alle relaties. Ik werk vanuit en in frankrijk en ben juist begonnen met het aanbieden van vakantie en coaching.
    groeten, Irene

  2. Linda schreef:

    Hallo Karla,

    Toch weer wat opgestoken, bedankt. Ik heb er gisteren eens op gelet ik onze zoon aanspreek op zijn gedrag. De ik boodschap gebruikt ik nauwelijks, je bent inderdaad vaak bezig om het kind aan te spreken en
    aan te sporen en eigenlijk zonder veel effect. Bij een kind met pdd-nos en add ben je veel bezig om toch gedaan te krijgen wat er moet gebeuren. Ik probeer er op te letten dit meer met de ik-boodschap te doen.

    We gaan aan de slag, mijn man moet de video boodschap ng bekijken, maar we gaan ons best doen.

    Ik houd je op de hoogte.

    Groet, Lnda

  3. Jan Tramper schreef:

    Beste Karla,
    Onze oudste zoon en sch.dochter ervaren regelmatig problemen met het gedrag van hun zoontje. Wij – opa en oma – hebben regelmatig oppas en delen deze problemen totaal niet. Je adviezen zien er waardevol uit. We zullen hen hiervan in kennis stellen. Hartlelijk dank.

  4. naafs schreef:

    Hallo, Ik vond het waardevolle tips ik had ook het boekje How2talk2kids gelezen en dit sluit er bij aan. Ik heb allen met mijn jongste dochter een probleem dat ze de hele dag overal aangeeft pijn te hebben.(buikpijn, hoofdpijn, beenpijn, een schrammetje, nog een schrammetje etc) ze is 4 jaar. Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren het negeren helpt niet maar er aandacht aan geven zorgt ook niet dat het mindr wordt. heb je hier nog raad voor? Ik heb nu op een memobord een “meisje” gehangen en ze mag magneten plakken als ze pijn heeft op die plaatsen en dat is het dan. Dus ze komt “Mam ik heb buikpijn” Ik zeg dat wat naar voor je. Hang maar een magneetje op de buik.
    Maar heb jij nog tips?
    groeten Marinka

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Marinka,
      bedankt voor je reactie en fijn dat je het waardevol vindt. Wat je dochter laat zien is iets wat meestal vanzelf overgaat. Al moet je natuurlijk altijd oplettend zijn voor het geval dát, hoef je je niet direct zorgen te maken. Misschien heeft ze het begrip pijn ontdekt of hoe mensen reageren als je pijn hebt. Ze is in elk geval iets aan het onderzoeken schijnbaar. Jouw oplossing lijkt me niet verkeerd. Het is goed om het niet te negeren, maar het ook niet groter te maken.
      Wat je zou kunnen doen is eens met haar een gesprekje te beginnen. “Het valt me op dat je best vaak pijn hebt. Wat is er aan de hand?” Of “het lijkt wel of je pijn wel interessant vindt, is dat zo?” Ze is misschien nog een beetje jong voor zo’n gesprekje, maar je kunt het proberen. Maar wat ik zei, vaak zijn zulke dingen een fase en gaan ze vanzelf over.

      • naafs schreef:

        Beste Karla,
        Ik denk zelf ook wel dat het een fase is, maar wel een moeilijke. Ik wordt er soms best een beetje moe van dat te pas en te onpas zij weer pijn heeft. Maar het magneten systeem werkt redelijk. Vanmorgen zeurde ze niet dus ik dacht nou ven positief belonen. ik;”wat fijn dat je vanmorgen geen buikpijn hebt” toen reageerde ze ïk heb wel buikpijn kijk maar naar de magneet maar ik wilde niet piepen” (de magneet hing er dacht ik nog van gisteren). Dus…. we moeten afwachten hoe het verder zal gaan. Als ik weet wat het is laat ik het zeker even weten.

        • Karla Mooy schreef:

          Het is interessant om dat ‘er moe van worden’ te onderzoeken. Wat stoort jou eraan? Dat zijn gedachten en overtuigingen. die vormen je weerstand. Als je die los laat, hoef je er op zich geen last van te hebben. Dan is de weerstand weg en is het zo. Waarschijnlijk krijg je dan ook meer ruimte om te zien wat er bij je dochter gebeurt en hoe je daar het beste mee om kunt gaan.

  5. josee schreef:

    Beste Karla,

    Ik heb echt weer wat opgestoken van de videoboodschappen. We proberen nu vooral ik boodschappen te geven. Het enige wat we lastig vinden hoe we het moeten doen als onze oudste dochter van 4 constant net iets te hardhandig aan onze jongste dochter van 1 zit. Ze luistert niet als we aangeven dat dit pijn kan doen. Wanneer we het wat bozer zeggen wordt ze boos. Maar wanneer we het rustig aangeven stopt ze niet. Hoe kunnen we dit het beste aanpakken? Mvg Josee

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Josee,
      fijn, dat je mijn videoboodschap informatief vindt. Bij jonge kinderen moet je heel duidelijk zijn en soms is dat het beste door iets te doen. Ik weet niet precies wat je dochtertje doet bij de baby, maar als ze het met haar hand doet, kun je die wegpakken en zeggen: “Zo doe je haar pijn”. En een alternatief geven, bijv. strelen voordoen en zeggen “kijk dat vindt ze fijn”.
      Blijf duidelijk en grijp in zonder boos te worden. Blijft ze toch doorgaan, dan kun je kijken of je erachter kan komen waarom ze dat doet. Ze is 4, dus misschien wel al in staat jou daar wat over te vertellen.
      succes!
      Karla

  6. Mier schreef:

    Wat een prettige videoboodschap!

    Mijn zoon is 7 jaar en wordt soms boos om (voor ons) hele kleine dingen.
    Er zit bijvoorbeeld de ene keer iets meer tandpasta op de tandenborstel dan de andere keer. Ook de overgang van zomer naar winterkleding is altijd even lastig. Weer een lange broek ipv een korte broek kan al zorgen voor een heel drama. Ik vind het lastig om hiermee om te gaan. Ik probeer het dan te negeren maar ook dat werkt niet echt. Het verdriet is dan zo groot. Heb jij tips hoe ik hier het beste mee om kan gaan?

    Groeten,
    Mier

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Mier,
      bedankt voor je compliment.
      Als je zoon boos wordt om wat iets jij niet begrijpt, zou ik het zeker niet negeren. Voor hem is het een probleem. Erken dat. En zoek samen een oplossing. Maar soms is erkenning al genoeg. Begrip.
      succes!
      Karla

      • Mier schreef:

        Hallo Karla,

        Ja, dat is waar. Het is voor hem op dat moment een probleem.
        Maar in eerste instantie wordt hij dan heel boos. Moet ik hem dan eerst laten en daarna als hij rustig is erop terugkomen? Want als hij boos is dring ik niet tot hem door en wordt hij alleen maar nog bozer.

        Groeten,

        Mier

        • Karla Mooy schreef:

          ja, dat klopt. Een boos kind is moeilijk te bereiken. Het beste benoem je dat je ziet: “ik snap wel, dat je boos bent. Het is ook lastig om nu weer een lange broek aan te moeten”. Iets dergelijks. Op rustige toon.
          En soms is het nodig dat je ‘meebeweegt’. Hem even zijn zin geeft of zijn gang laat gaan, om later als hij rustig is, het te bespreken en te kijken of je een oplossing kunt vinden.
          groeten
          Karla

  7. Karla Mooy schreef:

    graag gedaan, succes!

  8. Michelle Geurts schreef:

    Beste Karla,

    Ontzettend interessant om te bekijken. Ik was soms het plezier in het opvoeden een beetje kwijt. Door op een andere manier te reageren en dus ook respons te krijgen geniet ik weer ontzettend, ook van de moeilijkere momenten die veel minder ingewikkeld kunnen zijn dus. Heel fijn, dank hiervoor! Groet Michelle

  9. Nagel schreef:

    Beste Karla,

    Goeie boodschap en komt ook echt over.
    Toch vraag ik mij af wat ik kan doen aan het volgende probleem: mijn zoon van 11 belt niet tussen de middag als ie naar huis gaat na ontelbaar keer vragen blijft hij dit “vergeten” nu moet ie de keer daarop naar de TSO als ie niet belt en dit helpt. Iet. Wat zou ik in dit geval kunnen doen?

    Gr. M. Nagel

    • Karla Mooy schreef:

      Een duidelijke ik-boodschap afgeven waarom dit voor jou zo belangrijk is. Waarom je boos wordt als hij het niet doet. En vervolgens vragen wat hem helpt om er wel aan te denken. Dat is wat ik zou doen.
      succes
      Karla

  10. Mary schreef:

    Bedankt voor de tips. ik ben ermee aan de slag gegaan. Het vraagt nu wel energie maar hoop dat het gedrag veranderd. Bedankt dit is echt een aanrader voor andere ouders die het niet zo goed meer weten. ga zo door.

  11. madeleen schreef:

    Hallo Karla,
    Dank je voor de heldere tips! Het voelt helemaal goed en het sluit aan bij hoe ik het zelf ook zie en voel (ondanks allerlei andere methodes die ik al van anderen heb gehoord en gelezen). Nu moet ik mijn man nog mee zien te krijgen…hij bots nogal vaak met ons zoontje van bijna 7 en daardoor heerst er vaak een negatieve sfeer thuis met veel gegil en frustratie van ons allemaal…(mijn dochtertje van bijna 4 is dan altijd het lieverdje, die keurig alsjeblieft zegt etc. en dat maakt dat onze zoon juist nog meer de kont tegen de krib gooit, en mijn man weer kwaaier wordt etc etc…)hij denkt o.a. dat de oplossing ligt in strenger zijn, verbieden en straffen maar daar houd ik helemaal niet van, hij vind weer dat ik niet streng en consequent genoeg ben…etc. Misschien nog eens voer voor een persoonlijk gesprek 😉 Maar goed ik let in ieder geval heel erg op de ik-boodschappen en dat lijkt al echt een verbetering te geven bij het gedrag van mijn zoontje, is mijn eigen ervaring!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Madeleen,
      Bedankt voor je berichtje. Het is heel herkenbaar wat je schrijft. Een goed gesprek hierover is heel belangrijk. Want nu is het verwarrend voor je kind, wat zijn gedrag erger maakt. Wat hierbij helpt is de techniek van luisteren en ik-boodschappen ook gebruiken in een gesprek met je mand. Waardoor jullie een vruchtbaar gesprek kunnen hebben. Mocht ik hierbij kunnen helpen, dan hoor ik het graag van je.
      Succes!
      Karla

  12. Chantal schreef:

    Beste Karla,
    Bedankt voor je goede tips! Uit ervaring weet ik dat deze gouden tips zijn. Ze werken super goed. Ik heb echter wel een ander probleem. misschien weet je wel hoe ik dat kan aanpakken??? De vader van mijn kinderen scoort op alle drie punten hoog. Hij maakt vaak een mug olifant, praat beschuldigend en is alleen maar bezig met verbieden en straffen. De oudst (zoon , 8 jaar) en hem hebben voortdurend ruzie. Ik heb vaak met hem in gesprek gehad maar het zit zo diep in hem dat hij zelf niet kan helpen. Is er een manier dat ik mijn kind kan leren of helpen om daar niks van aan te trekken???

    Alvast bedankt voor je antwoord!

    Chantal

    • Karla Mooy schreef:

      Hoi Chantal,
      Bedankt voor je mail, fijn dat je herkent dat de tips goed werken.
      Wat betreft de vader van je kinderen: ziet hij het niet of vindt hij het moeilijk om zelf te veranderen? In het eerste geval is het van belang hoe je het met hem bespreekt. In het tweede geval zou hij wat begeleiding kunnen zoeken bij het veranderen. Want dat kan prima. Dit is ingebakken gedrag wat je echt wel kan leren te veranderen. Als je dat echt wil. En waarom zou hij dat niet willen? Hij moet toch ook last hebben van de ruzies met zijn zoon. En je zoon is pas 8, dat is toch echt heel zonde om dat zo door te laten gaan.
      Tenslotte: ja, je kunt je zoon helpen om daar beter mee om te gaan. Door hem te leren om wel op de goede manier zijn boodschappen te zenden. Door zijn frustratie te erkennen en toch aan te geven dat het helpt als hij daar niet in meegaat. Dat papa beter luistert als hij het beter brengt. Zoon kan, maar dan moet hij misschien wat ouder zijn, ook proberen om ter sprake te brengen bij zijn vader, middels ik-boodschappen, hoe hij last heeft van het gedrag van zijn vader.
      Succes!
      Karla

  13. Karin schreef:

    Ik heb twee kinderen van 15 en 8 jaar en het zijn twee heel verschillende kinderen wat temperament betreft.
    De oudste is een wat “lastiger” kind toen hij jonger was.Wij hebben voor hem ook hulp gehad in de vorm van een oudertraining. Eerlijk gezegd heb ik daar toen weinig aan gehad omdat die training heel erg op belonen en straffen gericht was.En wij merkten dat het weinig effect had. Ik geef eigenlijk nooit straf aan mijn kinderen maar ben meer van het praten, uitleggen en dingen soms maar laten zoals het is. Ik weet nu bij mijn tweede kind dat dingen ook weer over gaan.
    Toen mijn zoontje klein was had hij veel energie en wilde steeds op de bank springen en koprollen. Ik heb toen als alternatief een matras in de huiskamer gelegd waar hij zijn capriolen op kon uit halen.
    Wat me opvalt is dat veel ouders niet toe durven te geven aan de behoeftes van hun kind want dan “verpest”je ze. En dat ze bang zijn voor commentaar van anderen. Ik ben nu zover dat ik mijn kinderen opvoed hoe ik het wil en het zijn beiden hele lieve, sociale jongens.

    • Karla Mooy schreef:

      Applaus, Karin. Die laatst zin mag een uitroepteken achter. Je hebt helemaal gelijk. Veel ouders, die op ‘deze manier’ willen opvoeden zijn onzeker en bang voor kritiek. Een van mijn doelen met Ontspannen Opvoeden is dan ook om al deze ouders een steuntje in de rug te geven. Te bevestigen, dat het echt anders mag en kan. En moet eigenlijk ook 🙂

  14. Karin schreef:

    Hallo Karla,

    Dank voor de leerzame en duidelijke video’s. Eigenlijk is dat wat we als volwassenen in het leven ook meer moeten doen: echt contact maken, respect en begrip voor elkaar, erkenning, een goede communicatie. In mijn werk merk ik ook hoeveel beter dat werkt.
    Met onze oudste dochter van vijf werkt dat prima, zij wil en krijgt veel vrijheid (binnen grenzen), gaat ook prima, we weten meestal wel op welke manier we het beste met haar om kunnen gaan. Zij lijkt erg op mij, dus herken ik veel. Onze zoon wordt deze zomer 3 en is een heel ander verhaal. Mede door het lezen van info op je website heb ik moeten besluiten dat ik me niet door hem op de kast moet laten jagen. Hij luistert niet zo goed en is niet snel onder de indruk. We proberen het positieve gedrag te belonen/benadrukken, vertellen wat hij wel mag ipv niet zodat hij ook afgeleid wordt van dat wat niet mag. Maar niet in alle situaties kan dat. Als het echt te ver gaat zoals aan tafel met bestek, borden of eten gooien zetten we hem op de gang, eenmaal terug luistert hij vaak wel, maar dat kunnen we natuurlijk niet de hele dag doen. En het gaat om gedrag waarvan hij weet dat het niet mag. Het wordt inmiddels wel erg vermoeiend om steeds weer hetzelfde ongewenste gedrag te zien waarvan hij weet dat het niet mag, al vele maanden lang, en elke keer weer vijf keer iets te moeten vragen en dan nog steeds geen (re)actie te krijgen. Wat zouden we nog meer kunnen doen?
    Een concreet voorbeeld wat hier speelt is dat hij al twee maanden lang elke avond uit bed en staat hij bij het traphek boven of in de woonkamer, soms vijf keer, als het mee zit één keer. Wat er is weten we niet, op die vraag gaat hij niet in, hij geeft geen antwoord of brabbelt maar wat. En hij is niet verdrietig of bang. Heb jij tips wat we hiermee kunnen doen?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Karin,
      dank voor je reactie. Het is moeilijk om daar zo antwoord op te geven. Het is toch een kwestie van erachter komen wat er speelt. Er moet een reden zijn dat hij dit doet. Misschien heeft hij nog geen slaap, heeft hij behoefte aan nabijheid van jullie of is er iets anders aan de hand. Onderzoek eens wanneer hij 5 keer komt en wanneer maar 1 x. Wat is er dan gebeurd?
      Hij komt in elk geval moeilijk in slaap kennelijk. Dus je zou kunnen kijken wat daarbij helpt. Het is vaak ook een kwestie van uitproberen.
      Wat betreft het overige ongewenste gedrag: ja, het kan heel vermoeiend zijn. Omdat een peuter nog heel erg aan het experimenteren is. Wat helpt is inderdaad om het je niet persoonlijk aan te trekken. Het is ook heel belangrijk om wel duidelijk te zijn. Kijk goed waar je grenzen liggen en wat je echt niet wil, daar moet je duidelijk in zijn.
      Ik ben niet voor straffen, maar een kind consequenties laten ervaren is wel mogelijk en nodig. Dus als hij bepaald gedrag laat zien wat je echt niet wil, dan kan hij bijvoorbeeld niet zelf eten, niet bij jullie aan tafel zitten, bepaalde dingen niet eten, …. Die consequentie moet je zelf bedenken, dat hangt af van waar het over gaat. Kortom, wees geduldig en vriendelijk, maar wel duidelijk en niet bang om in te grijpen.
      succes
      Karla

  15. Els schreef:

    Hoi karla,
    Bedankt weer voor de fijne video, voor ons is het eigenlijk een reaminder, wij zijn ook zo met onze zoon bezig omdat ik merkte dat een autoritaire opvoeding geen voldoening geeft en niet fijn is.
    Voor ons is het een bevestiging dat we goed bezig zijn. Wij hebben hierdoor ook een hele leuke 14 jarige zoon. Bedankt voor je moeite die je neemt om anderen hier ook mee bekend te maken.
    Hartlijke groet els

  16. annelotte schreef:

    Dank voor de nuttige tips!

  17. Fenna Janssen schreef:

    Dank Karla,
    ik heb je 4 video’s bekeken. Vanaf morgen ga ik weer 5 dagen met mijn weekend/vakantiepleegzoontje van bijna 6 op stap.
    Veel kansen om te oefenen!
    Ik ga mn. ik-boodschappen oefenen en vertellen wat de consequenties zijn van gedrag wat voor mij niet akkoord is.

  18. jacoba schreef:

    Hallo Karla Mooy,

    ik ben erg geinspireerd door jou video boodschappen. Zo herkenbaar jou verhaal. Ik werk zelf ook in het onderwijs met kinderen met gedragsproblemen. Maar nu heb ik zelf 3 kinderen en op dit moment even fulltime moeder. Wij hebben thuis ook een bedrijf waarbij veel aanloop is. Ons oudste is een pittig mannetje 4 jaar. Ik zou zo graag een tip willen: Wat te doen als er visite is? Ons kind is dan erg druk en zijn de mensen weg kan hij weer heerlijk spelen. Heb jij een tip zodat de kinderen rustig gaan spelen als er volwassen mensen zijn in huis. Verder ben ik namelijk de hele dag beschikbaar voor ze. Ook zoekt hij erg grenzen op in de omgang met andere kinderen. Vooral ook op school. Ik zou hem zo graag handvatten bieden om het wat makkelijker voor hem te maken. Graag hoor ik van jou even een frisse kijk op de dit moment. Hartelijk bedankt nogmaals voor jou eye opener met de videoboodschappen.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Jacoba,
      Dank je voor je reactie, fijn om te horen. Wat kan helpen is je mannetje beter voorbereiden op het bezoek. Overleggen wat hij dan kan doen. En erop voorbereiden dat je dan met het bezoek wilt praten. Als het bezoek er dan is kun je hem er af en toe aan herinneren. En geef hem wel af en toe wat aandacht. Laat je niet teveel leiden door de visite of door wat anderen misschien denken, maar kijk ook wat je kind nodig heeft.
      als je oudste echt een pittig kind is en je hebt meer lastige situaties met hem, dan kun je overwegen om mijn onlineprogramma te volgen. Daarin krijg je nog veel meer handvatten om met een pittig, temperamentvol kind om te gaan.
      Hartelijke groeten
      Karla

  19. Co schreef:

    Dag karla,

    Dank voor je persoonlijke respons.
    Ik ben echt sprakeloos van de eenvoudige maar doeltreffende tips.
    Het is echt leuk om op jou manier een andere koers in te zetten.
    Mijn dochter herkende meteen de nieuwe aanpak.
    Ik wordt er vrolijk van, vooral door je persoonlijke benadering en de bewondering dat je iedereen beantwoordt met een eigen verhaaltje
    Echt top.

    groeten co.

  20. Lydia schreef:

    Beste Karla,

    Bedankt voor al uw tips.
    We zijn al een poos ant zoeken voor goede handvatten in de opvoeding.
    Deze werken echt goed er is een stuk rust en gezelligheid in huis gekomen.

    Groeten Lydia

  21. Sofie schreef:

    Hallo Karla, ik was opvoedgewijs even het noorden kwijt ???? Na even te googelen kwam ik op jouw website terecht. Ik ben onmiddellijk begonnen met het lezen van je blogs en bekijken van je video ! Zo herkenbaar allemaal ! Ik heb dan ook jouw tips toegepast en er is al veel verbetering merkbaar ! Nu had ik toch nog enkele vragen ; mijn dochtertje is net 3 geworden en heeft nogal last van driftbuien, meestal komen ze voor als ze erg moe is, ik kan op die moment echt niet tot haar doordringen ! Wat kan ik het best doen ? Ook aankleden is een probleem, vooral in de ochtend als we op tijd op school moeten zijn. Ik heb al alles geprobeerd maar het blijft een probleem. Hoe kan ik dit het best aanpakken ? Alvast bedankt voor je reactie ! En nogmaals bedankt om je kennis en ervaringen te delen !! Sofie

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Sofie,
      fijn dat je geholpen bent door de tips. Wat ik er verder over kan zeggen, is dat je nooit kunt doordringen bij een kind, dat van streek is (lees: boos). Ze moet gewoon eerst kalmeren, dus dat is dan je 1e taak. Haar boosheid erkennen en wachten tot de bui voorbij is. En als het echt nodig is, zelf ingrijpen (haar onder de arm nemen bijvoorbeeld).
      Bij het aankleden kunnen verschillende zaken een rol spelen. Wil je daar echt hulp bij, dan raad ik je aan om een eenmalige coachingssessie bij me aan te vragen. Stuur me een mail, dan maken we een afspraak.
      Hartelijke groeten
      Karla

  22. Louise schreef:

    Hallo Karla,
    Dank je wel voor de nuttige tips. Toch loop ik nog ergens tegenaan waar ik en mijn man niet uit komen. Onze zoon (6) heeft last van wat wij noemen blokkades. Hij wil bijvoorbeeld graag naar karate maar als we er eenmaal zijn durft hij niet mee te doen. Dat is natuurlijk niet erg. Het probleem komt pas als hij een week later weer heen wil maar dan bij vertrek ineens blokkeert. Hij wil niet thuis blijven maar hij durft ook niet heen te gaan. Gevolg? Een heel boos gefrustreerd hysterisch kind waar geen vat op is te krijgen. Zijn boosheid, angst, zenuwen,frustratie erkennen we maar daar wordt het niet beter van. Ik vind het zo jammer voor hem zelf. Hij loopt hierdoor veel leuke activiteiten mis. Het gaat namelijk bij veel dingen zo. Enig idee hoe hem te helpen?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Louise, ik zou dit op een rustig tijdstip, op een andere dag met hem bespreken. Uitleggen dat het logisch is dat hij bang wordt en het spannend vindt, dat dit heel normaal is bij nieuwe dingen. En dat het prima is, als hij alleen maar gaat toekijken. Je kunt zelfs zeggen als je wilt gaan we weer naar huis. Dat er vanzelf een moment komt dat hij wel mee wil doen als hij voldoende gewend is. Hij moet de regie erover hebben, de controle, dat helpt.

  23. Fleur schreef:

    Hoi,
    Bedankt voor de video’s.
    Ik herken hier veel in van wat wij al uitvoeren, maar soms val ik even in een verkeerde stand door gebrek aan energie 😉
    Weer even een goede reminder om toch altijd vast te bijten in wat goed voelt en door te gaan zoals we doen.

    Ik heb onze 3 jarige een paar weken geleden uitgelegd wat consequenties zijn en waarom/hoe ze werken.. Vooral veel voorbeelden gegeven en hij kan ze nu zelf ook prima benoemen (ook in mijn eigen nadeel hahaha).
    Als er nu niet mee gewerkt wordt, hoef ik alleen maar te roepen; consequentie!
    Meestal hoor ik dan; nouhou! Godsamme.. Weeeeeer een consequentie!
    En dan is t al over.

    We blijven vasthouden en volhouden! We zijn allemaal maar mensen 😉

    Groetjes,
    Fleur

  24. suus schreef:

    Hallo karla,
    Bedankt voor je tips! Ik heb een pittige dochter van 2,5 en ben nu de ik boodschappen aan het geven. Maar bijvoorbeeld als ik wil dat ze iets opruimt dan vertikt ze het en ik wil niet in het machtsspelletje komen of dreigen als je het niet opruimt dan gaan we ook niet daar mee spelen of iets. maar ik wil ook niet zeggen oke laat maar dan niet. Hoe moet ik dat aanpakken?
    Groetjes suus

    • Karla Mooy schreef:

      Opruimen is nog lastig voor een kind van 2,5 jaar, Suus. Maak er samen een spelletje van. (Jij de stiften en ik de potloden, kijken wie het eerste klaar is?). Dus doe het samen, dat is makkelijker voor haar. Ze willen wel vaak graag helpen, dus vraag haar om jou te helpen ergens mee. Met opruimen of in de winkel bijv. de boodschappen die op het lijstje staan in het karretje doen. Hou het speels en luchtig. Drijf het niet op de spits inderdaad, maar verwacht ook niet teveel van haar op deze leeftijd.

  25. suus schreef:

    Oja en probeer haar ook keuzes te geven in andere dingen bijv in het karretje of zelf lopen in de supermarkt maar soms wil ze niks en dan maak ik de beslissing en dat vind ze dan ook weer niks , hoe doe ik dat dan? En dagelijkse dingen zag ik in een andere reactie die ze niet wilt soms moet het maar hoe doet ze het dan toch als ze op de grond gaat liggen en het niet wilt? Ik heb dan al benoemd dat ik zie dat ze boos is of niet wilt of iets.

    • Karla Mooy schreef:

      Als ze niks wil of ze weet niet wat ze wil, dan is het een teken dat ze moe en /of overprikkeld is. Dan moet jij voor haar beslissen en een boze bui op de koop toenemen. En zorgen dat je zo snel mogelijk thuiskomt en haar rust kunt bieden.
      Succes!
      Karla

  26. Irene schreef:

    Dag Karla!
    Ik wil je eigenlijk alleen een groot compliment Maken voor je mooie methode. Ik verheug me erop me verder te verdiepen in je inzichten en meer te leren begrijpen van mijn geweldige doch temperamentvolle vierjarige. Merk na deze korte kennismaking al dat je me echt helpt om weer meer te genieten van het soms zware moederschap. Dank je wel!

Laat van je horen