.

Wees gewoon jezelf

papegaai

 

Als ouder wil je het graag goed doen. Je probeert verantwoord op te voeden. Dat kan je veel hoofdbrekens kosten. Wat vind ik goed en wat niet? Hoe reageer ik op ongewenst gedrag? Hoe bouw ik een goede band op met mijn kind? Het valt niet altijd mee om het goede te doen, toch?

Toen mijn kinderen nog jong waren, had ik een papegaai op mijn schouder. Een ‘pedagogische papegaai’. Hij gaf constant commentaar op wat ik zei en wat ik deed. Of het wel verstandig was, wat ik deed. Of het pedagogisch verantwoord was. Ik had er veel last van. Het maakte me onzeker en bedierf mijn plezier in het opvoeden.

Later begreep ik de verwarring waar ik last van had. Ik dacht ik door kinderen te krijgen  ineens te moeten veranderen in de alwetende, wijze moeder. Ik dacht dat er altijd maar één juiste oplossing was. Die pedagogisch verantwoord was. Ik dacht dat mezelf zijn niet meer goed genoeg was. En raakte mezelf daardoor juist kwijt.

Maar als ouder mag je, nee moet je jezelf blijven. Vooral geen rol gaan spelen. Authentiek zijn om het met een mooi woord te zeggen. Jouw kinderen zullen je waarderen om wie je bent. Ze zullen van je leren hoe je bent, hoe je leeft. Niet van wat je beweert of doet omdat je denkt dat je dat moet doen.

Kinderen zijn enorm gevoelig voor echtheid. Ook al kunnen ze het misschien nog niet verwoorden, ze voelen het wel. Als jij iets anders zegt, dan dat je in je hart voelt, merken ze dat. En dat maakt kinderen onzeker. Ze weten niet meer of ze je kunnen vertrouwen, waar ze op af moeten gaan.

Bovendien: als jij jezelf  laat zien zoals je bent, geef je je kind onbewust toestemming om zichzelf te zijn. We willen toch immers geen braaf kind meer wat zijn echte innerlijk verstopt? Je kunt ook zeggen: door jezelf te accepteren, geef je je kind ook het vertrouwen dat je hem accepteert zoals ie is.

Ik ben er steeds meer achter gekomen, dat opvoeden in feite een kwestie is van samenleven. Waarin ieder gezinslid zichzelf mag zijn en waarin ieders behoefte wordt gerespecteerd. Je kind leert van je doordat je ouder en wijzer bent, meer ervaring hebt en meer geleerd van het leven. Niet omdat je in een boekje hebt gelezen wat pedagogisch verstandig is.

Juist door op een respectvolle manier met elkaar om te gaan leert je kind wat samenleven is. En ontdekt hij vanzelf respectvolle manieren om met zijn eigen verlangens en die van anderen om te gaan. Geef je kind de ruimte. Zo help je je kind om zijn eigen weg te vinden.

Door op deze manier op te voeden, wordt het opvoeden veel makkelijker en leuker. Wat een opluchting: ik mag gewoon mezelf zijn!  Al zit daar wel een klein addertje onder het gras: ik moet mezelf dan wel kennen! Waar zijn mijn behoeftes en verlangens? Waar liggen mijn grenzen? Misschien is er dan wat werk aan de winkel, maar wel fijn werk. Zo is opvoeden ook nog eens een gratis cursus persoonlijke ontwikkeling 🙂

Herken je dit? En hoe ga jij hiermee om? Ik hoor het graag!

Andere gerelateerde artikelen:

8 reacties

  1. Petra van den Berg schreef:

    Zo ontzettend waar Karla, jammer dat ik dat pas ontdek in de afgelopen jaren, na heel veel jaren strijd en onzekerheid in mezelf en het opvoeden van onze vier kids. Maar inderdaad is het prachtige aan kids dat ze haarfijn de echtheid of onechtheid van ons en anderen aanvoelen en daarop reageren. Ze pikken het niet: onechtheid. Hahaha, de andere kant is dat nu mijn tienerkinderen zeggen, nu ik mezelf ben en steeds meer ken: mama,doe alsjeblieft normaal. En dan denk ik: lieverds, dit is normaal voor mij!! Groetjes Petra

    • Karla Mooy schreef:

      Hoi Petra,
      Bedankt voor je mooie reactie, herkenbaar. En beter laat dan nooit, hè? En die pubers, tja, die hebben altijd commentaar 🙂 Als je daar tegen kunt, kun je er veel plezier aan beleven is mijn ervaring.
      hartelijke groeten
      Karla

  2. Esther schreef:

    Hai,

    Wat fijn dat deze website er is, hier ga ik veel aan hebben en natuurlijk ook veel plezier aan beleven, en mijn peuter natuurlijk ook 🙂

    Karla bedankt!

  3. Jimmy schreef:

    Hallo Karla,
    Ik herken de tweestrijd hoe hoort het en hoe voel ik het.
    Bedankt dat je dit met ons wilde delen.
    Je bént een wijze moeder.

    Gr. Jimmy

  4. Liesbeth schreef:

    de authenticiteit ben ik beter gaan inzetten toen bij ons de strijd in de ochtenden was verminderd. Toen kon ik gaan benoemen wat ik voelde en van een afstandje naar de opvoeding kijken. Waarom stel ik deze regel?, wat vind ik moeilijk nu aan je gedrag? Ik werd niet meer overdonderd door de situatie.

    Dat kan weliswaar alleen als er harmonie in huis is. Het einde van de strijd was een cadeautje, er ging een knop om.
    Groot voordeel van deze aanpak vind ik zelf dat je de kinderen opvoedt om transparant en authentiek te zijn. Dat leren ze al jong en kunnen daar een levenlang gebruik van maken. waardevol blog karla!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Liesbeth,
      bedankt voor je reactie. En fijn, dat je die ervaring hebt.
      Wat ik niet helemaal begrijp, of beter waar ik het niet mee eens ben, is dat het alleen zou kunnen als er harmonie in huis is. Volgens mij werkt het ook juist andersom! Door authentiek te zijn en te reageren vanuit je werkelijke behoeftes, kan je kind je beter begrijpen en vertrouwen. En dat geeft harmonie in huis. Ik start daar altijd mee in de begeleiding. Bewustworden van je eigen gedachten en behoeftes en vervolgens op een andere manier gaan communiceren. Dan komt er rust.

Laat van je horen