.

Werk eens wat minder hard ….

uitgeputte oudersVeel ouders werken te hard. En dan bedoel ik niet het werken in je baan of bedrijf. Maar het werken aan het gedrag van je kind(eren). In dit artikel leg ik uit hoe dat komt en hoe je het anders kunt doen. Met als resultaat meer ontspanning en meer effect.

Als je kindje net geboren is, is hij of zij totaal afhankelijk van jou als ouder. Voor alles. Drinken, verschoning, warmte, aandacht, veiligheid.  Dus het eerste wat een ouder leert, en een moeder nog het meest, is dat je er een grote verantwoordelijkheid bij hebt gekregen. En dat is natuurlijk ook zo.

Vanuit die verantwoordelijkheid ga je zorgen. Want je kindje heeft zorg nodig. Veel zorg. Het probleem is nu dat we vaak te lang blijven zorgen. Vooral moeders, want vaak vinden die dat stiekem ook heel fijn. Het zit ons nu eenmaal in de genen 🙂

Vanuit zorgen voor de basisbehoeften als eten, drinken, aandacht en veiligheid gaan veel ouders vervolgens  zorgen voor het gedrag van hun kind. Proberen dit gedrag positief te beïnvloeden. Dat wordt ook gestimuleerd door deskundigen. Want het is eigenlijk wat in het algemeen onder opvoeden wordt verstaan. Ouders proberen immers d.m.v. straffen en belonen het gedrag van hun kind de goede kant op te sturen.

Maar vooral als je een kind hebt met probleemgedrag, kan dat slopend zijn. Straffen en belonen zijn vaak niet effectief.  Daarnaast ben je vaak niet meer alleen bezig het gedrag te sturen, maar je gaat ook hard aan het werk om conflicten te voorkomen. Echter,  het frustrerende is, hoe harder je dat probeert, hoe vaker het fout lijkt te gaan.

Herken je dat? Je probeert de omgeving zo in te richten dat je kind er in kan gedijen. Je biedt structuur en duidelijkheid. Je doet je uiterste best. En toch. Weer ontploft je kind, luistert ie niet naar je, maakt je kind veel ruzie met broertjes of zusjes. Uitgeput raak je ervan.

Wat is er aan de hand? Je bent in een patroon beland met je kind. Een patroon waarin jij hard werkt en je kind zich blijft ‘misdragen’. Alle goedbedoelde adviezen lijken niet meer te werken. Wat nodig is, is dat je dit patroon doorbreekt. De verantwoordelijkheid voor het gedrag moet weer bij je kind komen te liggen. En jij hebt als ouder de taak om je kind te helpen om het goed te doen.

Niet door zelf hard aan het werk te gaan. Maar door te onderzoeken wat je kind nodig heeft. Door je kind te helpen bij zijn leerproces. Vanuit vertrouwen en vanuit respect voor de autonomie van het kind. Je kind moet en wil voelen, dat zijn gedrag zijn eigen verantwoordelijkheid is.  Ieder kind kan leren om zijn eigen gedrag steeds beter te sturen. Maar sommige kinderen hebben daar veel hulp bij nodig. En wie kan dat beter bieden dan hun eigen ouder?

Het belangrijkste hulpmiddel hierbij is het gesprek. Samen met je kind zul je moeten onderzoeken wat er gebeurt in conflictsituaties en hoe je dat zou kunnen oplossen. Om deze gesprekken effectief te laten zijn, is het belangrijk om goed te leren luisteren naar je kind. Goed luisteren is de basis van het oplossen van de problemen met je kind. Daarom schrijf ik daar ook zo vaak over 🙂

Het tweede wat nodig is, is je houding en visie als ouder te veranderen. Je moet leren om je kind zijn eigen leerproces door te laten maken. Leren om vertrouwen te hebben. Beschikbaar zijn om daarbij te helpen. Door je eigen emoties en triggers onder controle te krijgen. Hoe beter jij je eigen emoties kan beheren, hoe meer jij de stabiele basis kunt zijn, die je kind nodig heeft om te leren.

Ik ben nieuwsgierig of jij, lezer, begrijpt wat ik bedoel. En of je het ook herkent. Ben jij zelf hard aan het werk bent om te zorgen dat ‘het goed gaat’? Heb je vragen of reacties, laat het dan hieronder weten. Alvast mijn hartelijke dank.

PS Tijdens een coachingstraject reik ik je  een stappenplan aan voor het voeren van effectieve gesprekken met je kind om problemen op te lossen. Ook help ik je om patronen te doorbreken, zodat jij in staat bent om je kind te helpen met zijn problemen. Als dit jou aanspreekt omdat je voelt, dat wat ik in dit artikel beschrijf, bij jou/jullie speelt, lees dan hier verder en neem vrijblijvend contact met mij op.  

 

Andere gerelateerde artikelen:

6 reacties

  1. Suzanne Vaal schreef:

    Beste Carla,

    Als ik dit zo lees dan heb ik de volgende gedachte. Is het niet zo dat het probleemgedrag van onze kinderen juist wordt veroorzaakt door ons ‘niet luisteren’?
    Door onszelf dus? Zijn de ouders niet zelf het probleem? Want zodra we beter gaan luisteren kan het kind zich weer gaan ontplooien. Het zou mooi zijn als we preventief uit dat negatieve patroon kunnen blijven.
    Ik wil ouders geen schuld aanpraten (ik ben er zelf ook een) want dan zetten we ons zelf klem. Ik voel mij zelf al vaak schuldig genoeg. Maar kunnen we voor het ouderschap al leren wat ouderschap inhoudt?
    Aan de andere kant wordt ik soms ook moe van deze tijd die, zo lijkt het, perfecte ouders vraagt. We maken onszelf onzeker. Goed genoeg is ook goed. Wat vind jij?

    Vriendelijke groet,
    Suzanne

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Suzanne,
      Ik ben het wel met je eens. Het is én/én. Er is geen reden om ons schuldig te voelen, het is gebrek aan kennis of inzicht, het is immers geen onwil. En het is ook waar, dat het vaak beter kan. Ik ben meer en meer gaan zien dat wij volwassenen (niet alleen ouders) in het algemeen slecht luisteren naar kinderen (en trouwens ook niet alleen naar kinderen….). Het zou goed zijn als iedereen zou leren wat de waarde is van goed kunnen luisteren. Het zou heel wat conflicten schelen in deze wereld…
      Goed is inderdaad goed genoeg. Streven naar beter gaat vaak gepaard met afwijzing en verkramping. Opvoeden is in mijn ogen niets meer en minder dan samen leven met je kind(eren). Een beetje bewustzijn over jezelf, leven vanuit je eigen waarden, vanuit respect en acceptatie van jezelf en van anderen, als je dat lukt, geef je automatisch het goede voorbeeld en leren kinderen alles wat ze moeten leren. Dan kun je ontspannen in het samenleven met je kinderen en kunnen zij ook ontspannen.
      dank je voor je reactie,
      Karla

  2. christine schreef:

    Beste Karla,

    Ik herken mezelf zeker in wat hierboven beschreven staat. ik heb 2 zoontjes, ze zijn 3 en bijna 5. Van de oudste kan ik soms echt moedeloos worden. Niet luisteren, toch nog even gauw weglopen, toch nog een paar vieze woorden zeggen, nog even zijn broertje een duw geven…pfff … straffen, belonen, negeren, positief gedrag bejubelen, het maakt niet uit, het vervelende gedrag blijft. Begrijp me niet verkeerd, soms kan hij ook echt heel lief xijn, maar er zijn dagen bij dat ik echt blij ben als het weer kinderbedtijd is. Regelmatig denk ik bij het opstaan ‘ ok, vandaag proberen niet meteen boos te worden, hij kan ook heel lief zijn’ , maar als ik dan om 7.15 uur ‘ s ochtends al 6 keer heb moeten waarschuwen of al een sanctie heb uit moeten delen, is de lol er gauw af.
    U schrijft dat je moet onderzoeken dmv gesprek wat het kind nodig heeft. Maar kan een kind van nog geen 5 dat al aangeven? Hoe kom i k erachter wat hij echt nodig heeft? Eerst dacht ik zelf dat het met aandacht te maken had, we hebben nl 2 nogal stressvolle jaren achter de rug met ziekte en financiële problemen, wat onze aandacht opslokte. Maar de laats te tijd is hier veel minder sprake van, doen we ook veel vaker leuke dingen, maar zelfs dan vertoont hij soms nog dat negatieve gedrag.
    U schrijft ook dat je met je kind de conflictsituaties moet bespreken. Ik doe dat regelmatig, dan vraag ik bijv. ‘ weet je nou waarom je dit of dat niet mag?’ Of’ weet je nou waarom mama boos is?. Antwoord kind ‘ omdat ik niet luister’. Ik: ‘ waarom luister je dan niet? Mama had toch al een paar keer gevraagd om…’ antwoord kind: ‘ja maar jij doet zo boos tegen mij!’. Tja, denk ik dan, als jij gewoon had geluisterd, was ik niet boos geworden hoor…zucht…
    Opvoeden kost inderdaad soms een hoop energie. Voor concrete tips hou ik me aanbevolen!

    Mvgr Christine

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Christine,
      Zo te horen heb je het best zwaar…. Wat ik je als tip alvast mee kan geven is dat ‘waarom’-vragen voor kinderen lastig zijn. Beter is het om uit te zoeken wat er gebeurt. Wat maakt dat je kind zo doet? Wat denkt ie of wat voelt ie? Je kunt suggesties geven: vind je het misschien leuk om …..
      Wat er moeilijk aan is, is dat het alleen werkt als je zelf rustig bent en je oordelen even parkeert. Wat veel ouders doen, en wat ik ook proef uit jouw voorbeelden, is dat ouders niet echt luisteren, maar willen weten of hun kind hen als ouder wel snapt. Het kind ervaart zo’n gesprek ook vaak als een standje of op zijn best als een mogelijkheid om zijn welwillendheid te tonen. Kinderen kunnen vaak heel braaf zeggen: “Ik zal het niet meer doen”en dat menen ze ook heus wel. Alleen werkt het helaas niet zo simpel.
      Ik leer ouders om dat om te draaien, dat je leert om je kind te snappen. Zodat je samen naar een oplossing kunt zoeken.
      Dus mijn tip is: geen waaromvragen en leren luisteren naar je kind.
      Hartelijke groeten
      Karla

  3. christine schreef:

    Beste karla,

    Hartelijk dank voor de tips. De afgelopen 2 dagen leek het zeker te helpen, mijn zoon luisterde aanzienlijk beter, ik was minder opgefokt en de sfeer gemoedelijk. Vandaag helaas een mindere dag, ondanks deze aanpak luistert mijn zoontje vandaag erg slecht. Maar goed, een mens is geen machine, ook hij heeft misschien tijd nodig om aan deze nieuwe manier te wennen. Ik had nog wel een vraag mbt straffen. Als mijn zoontje dan niet luistert ondanks rustig blijven en ik-boodschappen, hoe dan verder? Ik ga dan eerst een gesprekje aan met vragen als ‘ vind je het leuk om…je broertje te plagen?’. Soms zegt hij nee, soms, als hij baldadig is ‘ja’. En dan? Naar kamer sturen om na te denken? Favoriete speelgoed afnemen? Vandaag geen tv kijken? Niet met vriendjes afspreken? Het zijn allemaal dingen die hij echt niet leuk vindt, maar de ervaring leert dat het hem niet tot beter gedrag stimuleert. Wat is wel zinvol??

    Hartelijke groet christine

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Christine,
      Er zijn veel kinderen waarbij straffen niet werkt. En mijn overtuiging is dat als het wel werkt, het niet nodig was geweest. Daarom ben ik geen voorstander van straffen. Wel is het belangrijk om kinderen verantwoordelijkheid te laten nemen voor hun gedrag en ze daarom de consequenties te laten ervaren. Dat is echter iets anders dan straffen.
      Meer hierover vind je in mijn blogs: en .
      Hartelijke groeten,
      Karla

Laat van je horen