3 Simpele manieren om strijd met je kind te voorkomen – deel 1 - Ontspannen Opvoeden

​

Dit is de eerste van de drie tips, die ik je beloofd heb. Veel plezier en succes ermee!

  • Tess schreef:

    Heel herkenbaar !

  • Ilse schreef:

    Mooie uitspraak. Over een probleem.

  • Sabine van Oijen schreef:

    Klopt helemaal! Ik merk naarmate ik ouder word daar ook beter mee om kan gaan en dat de kinderen dit fijn vinden.

  • Katrien schreef:

    Stof tot nadenken…!

  • Wilma schreef:

    Nou ja.. eigenlijk is het niet zo moeilijk als je problemen zo bekijkt heb je er meteen een stuk minder ! Ik ben benieuwd naar de volgende tips!

  • laila schreef:

    Mijn peuter van 2,5 jaar eet goed. ong. 4 boterhammen. melk. fruit. tijstewafel en avondeten met daarna yoghurt. hij eet echter niet zelf. wil nog steeds gevoerd worden. van alles geprobeerd. maar dan strijd en hij eet niet. ook wil als avond eten alleen potjes babyvoeding. hij eet rustig een 15 maanden potje op. hij wil niet van ons proeven. als we iets anders geven of het pureren helpt ook niet. dan eet hij niet. C.B zegt strijd aan gaan. consequent zijn. maar het is dan verschrikkelijk aan tafel. wat denken jullie ….probleem of niet? mijn andere 2 kinderen zijn 12 en 16. met hun heb ik dit nooit gehad trouwens.

    • Karla Mooy schreef:

      Zolang jij het niet erg vindt om hem te ‘voeren’, lijkt het mij geen enkel probleem. Nog nooit een puber gezien die gevoerd wil worden. M.a.w. het gaat vanzelf over.
      Ik vind 2,5 nog erg jong om daar zo moeilijk over te doen. Veel kinderen zijn ‘s avonds gewoon moe. En ze hebben behoefte aan jouw nabijheid en aandacht. Lekker ‘voeren’ dus.

  • Brenda schreef:

    Leuk dit. Bij zoiets zou ik denk ik zeggen tegen mijn dochter: ach, zullen we dat gewoon een keer doen? En daarbij mijn verwachtingen voor een evt volgende keer benoemen. Met uitleg voorkom je zoveel.
    Gelukkig heb ik niet zoveel strijd met mijn kinderen, behalve wanneer ik zelf niet lekker zit (grappig hoe dat doorwerkt ). Geduld is alles!
    Ben zo gek met mijn pukkies. Leuk om zo te spiegelen en ws nog meer te leren! Bedankt dus πŸ™‚

  • Hilda schreef:

    ik wacht met spanning tip 2 af.

  • Ilse schreef:

    Ok, we proberen dit toe te passen. Wat als je het echte probleem niet kunt oplossen, na 10 keer uitleggen en toch blijven ze dit doen? Kinderen zijn enorm volhardend..

  • Miriam schreef:

    Bevestiging voor mij dat het oke is omdat ik het geen probleem vind. Mijn motto is; Hoe heurt het en hoe gebeurt het!

  • Lina schreef:

    Indeed there are many problems we can avoid. One thing i have difficulities with is that my two kids (3,5 and 5,5) will get out of their chairs and start doing other things during dinner. This results in many disputes and the dinner takes ages and in the end we need to rush to get them into bed instead of playing after dinner…… how to make them want to sit still for 10/15 min!?

    • Karla Mooy schreef:

      Veel jonge kinderen zijn ‘s avonds moe, Lina. Maak het makkelijker voor hen. Dus zorg dat je op tijd gaat eten. Neem de jongste bijvoorbeeld op schoot en help met het eten. Zorg ook dat je het gezellig maakt aan tafel. Doe bijvoorbeeld als op school: iedereen mag om de beurt iets vertellen. Er praat er dus maar één tegelijk en je laat de kinderen eerst vertellen.
      Zorg dat ze overdag ook al gezond gegeten hebben, zodat je geen druk voelt dat ze perse moeten eten.
      Begrijp je dit zo of heb je een engelse vertaling nodig?

  • Jeanette schreef:

    Echt zo herkenbaar. En achteraf is er dan geen probleem inderdaad.

  • Sherita schreef:

    Goede tip. Bedankt ik zal het proberen

  • Aart schreef:

    Mooie graadmeter: kan je het uitleggen. Als het ingewikkeld wordt zit je vast zelf moeilijk te doen.

  • Wendy schreef:

    goedemorgen
    Onze dochter heeft moeite met poepen, al vanaf haar eerste jaar, zeeft een verstopping gehad.
    En is toen geholpen in het ziekenhuis met een medicijn in aar achterste (dat was traumatisch voor haar)
    toen ze kramp kreeg in het ziekenhuis ging het brand alarm af en moesten vlug naar beneden (dus nog erger voor haar)
    nu is ze 6 en heeft er nog steeds moeite mee, ook met zinnelijk te maken nachts dat lukt nog steeds niet.
    En slaapt nu nog met een luier zonder gaat nog steeds niet.
    Nou zijn we boos geweest op haar in het begin en daarna positief benaderd maar werkt ook niet.
    We hebben alles geprobeerd moeten we dit dan gewoon negeerden is dit nou gewoon iets tussen haar oren of medisch ze kunnen niks vinden.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Wendy,
      Het lijkt me heel logisch dat het poepen bij haar gekoppeld is aan allemaal nare dingen. Veel pittige kinderen vinden het moeilijk om op de wc te poepen, omdat ze dan echt iets moeten ‘loslaten’.
      Ik zou vooral de druk eraf halen, er gewoon geen aandacht aan besteden. Laat het haar doen zoals het bij haar werkt. Ze komt vanzelf op een leeftijd dat ze graag net als andere kinderen op de wc wil poepen.
      Als het pijn doet kunt je dat erkennen en bijv. zeggen dat ze in je hand mag knijpen als het pijn doet. Zodat ze er niet alleen mee zit, maar zich gesteund voelt door jou.
      Succes!

  • Lucy schreef:

    Dit filmpje zet me wel aan het denken. Ik kan niet zeggen dat ik een moeilijk kind heb, maar mijn dochter van bijna 2 zoekt wel graag de grens op. Ik heb weinig regels en denk niet dat ik erg streng ben maar ik kan haar niet altijd haar zin geven. Zodra ze het woord nee hoort begint ze te huilen. Er is dan niks meer met haar te beginnen. Zelfs niet als ik met 100 alternatieven kom. Ze wil bijvoorbeeld het liefst uren naar een scherm kijken maar dit wil ik echt niet. Moet ik dat dan gewoon toelaten en er geen probleem van maken?

    • Karla Mooy schreef:

      Dat hangt er natuurlijk van af, Lucy. Of je het een probleem vindt of niet. Je kunt haar niet altijd haar zin geven (zou ook niet goed zijn, trouwens), omdat er domweg altijd dingen zullen zijn die wel moeten of juist niet mogen.
      Wat helpt is je kind afleiden, geen vragen stellen waar ze nee op kan zeggen, en zelf het woordje nee vermijden. “Ah, je wil graag een ijsje, dat vind je lekker, he. Het punt is dat je er al eentje gehad hebt en dat is genoeg. Helaas, pindakaas. Misschien kun je iets anders kiezen?”
      Zoiets.
      En bovendien bestaat er ook zoiets als toestaan dat ze boos is. “Wees maar even boos, dat geeft niet”. Hoort erbij. Toch? πŸ™‚

  • Annika schreef:

    Heel leuk en fijn dat ik op het eerste gezicht in dezelfde denkwijze zitten. Ik heb zelf vier kinderen maar volg deze webinar als proffecianal ik ben werkzaam als gastouder en vind het erg leuk om nieuwe ideeen op te doen. Is dit Okay? Groeten annika

    • Karla Mooy schreef:

      Natuurlijk is dat okΓ©, Annika. Heel leuk zelfs! Tijn dat we op dezelfde lijn zitten en ik hoop je te inspireren met mijn webinar en gratis tips.Veel succes en plezier met je oppaskinderen.

  • Corrinda schreef:

    Consequent zijn lijkt me toch ook heel duidelijk en daarom veilig voor kinderen? Ze weten dan waar ze aan toe zijn. Neem nou zoiets als tandenpoetsen door de herhaling word het een (goede) gewoonte om elke dag te doen (ook gezond) als we dingen doen laten afhangen of een kind het wil of niet wil dan lijkt het mij juist onduidelijk te worden. Ik merk bij mn eigen dochter de kracht van herhaling.

    • Karla Mooy schreef:

      Daar heb je helemaal gelijk in, Corrinda. Zeker pittige kinderen hebben duidelijkheid nodig. Dus ik raad ouders altijd aan om te zorgen voor een heldere structuur en vaste gewoontes.
      Maar dat neemt niet weg, dat het soms om één of andere reden even niet goed gaat en dan kun je je afvragen of je daar voor één keer een punt van moet maken. Het kan zo maar zijn dat je kind de volgende keer wel weer gewoon meedoet. Snap je?

  • Corrinda schreef:

    Bedankt voor U reactie!
    Ik begrijp het idd nu beter.
    Zo had mijn dochter een keer kleine aften in haar mond daar kwam ik niet gelijk achter, toen voelde ik me zo schuldig achteraf dat ze moest tandenpoetsen. Wat is het dan belangrijk om per situatie te kijken wat zit hier achter.. Vooral als een kind het nog niet duidelijk kan maken.

  • Esther schreef:

    Mooie tip, en fijn om voor mezelf te beseffen dat we het allemaal niet zo slecht doen. Eindelijk iemand die het zegt, dat je niet altijd van iets een probleem hoeft te maken. Soms krijgen we wel eens commentaar van anderen hoe wij ons kind opvoeden. We zouden ons kind pittige verwennen of niet consequent genoeg zijn. Hoewel ik me daar zo min mogelijk iets van probeer aan te trekken ben ik ook niet geheel ongevoelig hiervoor. En soms raakt het me wel, en begin ik te twijfelen. De angst om te verwennen wordt me vooral aangepraat door anderen. Vind ik soms wel eens lastig. Ik heb wel moeite dat voornamelijk de massa bepaalt wat wel en niet hoort. Ik besef me nu dat dit een van de lessen is die ik mijn kind graag wil meegeven, dat je niet altijd met de massa mee hoeft te gaan. Dank hiervoor πŸ™

  • Brenda schreef:

    Hoi Carla, heel herkenbaar, ga de eerste tip zeker proberen. Denk dat we te hoge verwachtingen hebben van de kinderen

  • Patricia schreef:

    Hoi Karla,

    Super bedankt voor dit eerste filmpje… nu heb ik een vraagje, onze oudste is sinds hij in september is gestart op de basisschool ineens vaak boos en bang.

    Een voorbeeld van boos zijn die de laatste tijd al een paar x is voorgekomen is dat hij na de BSO (dus rond etenstijd) perse bij een klasgenootje wilt spelen. Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat dat niet zomaar kan en dat de mama’s dat moeten afspreken. Hij gaat helemaal uit zn stekker en is totaal niet voor reden vatbaar, ik ben nu dus elke x als ik hem ga ophalen bang voor weer zo een drama.

    En zo zijn er zeker van boosheid nog tal van voorbeelden… ik weet dus echt niet wat ik moet doen, hij wil iets wat op dat moment gewoon niet kan. Boos worden helpt niet maar uitleggen ook niet…

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Patricia,

      Ik denk dat jij een prikkelgevoelig kind hebt, dat spanning in zichzelf opbouwt, wat eruit komt op dat soort momenten.
      Soms kun je dan meebewegen zoals ik het noem, maar dat kan natuurlijk niet altijd. Het beste kun je zorgen dat er van tevoren al duidelijke afspraken zijn gemaakt, zodat je voorkomt dat hij iets van plan is wat niet kan.
      Gebeurt het dan toch, dan is dat niet anders. Rustig blijven is het parool, adem in, adem uit. Het gaat ook weer voorbij.
      Hoe meer je bang bent voor een drama hoe groter de kans dat het gebeurt.
      Heb je je aangemeld voor mijn webinar? Daarin leg ik meer uit over wat er aan de hand is met je kind en welke aanpak het beste werkt.
      Succes,
      Karla

  • Maartje schreef:

    Bedankt voor deze tip! Hier hebben we alvast wat aan en ik kijk uit naar het webinar de 21e!

    Hoe ga ik om met het feit dat mijn 6 jarige en bijna 3 jarige veel moeite hebben met delen, qua speelgoed (wat ik afpak, want of samen spelen of niet spelen), maar ook mij? Als ik er 1 op schoot heb, wil de ander erbij (nou heb ik twee benen dus op zich geen probleem, maar ik ben ook hoog zwanger dus veel ruimte is er niet meer). Heeft er 1 pijn en wordt deze getroost, dan heeft de ander opeens veel ergere (verzonnen) pijn.
    Hoe dan ook, het eindigt altijd in ruzie.

    • Karla Mooy schreef:

      Tja, dus kun je beter stoppen met het willen fixen. Wat je kunt doen is het kind dat iets ook wil en wat niet kan erkenning geven en zeggen dat is straks aan de beurt is. Wat niet kan, kan niet. Leer dealen met hun emoties, wees daar niet bang voor. Het hoort erbij en gaat ook weer over.
      Wat betreft samen spelen: Ik vind niet dat kinderen speelgoed hoeven te delen dat van henzelf is. En als iemand met iets speelt wat een ander ook wil, laat hen dan samen een afspraak maken. Bijvoorbeeld ‘als jij met dit… dan ik met …’ of ‘eerst jij en daarna mag ik’ of …
      Help hen om te leren hun eigen ruzies op te lossen.
      Leuk dat je meedoet met het webinar, veel plezier alvast.

  • Gerdy schreef:

    Mooie tip! Dat scheelt inderdaad wat aanvaringen … maar als we s ochtends naar school gaan en mijn twee dametjes van 6 en 3,5 willen geen schoenen aan gaan doen, geen tandenpoetsen, geen jas aan gaan doen of we gaan ze naar bed brengen en ze willen geen tanden poetsen, niet uitkleden of niet naar de WC, of ze zijn β€˜klaar’ met spelen en de gehele verkleedkist ligt door de kamer maar ze willen niet opruimen …. dan gaat dit helaas toch niet op … ik ben benieuwd naar de volgende tips 😊

    • Karla Mooy schreef:

      Daar heb je gelijk in.
      Voor dat soort stress werkt het het beste als je zorgt voor vaste gewoontes. Die je eventueel zichtbaar kunt maken middels pico’s en je kunt ook een time-timer gebruiken om de tijd die ze nog hebben zichtbaar te maken.
      En realiseer je ook dat jonge kinderen vaak niet op afstand bestuurbaar zijn. Dus met woorden aan te sturen. Help ze een handje of leid ze af en doe ondertussen wat er moet gebeuren πŸ™‚

  • Bob v/d Linden schreef:

    Hoi Karla

    Wat goed dat je dit doet. Persoonlijk herken ik de gedragingen die je benoemt in z’n geheel niet, ik heb dan ook nooit strijd met mijn kinderen, maar de gedragingen herken ik wel zowel als hindernis in de opvoeding van anderen die ik observeer en als hindernis in hun eigen leven. Het maken van problemen en “ja-maar” denken is iets wat veel mensen doen en ze zitten zichzelf daarmee alleen maar in de weg.
    Ik ben benieuwd naar de volgende filmpjes, ook professioneel en in mijn omgang met ouders. Is er een manier om de hele lijst te bekijken? Ik snap de insteek die je kiest, maar ik zou je materie graag in een wat hoger tempo bestuderen.

    groetjes

    Bob

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Bob,
      volgens mij gaat het vrij snel, toch? En het is nu eenmaal bedoeld voor ouders om het ook even te laten bezinken en er iets mee te doen. Als je vindt dat het wel erg lang duurt, moet je me even mailen, ok?
      hartelijke groeten
      Karla

  • Renate schreef:

    Hallo Karla,

    Ik begrijp wat je zegt, heb echter een vraag. Onze 6- jarige gaat zowat over alles een strijd aan en internaliseert geen regels. Ik vind het bijvoorbeeld wel belangrijk dat hij niet met zijn vingers in zijn eten zit te ‘klaaien’, omdat ik het wel belangrijk vindt om hem tafelmanieren te leren die algemeen geaccepteerd zijn, voor als hij ergens anders eet. Als ik het thuis toelaat en hij zich deze manier van eten volledig eigen maakt, komt hij gegarandeerd in de clinch met de maatschappij, waar toch bepaalde waarden en normen gelden. Ik heb liever dat hij van ons moet horen hoe het hoort (ik leg hem ook uit dat mensen dit onderling zo hebben afgesproken), dan dat hij in een minder veilige omgeving op zijn vingers wordt getikt. Ik zie het dus wel als een potentieel probleem, waar ik nu op wil anticiperen. Ben benieuwd hoe jij dit ziet.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Renate,
      Ik lees een veronderstelling in jouw reactie, die ik niet met je deel. Ik geloof namelijk niet dat als jij het thuis toelaat dat hij gegarandeerd in de clinch komt met de maatschappij.
      Mijn ervaring is anders. Het is natuurlijk logisch dat je graag wilt dat ze leren hoe de dingen ‘horen’ in onze maatschappij. Maar als hij jou een keertje heeft laten zien dat hij dat kan, waarom zou het dan nog perse moeten van jou?
      Kijk, als jouw je eetlust vergaat omdat hij zit te kliederen, dan vind ik dat een goede reden om te willen dat hij bestek gebruikt. Of je zegt dat hij alleen ‘droge’ dingen met zijn handen mag eten, ofzo. Kijk waar jouw eigen grens ligt, maar ‘omdat het zo hoort’, daar kunnen ze niet zoveel mee.
      Bovendien, mijn kinderen hebben mij eens uitgelegd, dat juist het feit dat ze thuis mogen doen en zijn zoals ze het zelf prettig vinden, thuis tot thuis maakt. Een andere plek dat op visite zijn. En het heeft mij altijd een beetje verbaasd hoe goed ze wisten hoe ‘het hoort’. Dat je kind bij anderen speelt en eet, en dat zo’n moeder dan zegt dat ze zo netjes zijn en netjes bedanken en meehelpen afruimten enzo. Nou, dat ging thuis echt niet zo makkelijk πŸ™‚
      Dus een beetje vertrouwen in je kind doet wonderen en omdat hij al zoveel strijd aangaat is het beter om dat alleen te doen bij dingen die nu eenmaal gewoon moeten. bijvoorbeeld een autogordel die vast moet. Zo zie ik het, snap je?

  • Sanna O schreef:

    U komt als geroepen! Ik kan helaas niet bij de webinar aanwezig zijn, maar dat u het na stuurt is super! Hartelijk dank alvast! Lieve groetjes Sanna

  • Laura schreef:

    Mooie boodschap!!! Vooral de boodschap “omdat het zo hoort”. Dit is een boodschap die wij vroeger zelf hebben meegekregen en automatisch doorgeven aan onze kinderen. Tijd voor verandering !!! Daardoor minder problemen, daardoor minder strijd

  • Viona van der Schoot schreef:

    Onze oudste zoon maakt overal een strijd van. Hij probeert continu alle regels naar zijn hand te zetten.
    Hij is ook heel slim en als hij een keer zijn zin krijgt omdat we er dan voor kiezen om er geen probleem van te maken wil hij het elke keer zo doen.
    Dus we zitten af en toe behoorlijk met onze handen in het haar…
    Bovendien is mijn man behoorlijk conservatief opgevoed, dus dingen zoals met z’n handen eten vind mijn man echt onacceptabel. Ik zit vaak dan ook tussen 2 vuren. Als het gaat om weigeren te eten bij het ontbijt, vind ik wel dat hij gewoon moet eten. Hij gooit anders de hele dagstructuur om. We blijven vaak al thuis omdat hij ergens niet naartoe wil gaan, maar soms willen we in het weekend ook weleens iets leuks ondernemen. Hij kan het ons dan behoorlijk lastig maken… Dus ik weet niet of dit voor ons gaat werken…

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Viona,
      Ik begrijp je vraag. Ik zeg in het filmpje: iets is pas een probleem als het een probleem is. Dus als hij het de volgende dag weer wil en dan weer en dat wil jij niet, dan is het tijd om aan te geven dat het zo niet gaat. En kijken hoe dan wel.
      Het kan echter ook zijn, dat iets eigenlijk helemaal geen probleem blijkt te zijn.
      Als ik jou zo hoor, hebben jullie een kind dat je echt uitdaagt om te bepalen wat nu werkelijk een grens is voor jou en wat je alleen maar zo doet, omdat het makkelijker is, zo hoort, jou beter uitkomt, enz. Dat laatste werkt namelijk allemaal niet.
      hartelijke groeten
      Karla

  • Liesbeth De Lange Wendels-koot schreef:

    Hoi Karla. Dank je wel hiervoor. Ik ga hiermee aan de slag. Mijn zoon van 8 jaar heeft 2 tot 3 keer in de week een driftbui. Het valt mee maar ik wil meer rust in de opvoeding. Nogmaals dank je wel.

    • Karla Mooy schreef:

      Graag gedaan, Liesbeth, en succes.
      En als je meer tips nodig hebt, kijk dan ook eens tussen mijn blogs (opvoedtips). En misschien is mijn onlineprogramma ook iets voor jou (kijk onder aanbod)>

  • Kristel schreef:

    Hallo,

    Bedankt voor de tip! Maar mijn oudste dochter(11) is heel onbeleefd, stout, dominant tegen iedereen van het gezin, wat dagelijks heel veel problemen geeft. Ze wil ook telkens het laatste woord. Hoe los je zo een problemen best op? Benieuwd naar de volgende tips!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Kristel,
      Dat los je niet met één dingetje op. Het is een teken dat je kind een pittig kind is, d.w.z. een kind dat veel behoefte heeft aan zelf de regie hebben. Vandaar het dominante gedrag. Een kind ook dat gevoelig is en overprikkeld kan raken, wat leidt tot ‘onaangepast’ gedrag. Het is niet bewust, ook al lijkt het zo, maar een reactie op een situatie die ze niet kan hanteren of op overprikkeling in haar.
      Om dit aan te pakken, helpen de tips je op weg, maar er is meer nodig bij jou, denk ik zo. Dan kun je eens wat meer blogs lezen of een webinar van mij volgen.
      hartelijke groeten
      Karla

  • Contessa schreef:

    Beste Karla,
    Ik heb het eerste filmpje nu kunnen kijken.
    Maar helaas krijg ik geen mail na aanmelding. Ook de spamtip en toevoegen aan adresboek hielpen niet. Wat nu?

  • Bianc schreef:

    Klinkt erg logisch ga eerst bij jezelf na of het een probleem is voordat je een probleem maakt ga hier zeker mee aan de slag

  • Hennie schreef:

    Goede tips zeg,onze kleinkinderen van bijna 3 eten soms met hun handen en willen af en toe nog geholpen worden met het warm eten.
    Ik zeg tegen hun ouders precies hetzelfde: ik heb nog nooit een puber gezien die nog gevoerd moest worden of met zn handen eet πŸ˜‰

  • Joke schreef:

    Zo simpel en mooi, ga er mee aan de slag! (en houd op “met voor deze ene keer..” .die m’n dochter nu al slim heeft leren benutten…;-))

  • Patricia schreef:

    Hoop hier ook meer uit te leren ik ga inhoudelijk over m’n situatie liever niet openbaar erop in maar hoop veel ervan te leren en toe te kunnen passen dank u wel

  • Simone schreef:

    Klopt inderdaad . Ik doe dit eigenlijk al , omdat ik t vertrouwen heb , dat mijn dochter weet dat t ook anders kan gaan . Maar fijn om t nog eens te horen zo. Bedankt.

  • Marloes schreef:

    Mijn kids zijn inmiddels al 13 en 9. Ik heb allang het motto “choose your battles” aangenomen. Toch is er veel strijd omdat ze allebei heel slecht luisteren en doen waar ze zin in hebben. Vooral de jongste heeft een ijzersterke wil. Als hij iets wil zal en moet het gebeuren en het liefst ook direct. Als je een goede reden geeft waarom iets niet kan (bv ik heb geen geld om iets te kopen of er is geen tijd om iets te doen; het moet een andere keer) blijft hij doordrammen. Hoe doorbreek je dat dan?

    • Karla Mooy schreef:

      Eigenlijk door niets meer te doen. Je kunt erkenning geven, dat je snapt en ziet dat hij iets graag wil. Eventueel zelfs dat je het hem ook gunt. En dan waarom het toch niet kan of jij het niet wilt. En dan kun je iets zeggen als ‘En als je daar boos over bent, dan snap ik dat. Dat is ok’. Dus je toont begrip Γ©n je blijft bij je punt. Blijft hij toch doordrammen dan kun je eventueel expliciet zeggen ‘lieverd, ik zie dat je het moeilijk vindt om te accepteren en dat snap ik ook. Maar mijn punt is duidelijk dus je kunt er wel over door willen gaan, maar dan krijg je geen antwoord meer van mij’. En ga bijvoorbeeld iets anders doen, in een andere vertrek in huis. Snap je?

  • E schreef:

    Leuk om te zien deze video. Ik zie vaak geen probleem maar mijn man wel. Dat maakt het wel moeilijk vind ik. Zal hem deze video eens voorhouden.

  • Siebrich schreef:

    Hi Karla,
    Ik kan mij heel goed in dit stukje vinden. Ik vraag mijzelf soms idd ook wel eens af, waarom doe ik nu zo moeilijk? En als ik er dan geen logisch antwoord op kan bedenken, laat ik t meestal maar gewoon los en is iedereen weer blij 😊.
    Ik heb nog wel een vraag; waar ik nog wel eens mee worstel is, hoe ik goed mijn eigen grens kan aangeven naar mijn kinderen toe waarbij t dan niet gelijk in strijd eindigt. De ruimte geven voor zowel hun als mijn gevoel, dat vind ik wel eens lastig.

    • Karla Mooy schreef:

      Wat je waarschijnlijk moeilijk vind, gok ik, is dat je kind het niet leuk vindt wat jij wil, wat jouw gevoel of jouw grens is. Eigenlijk wil je dan dat je kind daar geen probleem mee heeft. Dat is voor jou wel zo fijn.
      Maar helaas werkt het zo niet. Dus is het zaak om te leren accepteren dat je soms niet kunt doen wat je kind het liefste wil. En dan is je kind boos.
      Maar zoals ik graag zeg: een boos kind is nog geen strijd. Dat is het pas als jij ertegen in gaat. Maar je kunt het ook gewoon accepteren.
      ‘okee, wees maar even boos. Dat mag’.

  • Esther schreef:

    Jazeker stof tot nadenken.

    Bij ons thuis is het vaak een strijd om naar bed te gaan optijd ik zie dat wel degelijk als een probleem als ze elke avond te laat naar bed gaan functioneren ze de volgende dag niet en op het einde van de week is alles veel en zijn ze moe.

    • Karla Mooy schreef:

      Daar heb je helemaal gelijk in, Esther. Toch ligt daar ook een grijs gebied, want hoe erg is het als ze 5 minuten te laat erin liggen, of 10 of zelfs een kwartier? Toen ik me realiseerde dat dat niet echt een probleem was, werd ik relaxter bij het naar bed brengen. En raar maar waar, het verliep gezelliger en vlotter, waardoor ze veel vaker wel op tijd in bed lagen dan daarvoor. Toen ik nog steeds een beetje aan het opjutten was.

  • Christina schreef:

    Dankjewel voor deze tip is echt herkenbaar maar ben vooral blij dat ik niet de enigste ben het maakte me best onzeker als mama dat ik dacht van waarom maar mijn kind is niet de enigste die soms een probleempje hebt ik zie meerdere berichtjes van mama’s met het zelfde probleem op naar de positieve leven ❀

  • Debby schreef:

    Hoi Karla.
    Ik ben het helemaal eens met wat u zegt. Een probleem is eigenlijk pas een probleem als je er een probleem van maakt. We plakken er zelf het label “probleem” aan terwijl het een gebeurtenis is die we als onprettig ervaren. Nou wil ik mijn zoon van 9 graag op een positievere manier opvoeden en niet over al gedoe om maken maar stofzuigen en dweilen gaat niet in een slaapkamer waar van alles over de grond ligt. Bovendien vind ik het niet fris want er ligt van speelgoed tot vieze onderbroeken over de hele vloer. Opruimen blijft een moeilijk punt en zorgt voor de nodige frustraties. Had ik bedacht dat wanneer mijn zoon zijn kamer opruimt op de dag hij zelf mag bepalen als het maar opgeruimd is voordat hij naar bed gaat maar dan gaat hij dus (nadat ik het heb gezegt) spelen ipv opruimen of gaat er expres heel lang over doen dat het om 21:00uur nog niet is opgeruimd. Ik heb geen idéé hoe hier mee om te gaan.

    Groetjes van Debby

    • Karla Mooy schreef:

      Bij pubers zeg ik vaak: laat hen de verantwoordelijkheid in hun eigen kamer. Een ondergrens kan zijn: er mogen geen etensresten liggen te rotten. Verder geldt: als de vloer niet vrij is, wordt er niet gestofzuigd. En kleren die niet in de wasmand liggen, worden niet gewassen.

      Maar bij een kind van 9 is er ook nog iets anders aan de hand. Waarschijnlijk vindt hij het moeilijk en niet leuk om zelf op te ruimen. Ik zou het dus samen doen. Bijv. eens per week. Of elke dag, net wat jij handig of fijn vindt. Zorg dat opruimen makkelijk is, omdat de dingen hun vaste plek hebben en niet alles door elkaar ligt. Zet een muziekje op. En verdeel de taken. Maak er eventueel een wedstrijdje van, wie het eerste klaar is. Of kijken of we sneller klaar kunnen zijn dan de vorige keer (tijd opnemen). Kortom maak het makkelijker voor hem om het wΓ©l te doen.

  • Natascha schreef:

    Bedankt, heb nog veel te leren ook al Ben ik bijna 50 πŸ™„ Herken mezelf in de maker van problemen.

  • >

    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten