7 tips voor de puberteit - Ontspannen Opvoeden

7 tips voor de puberteit

Veel ouders vinden de puberteit niet de leukste tijd, om het maar zacht uit te drukken 🙂 Ook als je kind tot dan toe niet zo ‘pittig’ was, kan dat nu zo maar veranderen.  Je kind is in een andere fase beland. Een fase waarin alles op losse schroeven staat, je kind zijn eigen weg zoekt, zijn eigen mening vormt. En ja, dat kan soms onbegrijpelijk zijn, ook voor de puber zelf trouwens. Die snapt soms ook niks van zichzelf. Zeven tips om deze fase makkelijker en plezieriger door te komen.

Heb begrip en hou vertrouwen

Zoals gezegd, de puber snapt zichzelf soms ook niet. Last van stemmingswisselingen, de ene keer heel zelfverzekerd, de andere keer totaal onzeker en de kluts kwijt. Herinner je je eigen puberteit. Misschien had jij het ook weleens moeilijk met jezelf?

Hou vertrouwen in je kind. Een puber experimenteer en zoekt uit wie hij of zij is of wil zijn. Een zekere vorm van egoïsme hoort daarbij, niet van schrikken. Komt ook weer goed, weet ik inmiddels uit ervaring 🙂

Maak geen eenzijdige ‘afspraken’ meer

Ook met jongere kinderen kun je beter gezamenlijk afspraken maken dan ze op te leggen. Maar opgelegde regels en afspraken werken bij pubers al helemaal niet meer. Geef je kind ruimte en inbreng.

Als het gaat om ‘hoe laat thuiskomen’ bijvoorbeeld, leg dan duidelijk je zorg neer. “Ik vind het belangrijk, dat je uitgerust bent”of “ik vind het belangrijk, dat je op een veilige manier naar huis komt”. En heb ook aandacht voor de behoefte of zorg van je kind: erbij willen horen, niet eerder naar huis willen of niet opgehaald willen worden. Zorg voor een afspraak, die recht doet aan jullie beider behoeften.

Laat los, wees nieuwsgierig en geniet

Ja, je kind gaat zijn eigen weg. Gaat worden wie hij of zij is of wil zijn. Vormt zijn identiteit. Geef het die ruimte, daar heeft je kind recht op. En natuurlijk horen daar soms gedragingen bij, die je niet aanstaan.

Maar wees nieuwsgierig ipv bang of afkeurend. Wat beweegt jouw kind? Waarom vindt ze iets mooi of interessant? Als je in staat bent om open te luisteren,  kun je hele boeiende gesprekken hebben met een puber. Geniet van het feit, dat je getuige mag zijn van de ontwikkeling van kind naar volwassene.

Wees je kind tot steun

Al doet je zoon of dochter soms nog zo stoer, je kind heeft je soms heus nog wel nodig (en dan bedoel ik niet alleen ergens naar toe gebracht worden…). En wil nog steeds verzekerd blijven van je liefde en steun.

Als jij je open en accepterend opstelt naar je kind, is de kans veel groter dat hij je hulp of mening vraagt als ie ergens mee worstelt. Laat weten dat je altijd beschikbaar bent, maar dring je hulp niet op.

Zoek de balans tussen betrokkenheid en terughoudendheid

Je kind heeft ook behoefte aan zijn eigen leven, aan rust, aan privacy. Let goed op de signalen die je kind geeft. Als je goed kijkt en luistert, weet je wanneer je welkom bent en wanneer je te veel bent of je mond moet houden.

Heb je zelf behoefte aan contact ergens over, begin dan met een ik-boodschap, waarin je aangeeft wat je graag wilt bespreken en waarom.

Neem verantwoordelijkheid voor je eigen emoties

Als je geïrriteerd of anderszins geraakt wordt door gedrag van je puber, ga dan bij jezelf te rade. Waarom raakt mij dit zo? Waar ben ik gevoelig voor?

Welke mening of overtuiging heb ik over mijn kind of over hoe hij zou moeten zijn? En klopt dit dan wel, of maak ik hiermee mijn eigen probleem?  Leg je irritatie in elk geval niet ongecensureerd bij je kind neer, want dat is hét beste recept voor problemen. Pubers zijn namelijk vaak niet heel erg verdraagzaam….

Blijf wel duidelijk

Bovenstaande betekent niet dat je elk gedrag maar moet accepteren. Wees wel kritisch in het kiezen van de dingen waar je een punt van wilt maken. Zie die dingen als een leerproces, verwijt het je kind niet persoonlijk. Het is én/én. Én je toont begrip en empathie voor het feit dat je kind het er niet mee eens is én je handhaaft je punt.

En bovendien…

Last but not least: leer relativeren. Misschien heb je het al ontdekt: wat de ene dag een groot probleem is, wordt de volgende dag weggewuifd als een kleinigheid. Juist door die onbalans in emotioneel opzicht, kan een puber soms ook heel erg overdrijven. Bagatelliseer het niet naar je kind toe, op dat moment is het een groot ding, maar het helpt wel om voor jezelf te bedenken, dat het vaak niet zo’n vaart loopt.

En ook opmerkingen richting jou zijn soms wat ongenuanceerd. Natuurlijk mag je daar wat van zeggen, maar leg niet op elke slak zout. Humor doet ook wonderen trouwens, pubers vinden het fijn als je niet al te ‘serieus’ doet 🙂

Wat zijn jouw ervaringen met pubers? Ik hoor graag van je. Hieronder kun je je reactie kwijt.

 

 

Karla Mooy

Heb jij een pittig kind? Ik weet hoe dat is én ik kan je helpen om het opvoeden van jouw kind makkelijker te maken. Neem contact met me op als je wel wat hulp kunt gebruiken.

  • Suzanne schreef:

    Mijn puber is heel heftig zegt dingen als dat ze me haat,ik soms moet doodvallen en dat iedereen mij haat. Dit raakt mij echt…ik heb soms echt het gevoel dat ik alleen maar goed ben om haar overal geen te brengen,haar de dingen te geven die ze hebben wil en verder uit haar leven te verdwijnen,ik vind het heel moeilijk.ik was altijd heel hecht met mijn dochter. Ze is haar vader verloren toen ze 6 was…ze is nu in mei 14…

    • Karla Mooy schreef:

      Lieve Suzanne, ik snap heel goed, dat je jezelf dat aantrekt. Toch zou je dat eigenlijk moeten leren niet te doen. Want als ze zulke dingen zegt dan is dat ‘alleen maar’ een signaal dat ze iets niet kan hanteren, dat ze ergens last van heeft, niet met de situatie kan omgaan. Dit gebeurt bij pittige kinderen veel vaker, en zeker pubers kunnen heel heftig zijn in hun uiting.
      Als je altijd heel hecht wat met je dochter, dan mag je erop vertrouwen dat wat ze roept niet de waarheid is. En hoezeer ze zich ook afzet, juist nu heeft ze jou ook nodig. Probeer vooral op een geschikt moment in gesprek te komen over wat haar dwars zit en probeer goed te luisteren. Zo kun je een klankbord zijn. En natuurlijk mag je ook aangeven dat je het niet acceptabel vindt wat ze roept, je kunt dan bijvoorbeeld zeggen dat je wegloopt als ze gaat schelden. En dat je weer verder praat als ze weer rustig is. Dus én begrenzen én het niet persoonlijk aantrekken.
      Succes!

  • petra schreef:

    Mijn puber is 16 jaar en heeft eindelijk de richting gekozen die hij wou nl. IT
    Na 3 maanden wil hij plots niet meer deze richting volgen. Nochtans in een eerste
    gesprek met zijn klasleraar werd er bevestigd dat hij hiervoor geboren zou zijn.
    Hij had goede cijfers maar nu heeft hij enkele minder goede en zegt dat het toch niet is wat hij ervan verwacht had.
    Hij verwijst naar zijn punten maar ik ben bang dat hij vlucht als het moeilijker gaat.
    Hoe pak ik dit aan? Hij wil terug naar zijn vroegere school waar hij wetenschappen wil volgen.

    • Karla Mooy schreef:

      Het kan heel goed zijn dat je gelijk hebt, Petra, dat hij wil stoppen omdat het moeilijker wordt. Het kan ook zijn dat het werkelijk niet is wat hij had verwacht. Daar kun je maar op één manier achter komen: in gesprek gaan.
      Parkeer dan eerst je eigen mening, maar stel open vragen en luister. Laat in principe de verantwoordelijkheid en de keuze bij hem. Luister vooral en pas als hij zich begrepen voelt en erkend, dan is er ruimte om jouw vragen te stellen en je zorgen te delen. Dan zal hij veel beter luisteren dan wanneer jij vooral tegen hem aan praat om hem te overtuigen. Succes!

  • Janneke schreef:

    Ik vind het lastig als m’n man er anders in staat dan ik. Om dan m’n tong af te bijten als ik het niet eens ben met zijn aanpak. Als deze aanpak in mijn ogen ietwat star en autoritair is, terwijl ik overleg wil. Is het voor een kind duidelijk als hij bij één ouder in elk geval wel overleg ruimte heeft? We praten er als ouders regelmatig over en het gaat al stukken beter (samen overleggen voordat we onze puber aanspreken, of juist niet aanspreken en gewoon laten gaan). Ik wil niet m’n man ondermijnen en ik wil ook dat het meer naar bovenstaande methode gaat. Tips? 😉

    • Karla Mooy schreef:

      Goed dat jullie het er samen over kunnen hebben. Dat is de beste manier. Dat kan dus ook achteraf als je iets niet prettig hebt gevonden. En dan kan hij of kun jij erop terugkomen.
      Jij kunt prima op je eigen manier met je puber omgaan. Zolang je maar niet gemaakte afspraken met zijn vader ondermijnt.
      En je puber kan leren om het op een goede manier aan te geven als hij iets niet prettig vindt. Dat mag. Een kind mag een ouder ook aanspreken, vind ik, zolang het maar respectvol gebeurt. Daarin ben je als ouder dan zelf ook het voorbeeld trouwens.
      Dus blijf zo doorgaan, lees eens een boek samen over pubers, bijv. Pubermania. Dat kan jullie helpen om je puber beter te snappen.

  • >
    close

    DOWNLOAD NU GRATIS!


    Probleemgedrag Aanpakken Zonder Strijd en Conflicten 

    Handleiding voor ouders van een pittig kind


    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten