fbpx

All Posts by Karla Mooy

7 tips om te zorgen dat je kind beter luistert

Volwassenen hoor je regelmatig zeggen, dat een kind niet luistert. Bedoeld wordt dan: hij gehoorzaamt niet. Dat vinden wij lastig, want wij willen van alles van kinderen. Het is dus lang niet altijd eenvoudig om van je kind gedaan te krijgen wat nodig is (of wat jij nodig vindt…).  Je wordt ongeduldig, raakt in de stress, want jullie moeten wel op tijd op school zijn, het kind moet gezond eten, op tijd naar bed, en ga zo maar door. Herkenbaar, nietwaar 🙂 Hoe kun je zorgen, dat je meer van je kind gedaan krijgt, dat je kind beter “luistert”?

Als eerste wil ik opmerken, dat kinderen je inderdaad soms gewoon niet horen. Simpelweg omdat ze opgaan in wat ze aan het doen zijn. Kinderen kunnen nog zo echt in het hier en nu zijn, volkomen in beslag genomen door wat ze nu aan het doen zijn. Om jaloers op te worden eigenlijk. Denk dus niet te snel “Hij wil me niet horen”.  Een dergelijke negatieve gedachte roept doorgaans een reactie van irritatie of ongeduld bij je op, waar je vervolgens niet veel mee opschiet.

Continue reading

2 Onmisbare voorwaarden voor respect van je kind

Respectloos gedrag van een kind is een grote frustratie van ouders. Vooral ouders met pubers noemen dat regelmatig als een groot probleem. Ik leg dan meestal uit, dat het eigenlijk heel simpel is. Er zijn maar 2 dingen voor nodig. Maar die zijn wel onmisbaar, zonder dat lukt het niet.

Eerst even dit. Als je vindt dat je kind zich respectloos gedraagt naar jou toe, kijk dan even goed wat je daaronder verstaat. Ik ben bijvoorbeeld niet zo dol op het woord brutaal. Omdat ik vaak merk dat daarmee bedoeld wordt dat een kind niet mag zeggen of tonen, wat een volwassene zich wel kan permitteren.  Meestal een uiting van frustratie.

Ik vind dat volwassenen en kinderen gelijkwaardig zijn hierin. Dus een kind dat frustratie uit door bijv. te zuchten of met de ogen te rollen, dat kun je brutaal noemen. Maar als je zelf ook je ergernis over gedrag van je kind nonverbaal uit, dan zie ik eigenlijk niet zo het verschil. Dus wat mij betreft is het pas een probleem als het werkelijk respectloos is.

Dat betekent dat een kind gedrag laat zien wat je van niemand zou (hoeven te) tolereren. Dus uitschelden of gekleineerd worden. Door dat niet te accepteren en hierin je grens aan te geven, toon je zelfrespect. ‘Ik laat mij niet zo behandelen’.

Het is belangrijk dat je zelfrespect toont aan je kind. Als jij onvoldoende je grenzen hierin aangeeft, of als je niet voldoende opkomt voor je eigen behoeftes, dan is de kans groot, dat je kind zich teveel permitteert wat dit betreft en te weinig respect voor je heeft. Dus zelfrespect is de ene voorwaarde.

De andere voorwaarde is dat je respect toont voor je kind. Dat betekent dat je je kind behandelt zoals je zelf behandeld wilt worden. Je permitteert je niet meer tegenover je kind dan tegenover een andere volwassene. Je kleineert je kind niet, je beledigt je kind niet, je scheldt niet. En je houdt rekening met de behoeftes van je kind.

Je neemt je kind dus serieus. Je kind ervaart dan ‘ik doe ertoe’. En dat mag je ook vragen van je kind, dat ze rekening met jou houdt, omdat jij er ook ‘toedoet’. Jullie beider behoeftes zijn precies even belangrijk.

Dus dat is wat je moet onthouden. Respecteer je kind en toon zelfrespect. Dan zal je kind vanzelf ook jou respecteren, rekening met je houden en zich in principe respectvol gedragen. Behalve soms, als de emoties te hoog zijn opgelopen in je pittige kind. Maar je zult ervaren dat hij daar dan oprecht spijt van heeft en oprechte excuses zal maken. En dat is ook een vorm van respectvol handelen.

Ik ben benieuwd wat je hiervan vindt, kun jij je hierin vinden? Ik hoor het graag, je kunt je reactie hieronder kwijt. Ook fijn als je het artikel wilt delen, dank je wel alvast.

Een nieuw uitgangspunt voor ontspannen opvoeden

Veel problemen in het opvoeden komen in feite voort uit een misverstand. Het idee is namelijk dat je als ouder verantwoordelijk bent voor het gedrag van je kind. Als een kind zich ‘misdraagt’ is dat jouw schuld, jij hebt je kind niet onder controle.

En dat is een misverstand. Want je kind is een zelfstandig wezen. Al vanaf het begin. Als je baby om wat voor reden dan ook het op een krijsen zet, dan gebeurt dat. Als een peuter gaat krijsen, ook. Als een kind besluit om niet te luisteren maar weg te lopen, dan doet ie dat.

Je hebt je kind dus niet aan een touwtje. Je kunt niet elke seconde van de dag zorgen dat je kind doet wat er verwacht wordt. Dat is onmogelijk. En toch word jij erop aangekeken, als je kind iets doet wat niet hoort of juist niet doet wat er verwacht of gevraagd wordt.

Het tragische is dat dit tot veel onnodige problemen leidt. De ouder voelt zich onzeker, wat de interactie met het kind niet ten goede komt. Je kind voelt het aan alle kanten als je met je handen in het haar zit, omdat je in machteloosheid terechtkomt.

Ook maakt het dat je gefrustreerd raakt als ouder, wat vervolgens leidt tot meer strijd en escalaties. Je probeert wanhopig de controle over je kind terug te krijgen, wat natuurlijk niet lukt. Althans niet met een pittig kind, die wil niet dat jij de baas over hem bent.

Dus kun je dat idee van controle over je kind beter laten varen. Laten we een nieuw uitgangspunt nemen. Maak je kind verantwoordelijk voor zijn of haar eigen gedrag. Daarmee bedoel ik niet dat je moet straffen of belonen, helemaal niet. Maar wel dat je het gedrag ziet als iets dat een zaak van je kind zelf is.

Daarbij hoort dat je alles ziet als een leerproces. Je kind is in ontwikkeling. En elk gedrag wat ongepast is of niet gewenst of bedoeld, kun je zien als een situatie waarin het even niet gelukt is om ‘het goede’ te doen.

En jij helpt je kind bij dat leerproces. Je steunt je kind, door het niet af te wijzen, maar erkenning te geven. Door duidelijke grenzen te bieden, zodat het voor je kind voorspelbaar is wat er wordt verwacht van hem of haar.

Alles is een leerproces. En ‘mislukkingen’ horen daarbij. Geen reden om gefrustreerd te raken. Maar kijk hoe je je kind kunt helpen, wat zij of hij nodig heeft van jou. Dat is niet altijd wat je kind wil, dat kan heus ook zijn dat je vasthoudt aan gemaakte afspraken.

Dat is veel fijner voor je kind. Maar ook veel fijner voor jou. Dan wordt opvoeden veel meer ontspannen. Want jij hoeft niet meer te zorgen dat het de hele dag ‘goed gaat’. Het gaat zoals het gaat. En gaat er iets ‘mis’, dan handel je naar gelang de situatie dat van je vraagt. Je hoeft nergens meer tegenop te zien en nergens meer bang voor te zijn.

En er is nog een reden om het over deze boeg te gooien. Pittige kinderen leren vooral door ondervinding. Dus laat ze maar een keer te laat op school komen, of in pyjama. Zo ontstaat vanzelf een motivatie om het anders te doen.

Aan dit uitgangspunt dankt Ontspannen Opvoeden de naam die het gekregen heeft. Omdat je als ouder niet meer zo hard hoeft te werken. Je hoeft niets te voorkomen (behalve gevaarlijke situaties natuurlijk). Relaxt toch? 😊

Helpt dit artikel jou? Vind je het verhelderend en behulpzaam, dan vind ik het fijn als je het voor me wilt delen op social media, dank je wel alvast. Heb je nog een vraag of wil je iets aan mij kwijt hierover, dan kan dat hieronder, ik hoor graag van je.

Het nieuwe opvoeden

Wat ik niet begrijp is dat wij (als maatschappij) onze kinderen nog steeds willen vormen naar onze normen als volwassenen.  In onze eigen opvoeding zijn we min of meer gedwongen om ons aan te passen, ons keurig te gedragen. Maar werden we daar gelukkig van? Werden we daar een beter mens van? Ik denk dat het ander kan, moet en anders zal gaan in te toekomst.

Zoveel van de huidige volwassenen hebben psychische problemen, of een burnout, omdat ze te lang over hun eigen grenzen zijn gegaan. Of ze zijn ‘geslaagd’ in het leven, maar toch ongelukkig. We worstelen met wie we zijn en wie we willen zijn. Waar we echt gelukkig van worden, is onszelf kunnen zijn en geaccepteerd worden zoals we zijn. Dat er van ons gehouden wordt om wie we zijn. Dat we onze eigen grenzen kennen en kunnen handhaven. Onze dromen durven te leven.

Zie alleen al het enorme aanbod op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Er zijn zoveel trainingen over het innerlijke kind in ons. Zoveel cursussen om in je kracht te komen, jezelf te durven laten zien, op te kunnen komen voor jezelf, je dromen leven, noem maar op. Dat is op zich heel goed natuurlijk. Het betekent alleen ook, dat we dat nodig hebben, er behoefte aan hebben.

Als je dat ziet is het toch niet meer dan logisch, dan dat we een generatie gaan opvoeden die dat minder nodig heeft dan wij? Een generatie die van jongs af aan bevestigd is in hoe ze zijn, wie ze zijn. Zodat ze zichzelf niet meer hoeven te gaan zoeken als ze eenmaal groot zijn.

Een kind heeft één ding vooral nodig en dat is onvoorwaardelijke liefde. Onvoorwaardelijke liefde betekent acceptatie, vertrouwen en respect. Ruimte geven aan eigenheid. Dus blij zijn met je kind, hoe hij of zij ook is, zijn/haar eigenheid respecteren, steunen en bevestigen. Zo krijgt het kind een stevige basis voor zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen, dus vertrouwen in jezelf, betekent weten dat je uitdagingen aan kunt, maar ook dat je je eigen ideeën mag hebben, je eigen dromen mag waarmaken. Dat je ertoe doet. De ruimte voelen om het leven te leiden dat jij wilt leiden.

Ik geloof onvoorwaardelijk in de goedheid van mensen. En nee, ik ga niet de discussie aan over die paar ernstig gestoorde lieden die vreselijke misdaden begaan of zelfs hele groeperingen. Dat brengt ons nergens. Ik focus liever op al het goede dat ik weet dat er in mensen zit. Het zit alleen soms (vaak) een beetje verstopt onder verdedigingsmechanismes van de persoon, van het ego.

Het treft me elke keer weer, hoe snel mensen elkaar vinden als het hart weer geopend wordt. Daar zit al die goedheid (noem het liefde) verstopt. Dat gaat voorbij aan alle opvattingen, verwachtingen, verwijten. Dan ontstaat verbinding en daar worden we gelukkig van.

Opvoeden is voor mij niet een kind, dat nog niets kan of weet, leren hoe het moet. Opvoeden is juist het kind helpen bij zijn reis door het leven, het ontdekken van wat leven en samenleven met andere mensen inhoudt. Ik geloof in het goede van kinderen en we moeten eerder zorgen dat we dat koesteren, de ruimte geven en niet beschadigen, dan dat we kinderen zo nodig moeten disciplineren.

Toen ik zo’n 20 jaar geleden voor het eerst aan mijn ‘ontdekkingsreis naar mezelf’ begon en ‘mezelf terugvond’ (eigenlijk hele rare termen, want ik was er al die tijd natuurlijk, maar je snapt wat ik bedoel), dacht ik “En hoe zorg ik er nu voor dat mijn kinderen dit niet hoeven te doen?” Ik kwam er al snel achter dat het zo niet werkt, je kunt geen dingen voorkomen voor je kind. Elk mens, elk kind heeft zijn eigen pad te gaan.

Maar inmiddels is het me wel zonneklaar, dat een opvoeding gebaseerd op respect voor je kind een hele goede stap in de richting is. Ik ben ervan overtuigd, dat als je dát doet, als je je kind bevestigt in hoe hij of zij is (wat iets anders is dan uitgaan van jouw idee hoe je kind is), je kind dan een goede basis heeft om het leven te gaan leiden dat bij hem past. Dat je kind sterk en kwetsbaar tegelijk kan zijn, durft te laten zien wie zij is.

Wat ik wil bijdragen aan de wereld is een respectvolle manier van omgaan met onze kinderen, thuis, maar ook op school en daarbuiten. Omdat het kind dat verdient, omdat je er als ouder gelukkiger  van wordt en omdat onze maatschappij er op termijn baat bij heeft.

Het is ook mijn overtuiging, dat dit het opvoeden van de toekomst is. Ook als maatschappij, als mensheid groeien we. En alles wat nu gewoon is, is ook eerst door een groep voorlopers in de wereld gebracht. Ik geloof, dat de ouders, die nu op een onvoorwaardelijke, respectvolle manier hun kind opvoeden tot die voorlopers behoren (en ja, daarbij hoort ook tegenstand en kritiek)

Deze ouders wil ik helpen door ze te steunen, inspiratie en concrete handvatten te bieden. En in het bijzonder de ouders van kinderen met moeilijk gedrag. Omdat deze kinderen ons min of meer dwingen het anders te doen, omdat de ‘oude’ manier van opvoeden niet werkt bij hun. Ze hebben een inmense behoefte aan autonomie, respect, erkenning (ook van hun anders-zijn) en steun.

Ik hoor heel graag of jou dit aanspreekt, of je er iets in herkent, wat jouw drijfveren zijn in het opvoeden of waar je mee worstelt. Schrijf hieronder jouw reactie. En vind je het een inspirerend artikel? Fijn als je het wilt delen, dank je wel daarvoor.

Straffen? Gewoon niet meer doen

Eerlijk gezegd denk ik dat bijna elke ouder weleens straft. Het is misschien wel het eerste wat in je opkomt als je kind niet luistert. Vooral als je kind nog jong is en jij nog niet zo ervaren. Misschien deed je het de eerste keer wel zonder nadenken. Je ziet het jezelf opeens doen 🙂

Zo ging het bij mij wel. We waren op bezoek en hij zat aan een vaas waar hij af moest blijven. En hij luisterde niet, dus zetten wij hem op de gang. Hij was nog een peuter. Ik vond het een mijlpaal (maar niet eentje om te vieren).

Wat wisten wij nou helemaal van opvoeden? We wisten wel dat we niet wilden dat de vaas kapot ging. Het was misschien wel onze angst die maakte dat we op deze manier ingrepen. Of het hielp weet ik niet meer, wel dat het mij geen goed gevoel gaf. (En dat klopt ook, weet ik nu.)

Opvoeden doe je met de kennis die je hebt. En als je je verder weinig hebt ‘bijgeschoold’ door boeken te lezen bijvoorbeeld, dan leun je vooral op hoe je zelf opgevoed bent en wat je om je heen ziet. Zeg maar de standaard in onze maatschappij. En straffen hoort daar bij, dat zit gewoon in ons systeem.

Het komt vooral in ons op als we boos zijn op een kind. We willen iets doen met die boosheid, we willen ons gezag laten gelden. En voor je het weet roep je dan: “ga maar naar je kamer en ik hoef je even niet meer te zien” of “Vandaag geen iPad meer”. Herkenbaar?

Ik durf de stelling wel aan, dat het straffen meestal gebeurt tijdens een boze bui van de ouder. Veel vaker dan dat er rustig en weloverwogen een straf wordt uitgedeeld. Dat maakt straffen niet alleen ineffectief (het verergert namelijk de strijd met je kind), maar ook oneerlijk. Je hebt ruzie met je kind en jij maakt gebruik van je macht, terwijl je kind dat niet kan.

Wat het ook niet effectief maakt, is dat je in een boze bui vaak niet goed nadenkt over de straf. Je straft te zwaar, waardoor je later de straf weer herroept. Zo van: “je blijft de rest van de dag op je kamer” en vervolgens laat je je kind na een uurtje weer naar beneden komen.

Mijn advies is om niet meer te straffen. Gewoon nooit. En zeker niet in een boze bui. Want dat maakt de strijd alleen maar erger. Dus ben je boos op je kind: bijt je tong af en zorg eerst dat je jezelf tot bedaren brengt. Door bijvoorbeeld wat rustiger en dieper in en uit te ademen. Daarna kun je als dat nodig is je kind (laten) kalmeren.

En pas als jullie allebei weer rustig zijn, kun je praten over de aanleiding van je boosheid en afspraken maken. Je kind wil namelijk wel luisteren, maar iets zit in de weg. In een open gesprek kun je daar achter komen en afspraken maken voor de toekomst.

Ook als je wel rustig blijft, is straffen lang niet altijd een goed idee. Bij pittige kinderen werkt straffen averechts, omdat jij je macht inzet. En dat is precies wat een pittig kind triggert. Bovendien gaat het voorbij aan de oorzaak van het gedrag, wat maakt dat je kind niet luistert? 

Nu denk je misschien ‘dat is mooi en aardig, stoppen met straffen, maar wat dan?’ Een terechte vraag, want je kind heeft wel iets te leren natuurlijk. Gelukkig zijn er andere manieren om je kind te helpen zich aan de afspraken te houden. Wil je meer weten daarover, volg dan mijn webinar. Aanmelden kan hier.

Vind je dit interessant, wil je het dan voor me delen, zodat we meer ouders kunnen bereiken? Dank je wel alvast. En ook je reactie is meer dan welkom hieronder. Ik lees het graag!

Slik je  ‘ja maar….’ eens wat vaker in

Ik weet het, het is een stokpaardje van mij, maar het is ook echt belangrijk! Luister naar je kind. Luister echt. Met aandacht. En laat het tot je doordringen. Probeer je kind te begrijpen, het perspectief van je kind te zien.

We hebben vaak wel de bedoeling om te luisteren. En soms doen we dat natuurlijk ook. Maar misschien toch net iets minder dan je denkt.

Het is een gewoonte om onze eigen mening bij het kind ‘naar binnen te schuiven’. Je wilt zo graag je kind vertellen hoe de wereld in elkaar zit of wat wél en niet mag. Opvoeden heet dat, geloof ik 😊

Soms is het omdat je bang bent dat je kind ongepaste reacties heeft. Onaardig is, of onbeleefd. Te weinig rekening met anderen houdt. Dat laatste is vooral je grootste angst. Toch?

Of die andere angst speelt op: dat je kind een verwend mormel wordt. Dus kun je hem of haar niet zomaar zijn zin geven. Ik hoorde pas nog een leuke, vlotte moeder tegen haar kind zeggen “Kinderen hebben niks te willen…”

En dat maakt dat je niet altijd echt luistert. Je kind vertelt iets en jij reageert met  “Ja, maar…..”.  “Ja, maar kijk eens naar wat je wél hebt” , “Ja, maar weet je wel hoe lastig dat is?” “Ja maar dat kost geld, hoor”, “Ja, maar…..” Allemaal bezwaren.

En ik zeg niet dat je bezwaren nooit terecht zijn. Maar realiseer je eens hoe dit op je kind overkomt. Je kind vertelt je iets wat haar bezighoudt, wat hij graag wil of wat zij ergens van vindt. En jouw ‘Ja, maar’ geeft de boodschap dat ze dat niet mag vinden, dat het fout is wat hij wil.

Je kind voelt zich niet gehoord. En als je een beetje een pittig kind hebt, dan leidt dat ook nog eens tot moeilijk doen, dwars liggen of boos worden. Daar zit je ook niet op te wachten, wel?

Slik daarom je ‘Ja, maar’ eens wat vaker in. Beaam wat je kind zegt, erken het. Luister naar wat je kind écht zegt. Je bezwaar inbrengen kan altijd nog als dat aan de orde is. Maar doe dat dan later en zeg dan bijv. “Ik snap het helemaal, het punt is dat …”.

Dus als jij jezelf nu betrapt op een “Ja, maar..”, maak je zin dan niet af, maar buig het om. Zeg er bijvoorbeeld achteraan “Eh, ik bedoel Ja, ik hoor je. Dus jij …..”. Zo voelt je kind zich weer gehoord.

Vind je dit een goeie tip? Fijn als je dit artikel wilt delen op sociale media. En je reactie is natuurlijk ook welkom hieronder.

Wat je kind echt van je nodig heeft

Geen enkel kind heeft graag ruzie met zijn ouders. Al lijkt het daar soms verdacht veel op. Maar juist als je constant strijd hebt met je kind, heeft je kind begrip, erkenning en respect nodig. Juist dat is de eerste stap om uit de strijd te komen. Maar daar is wel moed voor nodig.

Er is meer dan vroeger aandacht voor het praten met je kind. Dingen samen overleggen. Luisteren naar het kind. Het is kortom allemaal wat vriendelijker dan een generatie geleden.

De officiële instanties promoten het positieve opvoeden (triple P). Hoewel dat positiever klinkt dan het is, want het gaat nog steeds uit van het idee dat jij als ouder het gedrag van je kind bepaalt. Er is weinig ruimte naar mijn idee voor werkelijk respect voor het kind.

Helaas is het zo, dat juist de kinderen die het het hardst nodig hebben om te worden gehoord, dat niet krijgen. Juist kinderen die aan de lopende band onacceptabel gedrag laten zien, worden aangepakt met regels, contracten, en consequenties (lees: straffen). Zo probeert men invloed op het gedrag te krijgen.

En soms werkt dat, maar vaak ook niet. Vaak neemt de strijd alleen maar toe. Ouders en kind zitten vast in een patroon. Een negatief patroon van actie en reactie, dat zorgt voor toenemende frustratie en verwijdering.

De enige manier om hier uit te stappen is het als ouder anders te gaan doen. Te starten met luisteren in plaats van te reageren op elk onacceptabel gedrag. Het gesprek aangaan en werkelijke interesse tonen. Echt goed luisteren. En samen oplossingen zoeken.

Dan kunnen er wonderen gebeuren. Ik zie het gebeuren bij ouders die ik begeleid en bij deelnemers van mijn onlineprogramma. Zoals een gezin met een puber met PDD-NOS, die al jaren strijd hebben, ondanks verschillende hulpverleningstrajecten. En die nu opeens al een paar weken geen ruzie meer gehad hebben.

Wat er gebeurt, is dat het kind zich eindelijk weer eens gehoord, begrepen, geaccepteerd en gerespecteerd voelt. En dan komt er ruimte bij het kind om werkelijk met ouders in gesprek te gaan en hen ook te horen. De relatie verbetert, de verbinding wordt hersteld. En nu kunnen ouders en kind samen problemen oplossen in plaats van tegenover elkaar te staan.

Maar hier is moed voor nodig. Omdat het zo indruist tegen alles wat we zelf meegekregen hebben over opvoeden. “Dat accepteer je toch niet”, “Daar moet je korte metten mee maken”, “Je moet wel consequent zijn, houdt hij zich niet aan de afspraken, dan moet je de iPad afpakken”, enz.

Moed om de eerste stap te zetten en iets anders te doen. Moed om te vertrouwen dat deze aanpak werkt. Moed om het werkelijk in praktijk te brengen. Moed om te vertrouwen op je eigen kracht. Maar ook durven vertrouwen op de goede wil van je kind, die al een tijdlang uit beeld lijkt te zijn.

En dan blijkt dat je kind helemaal niet uit is op strijd. Dat je  kind helemaal niet alleen maar met zichzelf bezig is, of nooit rekening met anderen wil houden.  En uiteindelijk worden dan alle kwaliteiten van je kind weer opnieuw zichtbaar. Omdat jij de moed hebt daarop te vertrouwen, ondanks alles wat er gebeurt.

Overigens betekent dit niet dat je niet meer begrenst, maar dat is even een ander verhaal. Daarover vind je tips in andere blogs.

Als jij deze situatie herkent, dan nodig ik je uit om de moed op te brengen om het anders te doen. Mijn steun heb je :). Graag lees ik je reactie hieronder. 

Help je inflexibele kind met schakelen

Als jij een pittig kind hebt, is de kans groot dat je kind niet zo flexibel is. Moeite heeft met overgangen. En er slecht tegen kan als dingen anders gaan dan verwacht. Hoe komt dit en hoe kun je hier rekening mee houden?

Pittige kinderen zijn vaak kinderen die een sterke behoefte hebben aan grip op de wereld om hen heen. Ze kunnen zich moeilijk voegen of overgeven. Ze hebben liever zelf de regie.

Dat is omdat het hen rust geeft. Als de situatie is zoals zij die in hun hoofd hadden, dan klopt het. Maar is het anders, dan heeft ‘het systeem’ moeite om dat te verwerken. Soms kan het echt tot kortsluiting leiden in de zin van een boze bui die voor jou uit de lucht komt vallen.

Dat maakt je kind tot iemand die niet zo flexibel is. Ook kleine dingetjes kunnen hem  of haar uit evenwicht brengen. Dingetjes waarvan je denkt “Kom, stel je niet zo aan, het is maar een kleinigheid”. Dan is het belangrijk om je te realiseren dat het voor je kind geen kleinigheid is.

Inflexibiliteit is geen keuze! Ik vind het belangrijk dat je inziet dat je kind niet moeilijk dóet, maar dat de situatie voor hem of haar moeilijk ís. Je kind heeft wat extra tijd nodig om te schakelen. Geef het die tijd.

En help je kind om te schakelen. Dat doe je door allereerst door te erkennen dat het vervelend of moeilijk voor je kind is. Aan te geven dat je snapt dat ze iets anders wilde of had verwacht.

Vervolgens kun je dan een vraag stellen die je kind helpt om ‘de bocht’ te maken. Geef je kind perspectief. “Ik weet dat je je had verheugd om nu  …. En het spijt me ook echt, dat het niet door kan gaan. Zullen we afspreken wanneer we wél gaan?”

Soms helpt het ook om je kind simpelweg te vragen “En hoe lossen we dit nu op?”. Dat zet als het ware het denkvermogen van je kind weer aan, waardoor emoties kunnen wegebben. Bovendien heeft hij nu weer (mede) de regie. Dat helpt om de teleurstelling te verwerken.

Wat betreft overgangen van de ene naar de andere situatie, geef je kind ook dan tijd. Geef aan dat het bijna tijd is om op te ruimen bijvoorbeeld. En wat ook kan helpen is de aandacht van je kind te richten op de volgende situatie. “Het is tijd om naar huis te gaan. Zullen we langs de weg of door het bos fietsen?”

Vind je dit een goed artikel, help me dan om meer worstelende ouders te bereiken door het te delen. Dank je wel alvast! En ik vind het ook altijd leuk om van je te horen, dus laat hieronder je reactie achter.

P.S. Ik geef binnenkort een gratis webinar waarin dit onderwerp verder aan bod komt. Ook geef ik nuttige tips over het opvoeden van pittige kinderen. Vind je dit interessant, dan nodig ik je van harte uit voor het webinar. Druk op de knop hieronder en vul je gegevens in om je aan te melden.

Zo lopen de ochtenden een stuk soepeler.

Voor veel ouders is het begin van de dag al een hele inspanning. Voor ouders van pittige kinderen soms zelfs een echte uitputtingsslag. Hoe verander je dat? Hoe zorg je dat het makkelijker gaat en tegelijkertijd gezelliger blijft? Ik geef je een paar tips.

Pittige kinderen zijn gevoelige kinderen. Ze hebben vaak moeite met overgangen, bijvoorbeeld de overgang van slapen naar de dag starten. Ze hebben daarbij behoefte aan verbinding met jou, ze moeten je aanwezigheid even ‘voelen’.

Concreet betekent dit dat je bij het opstaan tijd en aandacht spendeert aan het contact met je kinderen. Even kroelen, een kletsplaatje maken, net wat bij jouw kind past. Het belangrijkste is dat je even echt contact maakt.

Als je nog een jong kind hebt, kan het daarbij een goed idee zijn om je kind lekker aan te kleden, ook al kan hij of zij dat al zelf. Voor de juf is het fijn als ze het zelf kunnen, maar dat wil niet zeggen dat ze het ook zelf zouden moeten elke ochtend. Het kan heel gezellig zijn om dat samen te doen.

Zorg daarnaast voor een duidelijk ochtendritueel met een vaste volgorde. Probeer te voorkomen dat kinderen eerst gaan spelen, dan is het veel lastiger om ze daar weer uit te halen. Vaak is de handigste volgorde opstaan, aankleden, ontbijten, spullen klaarleggen. Als er dan nog tijd over is, kun je ze nog even laten spelen of tv kijken als je dat handig vindt.

Als het lukt is het fijn als je zelf al aangekleed bent. Want dan heb je ook de gelegenheid om hen aandacht te geven. Misschien moet je daarvoor wat eerder opstaan, maar je krijgt er wel meer rust voor terug. Want de kans is veel kleiner dat je kinderen gaan lopen klieren, omdat ze jouw aandacht missen en hun eigen gedrag op dat moment nog niet goed kunnen structureren.

Wat ook reuze handig is, is de avond van tevoren de tafel te dekken. Zet alles klaar, behalve dat wat uit de koelkast moet komen. Zet ook de lunchtrommeltjes vast klaar en hang de tassen aan de stoelen. Dit nodigt uit om direct te starten met het ontbijt als je beneden (of althans in de keuken/woonkamer) komt.

Het voorkomt ook dat jij druk bent met dingen klaarzetten. Zo hou je je aandacht vrij voor je kinderen. Je bent meer aanwezig en minder gestrest, wat maakt dat je ook veel rustiger en vaker met humor reageert als er iets niet helemaal gaat zoals je had gewenst.

Pittige kinderen zijn vaak moeilijk ‘bestuurbaar op afstand’. Daarmee bedoel ik dat aansturen met woorden, gewoon door een opdracht te geven als ‘doe je schoenen even aan’ vaak niet werkt. Loods hen door het ochtendritueel heen door te doen wat er gedaan moet worden, geef hen bijvoorbeeld de schoenen in de handen met de woorden “Kijk, je schoenen nog even aan en dan ben je klaar”.

Laatste tip: laat je niet opdraaien door de angst om te laat te komen. Want juist dat geeft spanning, wat averechts werkt. Als je die angst loslaat en daarbij stopt met ‘drijven’, is de kans gek genoeg juist veel groter dat je wél op tijd bent.

En bovendien: soms moeten kinderen dat eerst eens ervaren, voordat ze de betekenis van ‘te laat komen’ begrijpen. En dan kan er een innerlijke motivatie ontstaan om op tijd klaar te zijn. Zeker als je kind al wat ouder is.

Want het gaat erom dat je de verantwoordelijkheid om op tijd klaar te zijn steeds meer bij je kind legt. Een time-timer kan dan helpen om de beschikbare tijd zichtbaar te maken. Net als picto’s om zichtbaar te maken wat er moet gebeuren voordat jullie klaar zijn om de deur uit te gaan.

Wat vind je van deze tips? Heb je aanvullingen? Laat het hieronder weten. En gebruik de social media buttons om dit artikel te delen, om zo nog meer ouders van pittige kinderen op weg te helpen. Dank je wel!

Hoe je vrede vindt en goede voornemens waarmaakt

Vrede op aarde is wel iets wat we wensen, maar wij lijken daar geen enkele invloed op te hebben. Ik denk dat er vrede in de wereld komt, als er vrede in onszelf is. Vrede betekent voor mij: rust, acceptatie, aanwezig zijn en liefde. Breng vrede in de wereld, begin bij jezelf 🙂

Als je je gedachten een beetje in de gaten houdt, zul je merken, dat er onophoudelijk gebabbel is in je hoofd. En veel van die gedachten leveren commentaar. Je had beter dit, je zou eigenlijk dat, je wilt eigenlijk iets anders dan er is. Dat schept ontevredenheid en spanning.

Accepteren van wat er is, dat het nu eenmaal zo is als dat het is, kan wél rust brengen. Ik kan dat ervaren als ik mijn aandacht breng naar het hier en nu, naar wat er nu is, wat ik nu ervaar. Het lijkt juist ver weg te zijn als ik veel in gedachten ben. Druk met wat allemaal moet gebeuren.

Voor mij is het daarom belangrijk om me bewust te worden van mijn aandacht. Aandacht voor het hier en nu, voor de ervaring van al mijn zintuigen op dit moment, geeft onmiddellijk ontspanning. Als mijn aandacht veel naar mijn gedachten gaat bouwt zich eerder spanning op. Aandacht voor het hier en nu kun je oefenen door te mediteren of een oefening voor mindfulness te doen.

Acceptatie is voorwaarde voor vrede. Je stopt met vechten tegen wat er is. Dat geeft onmiddellijk een gevoel van rust in jezelf.

Dat is niet altijd even makkelijk, dat weet ik. Het helpt om eerst de emotie te laten komen en gaan. Maar doe dat dan zonder de emotie te voeden met je gedachten. Wees je alleen het gevoel gewaar, dan verdwijnt het ook vanzelf weer.

Moet je dan alles maar accepteren? Ja en nee. Wel in de betekenis van zien dat het nu eenmaal zo is, je kunt het verleden en het heden niet veranderen. Wat is, dat is. Wat was, dat was. Juist als je dat inziet kan er ruimte komen om dingen waar je niet tevreden over  bent, anders te doen.

Je hoeft dan niet te vechten tegen wat is, maar kunt vooruit kijken naar wat je zou willen. Dingen hoeven niet te blijven zoals ze zijn. Je gaat je richten op verandering.  In die zin zou je kunnen zeggen dat je het niet accepteert dat het is zoals het is. Verandering vanuit acceptatie dus.

Bij het veranderen is het heel belangrijk om je te richten op wat je wilt. Vaak weten we heel goed wat we niet willen, maar door daar onze aandacht op te richten, zijn we nog steeds niet bezig met wat we wel willen.

Wat aandacht krijgt, groeit.  Dus is het slimmer om je te richten op hoe je het zou willen. Visualiseren hoe je het graag wilt, is een heel effectief middel. Trouwens, het bezig zijn met hoe je het wilt, i.p.v. vechten tegen hoe het is of nadenken over een probleem, is sowieso al veel leuker en geeft moed.

Dit is van oudsher een tijd van terugblikken en vooruitkijken. Misschien sta jij  ook wel even stil bij het afgelopen jaar. Kijk dan vooral naar al die dingen waar je dankbaar voor kunt zijn.

En heb je goede voornemens of plannen, dan heb ik nog wat tips voor je:

  • Richt je op hoe je het wilt, visualiseer hoe het eindresultaat eruit zal zien, zal voelen, klinken, luisteren. Maak een foto, een tekening of een collage om het voor jezelf zichtbaar te maken. Geef hier regelmatig aandacht aan.
  • Zorg voor een supportgroep en een klankbord. Je doet het zelf, maar doe het niet alleen!
  • Heb geduld, hou vol, heb vertrouwen in het leven.
  • Geniet van alle goeds wat je onderweg naar je einddoel meemaakt. Alle kleine stapjes die je maakt. Vergeet niet om ondanks je focus op het einddoel vooral met je aandacht in het hier en nu te blijven!

Ik wens je hele fijne kerstdagen en een mooi nieuw jaar!

PS ligt jouw verlangen in de sfeer van je gezin, wil je meer rust in huis, een beter contact met je kind, minder strijd of meer eensgezindheid met je partner? Dat is een verlangen wat je eenvoudig kunt realiseren door deel te nemen aan het onlineprogramma ‘Stap voor stap een gelukkig gezin’.

Fijn als je dit blog wilt delen, alvast bedankt. En wil je reageren, dan kan dat hieronder, ik hoor graag van je.

1 2 3 18
>