Begrenzen hoort er wel degelijk bij.

Mijn visie op opvoeden is kindgericht. Kijken wat het kind nodig heeft, uitgaan van vertrouwen. Dat betekent o.a. goed luisteren en erkenning geven.  Vaak ontstaat dan het misverstand, dat je altijd lief, begripvol en geduldig moet blijven wachten tot je kind je begrijpt en ergens mee stopt of iets gaat doen wat moet gebeuren. Maar zo soft is deze aanpak niet :). Ik zal je uitleggen hoe het zit.

Ten eerste heb je als ouder natuurlijk een speciale verantwoordelijkheid. Daarom heeft je kind een ouder nodig, die voor hem zorgt. Je zorgt voor de veiligheid, gezondheid en het welzijn van je kind. Als je kind iets gevaarlijks doet, grijp je natuurlijk in. Je gaat niet rustig uitleggen, dat het kind zijn arm op moet tillen omdat anders zijn mouw vlam vat. Nee, je trekt zijn arm onmiddellijk bij het vuur vandaan.

Ten tweede zijn er grenzen, die je trekt omdat er een belangrijke waarde of behoefte van jou in het geding komt. Je wilt bijvoorbeeld niet dat je kind een broertje of zusje pijn doet. Of je wilt niet dat je kinderen met stiften op het behang tekenen. Daar zul je duidelijk in moeten zijn.

Deze grenzen vragen om handhaving. Soms wordt dat verward met de baas spelen als ouder of niet respectvol zijn. Maar dat is het niet. Het is de verantwoordelijkheid oppakken, die je als ouder hebt Je kind heeft dat nodig van jou.

Wat daarbij van belang is, dat je er zelf echt achter staat. Dus stel geen grens omdat je denkt dat het zo hoort (niet zonder douchen gaan slapen, bijvoorbeeld). Of een halfzachte grens,  iets wat je liever niet hebt, maar als puntje bij paaltje komt, blijkt het niet zo’n stevige grens (niet met een bal spelen in huis, bijvoorbeeld). Je moet het als het ware in jezelf verankerd hebben.

Handhaven doe je dan door duidelijk, maar rustig te blijven staan. Heb ruimte voor de weerstand van je kind. Erken die ook. En blijf staan voor wat je echt niet wil of juist wel.  Grijp eventueel fysiek in. Pak de arm van je kind vast en zeg “Natuurlijk ben je heel boos op je zusje. Maar hier in huis slaan we elkaar niet. Zeg het met woorden” of til je springende kind van de bank en zeg “Springen op de bank is leuk, maar maakt de bank stuk. Helaas, pindakaas…”

Het is dus én én. En je erkent de frustratie van je kind én je blijft staan in wat je echt niet wilt. “Nee, dat is niet leuk. En toch zul je nu iets anders moeten verzinnen. En je mag best even boos zijn, dat snap ik wel “.

Stuur de gedachten van je kind richting een oplossing, dat kan erg helpen. Stel een hoe-vraag. “Hoe zou het wel kunnen” of “Hoe kunnen we ervoor zorgen dat … “.  Bijvoorbeeld: Hoe kun je op zo’n manier op de muur tekent, dat het er ook weer afkan, bijvoorbeeld”.

Zie het als iets dat je kind nog moeilijk vindt. Neem het niet persoonlijk. Stop het rennende kind en zeg bijvoorbeeld “Ik zie dat je even vergeten bent, dat we hier in huis niet rennen.” Geef eventueel een keuze:  “Wat wil je: buiten tikkertje spelen of binnen iets anders gaan doen?”

Als je er op die manier naar kijkt, is het makkelijker om rustig te blijven. Je hoeft helemaal niet boos te worden, liever niet. Maar je mag best streng zijn, of ‘ferm’, zoals ik dat graag noem. Zodat je kind voelt dat het menens is. Dat jij de grens of afspraak handhaaft. Dat maakt je ook voorspelbaar en dat heeft je kind nodig.

Delen is fijn, dank je wel alvast.

Vind jij het ook lastig om grenzen te handhaven? En hoe pak jij het dan aan? Laat het me hieronder weten, ik ben er echt benieuwd naar.

Karla Mooy

Heb jij een pittig kind? Ik weet hoe dat is én ik kan je helpen om het opvoeden van jouw kind makkelijker te maken. Neem contact met me op als je wel wat hulp kunt gebruiken.

  • Munezero schreef:

    Wij hebben twee pubers die altijd een weerwoord hebben. Bijvoorbeeld: waarom moet ik mijn kamer opruimen? Het is toch mijn kamer? Ik vind het dan lastig om in discussie te gaan hierover. Hoe ga je daar mee om dan? Toen ze kind waren was het makkelijker.

    • Karla Mooy schreef:

      Dat is zeker waar. Puber dwingen je dus ook om over dingen na te denken. Want ja, waarom wil je dat eigenlijk? Je zou ook kunnen zeggen dat de puber gelijk heeft. Mogelijk afspraken zijn: geen etensresten, want dat trekt ongedierte aan. En minimaal .. x per jaar schoonmaken om niet echt te versmeren (waardoor je ongedierte in huis haalt enz.). En voor de rest is het hun pakkie an. Dat betekent wel, dat de gevolgen ook voor henzelf zijn. Zoals dingen mogelijk kwijt zijn, kleding niet in de was gedaan wordt niet gewassen, enz.
      Maar als troost: ik ken geen enkele puber met een opgeruimde kamer, alsof ze willen bewijzen dat het hun territorium is, dat was bij mijn drie kinderen ook zo. En moet je ze nu zien: het is bij hen minstens zo netjes als bij mij, zo niet netter 🙂 M.a.w.: komt goed.
      Maar even los van de kamer opruimen, er zijn natuurlijk altijd meer strijdpunten met pubers, het is dus belangrijk om goed na te denken en uit te leggen waarom je iets van hen wil. Al is het maar omdat jullie samen in een huis wonen. Of omdat jouw behoeftes er ook toe doen, net zo goed als de hunne. Snap je?

  • HeleNa schreef:

    En wat dan als ze niet luisteren naar die grens? Bv zijn broertje keer op keer pijn doen, … Bij onze oudste pakt er met momenten precies geen enkele grens. Of we het nu kalm of boos zeggen, zijn arm vastpakken, het negeren en de boodschap via zijn broertje geven (dat mag broer niet doen…), … niets helpt dan. Dan dreigen we met hem even buiten te zetten. Als hij dan verder doet, doen we dit ook. Dan stampt die het vliegenraam kapot … Hij aanvaardt die grens dan niet. De laatste weken begint hij bij een grens enorm te gillen en alles op de grond en omver te gooien 🧐🤷🏼‍♀️ Toch een redelijk pittig kind lijkt me 🙃😊

  • HeleNa schreef:

    En voor de duidelijkheid, dat buiten zetten gaat over amper een minuut. Het is maar dat we nergens een plek hebben om hem even apart te zetten. Maar buiten is zeker ook geen goede plek 🙃 we zijn soms gewoon ten einde raad. En ja, ik ben eerder voor een time-in dan een time-out. Maar als hij alle gebouwde Lego begint kapot te stampen omdat iets niet mag of niet gaat zoals hij wil, enzovoort … wat doe je dan? Het is een mooie theorie hier in het artikel, maar de praktijk … 🙃

    • Karla Mooy schreef:

      De praktijk is niet altijd makkelijk, dat klopt. Maar dat maakt de theorie nog niet ongeldig, zeg maar 🙂
      Het betekent ook dat je je niet laat leiden door angst voor een boze bui en dat je accepteer dat die gebeurt, dat hoort bij het leven. Is het leuk? Nee. Is het makkelijk? Ook niet. Maar uitgangspunt zijn je afspraken, je grenzen. En vervolgens kun je dan kijken wat je kunt doen als hij boos wordt. Dat staat los van of je de grenzen handhaaft. Ik weet niet hoe oud je zoontje is, maar wat je bijvoorbeeld kunt doen is hem vasthouden, net zo lang totdat je voelt dat zijn lichaam zich weer ontspant. Dan is hij klaar met ontladen. Laat je hem te vroeg los, dan begint alles weer opnieuw.
      Is hij te groot daarvoor, dan kun je hem naar een speciale ruimte brengen, de gang, de schuur, zijn kamer, wat je ook maar met hem samen hebt afgesproken. Want het is belangrijk dat hij begrijpt dat boos worden altijd oké is. Er zijn alleen grenzen aan hoe je het kunt uiten. Geen mensen of spullen beschadigen. Om dat te voorkomen, hou je hem vast of zet je hem apart. Leg duidelijk uit dat dat geen straf is, maar om te voorkomen dat hij brokken maakt.
      Ook kun je met hem oefenen wat goede alternatieven zijn. Bijv. stampvoeten (tot een jaar of 6), met je vuisten op de bank slaan, kranten verscheuren, enz. En het allerbelangrijkste om te oefenen: leer woorden te gebruiken als je boos bent. Schreeuw maar wat je zo boos maakt.
      Geeft dit je handvatten, Helena?

  • Ramon schreef:

    Is dit ook van toepassing op adolescenten (16 en nog op het vo).Ik denk van wel.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Ramon,
      als je met ‘dit’ bedoelt: deze aanpak, de benadering waar ik over schrijf, dan klopt dat inderdaad.
      Misschien goed om eens een online training te volgen?
      hartelijke groeten
      Karla

  • >
    close

    DOWNLOAD NU GRATIS!


    Probleemgedrag Aanpakken Zonder Strijd en Conflicten 

    Handleiding voor ouders van een pittig kind


    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten