Laat je kinderen hun ruzies zelf oplossen - Ontspannen Opvoeden

Laat je kinderen hun ruzies zelf oplossen

In de vakantieperiode ben je als gezinsleden veel in elkaars gezelschap. Dat is natuurlijk ook fijn, zeker als je daar in het dagelijks leven niet altijd evenveel tijd voor hebt. Tegelijkertijd vergroot dat ook de kans op irritaties en ruzies. Goede tip: leer je kinderen hun eigen ruzies op te lossen, dat scheelt jou energie en irritatie.

 

Laat je niet tot scheidsrechter bombarderen. Dan heb je namelijk per definitie een blij en een boos kind. Kinderen gaan daar bovendien allerlei ideeën aan verbinden: “zij krijgt veel vaker haar zin omdat ze nog klein is” is bijvoorbeeld een bekende. Het gedrag wat dat  oproept bij je kind, is om te proberen vaker zijn zin te krijgen. En dat is niet altijd op de manier die jij graag ziet…

Je kúnt ook niet altijd een goed oordeel vellen, omdat je er niet altijd bij bent geweest toen de ruzie ontstond. En juist het interpreteren,wat je dan geneigd bent te doen is niet helemaal ongevaarlijk. Daar spelen jouw ideeën en verwachtingen over je kinderen een rol, en dat is niet altijd eerlijk. Weet ik uit eigen ervaring 🙂 Wees eerlijk: heb jij ook niet af en toe het idee dat je oudste wijzer zou moeten zijn? Of denk je weleens iets in de trant van “hij zal wel weer…”, “zij heeft natuurlijk weer…”

Je kunt ook gaan schipperen. Door niet een duidelijk oordeel te vellen, maar wat verzoekjes in te dienen. “Als jij nou eens de step pakt, dan kan hij op het fietsje” bijvoorbeeld. Het risico dat je dan loopt, is dat het kind wat van nature inschikkelijker is vaker toegeeft.

Waar we ons ook weleens op kunnen betrappen is vleien. “Kom, jij bent al zo groot, jij hoeft toch niet meer op dat stepje?” “Kom jij maar als een fijne grote meid mama helpen, dan kan je broertje nog even met het fietsje”.

Wat al deze manieren gemeen hebben is dat ze voorbij gaan aan de behoeften van je kinderen. Ook een groot kind wil soms nog even met speelgoed voor een kleintje spelen. Ook willen ze allebei even belangrijk zijn, even serieus genomen worden.

Bovendien ga je voorbij aan de zelfstandigheid van je kinderen. Als jij elke ruzie moet oplossen, leren ze niet hoe ze zelf op een goede manier een ruzie kunnen oplossen. En dat kan wel degelijk, ook met jonge kinderen.

Dat is dus de oplossing: laat je kinderen zelf een oplossing zoeken. In het begin kun je ze daar bij helpen door wat suggesties te doen. Vaak gaan ruzies erover dat twee kinderen hetzelfde willen. Op dezelfde plek zitten, met hetzelfde speelgoed of dezelfde activiteit. Oplossingen kunnen dus liggen in de sfeer van: samen doen of om de beurt. Ook een mooie oplossing: geen van beide mag met dat speelgoed spelen (! ) Dit kan voor kinderen soms een heel eerlijke oplossing zijn. En vergeet niet om erbij te zeggen: “Ik wed dat jullie ook nog wel een goeie oplossing kunnen verzinnen. Laat eens horen”. Soms is de ruzie al voorbij alleen doordat er samen naar oplossingen wordt gezocht.

Belangrijk is ook om boven tafel te krijgen wat hun behoeftes zijn. Soms kan dit een wat dieperliggend iets zijn. Kinderen kunnen bijvoorbeeld jaloers op hun broertje of zusje, omdat die wel een vriendje heeft om mee te spelen en zij even niet. Dan ben jij nodig om dat te kunnen zien. Of daar achter te kunnen komen, door goed te luisteren.

Het conflict is opgelost, zodra er een oplossing is gevonden, die voor allebei goed is. Dat is het enige criterium. Zijn je kinderen hier eenmaal mee vertrouwd, dan is het heel vaak voldoende als je zegt, ik bewaar dit speelgoed even tot jullie een oplossing hebben gevonden, waar je het allebei mee eens bent. Als je dit consequent toepast, zul je merken dat kinderen daar heel creatief in kunnen worden en soms ook heel snel een oplossing vinden.

Het voordeel van deze aanpak is dat ruzies doorgaans sneller zijn opgelost en dat jij er niet in verwikkeld hoeft te raken. Je bent hooguit nodig als begeleider in het proces van oplossen. Bovendien is de vaardigheid die je kinderen zo ontwikkelen, van onschatbare waarde voor hun sociale ontwikkeling 🙂

Vind jij dit ook een waardevolle tip, deel het dan via de shareknop hieronder, zodat ook anderen er van kunnen profiteren. Bedankt alvast!

En laat vooral weten wat jouw ervaringen zijn: herken je wat ik schrijf, heb je misschien nog toevoegingen? Ik kijk uit naar je reactie hieronder.

 

Karla Mooy

Heb jij een pittig kind? Ik weet hoe dat is én ik kan je helpen om het opvoeden van jouw kind makkelijker te maken. Neem contact met me op als je wel wat hulp kunt gebruiken.

  • Elisabeth Prins schreef:

    Lieverd alweer een heerlijk bericht en mooie tekst!
    Ik vind je foto ook heel mooi! Geniet lekker van het roggefeest en leg me later maar eens uit wat dat precies is.

    Liefs Elisabeth

  • Weer een goed artikel Karla. Ik ga dit morgen eens uitproberen. Ik ben benieuwd!

  • Callista schreef:

    Hoi Karla,

    Leuk om mijn eigen oplossing (ik hou het speelgoed tot jullie er zelf uit zijn) hier terug te vinden (istie nu ‘officieel goedgekeurd’ ;-))

    Je gebruikt hier het voorbeeld van speelgoed, maar hoe pak je het aan als je een (heel vaak) wil samenspelen en de ander graag alleen wil spelen. Of als ze aan elkaar lopen te plukken en trekken omdat ze hun energie/agressie/irritatie bv van een lange schooldag kwijt moeten?

    Ben heel benieuwd hoe je daar tegenaan kijkt.

  • Karla Mooy schreef:

    Hoi Callista.

    Wat ik zou doen is op een rustig moment een gesprekje beginnen. Over dat de één graag wat vaker samen wil spelen, maar dat de ander dat vaak niet wil. Ze kunnen zo leren luisteren naar elkaar, en elkaar leren begrijpen. Misschien is er een reden waarom hij of zij nee zegt. Misschien heeft te maken met het soort spel, of het moment. Door erover te praten kun je daar achter komen. Als die ander nog steeds meestal liever alleen speelt, is dat zijn of haar goed recht. Je kunt dan met het eerste kind naar andere oplossingen zoeken, bijvoorbeeld andere kinderen zoeken om mee samen te spelen. Het gaat er dus om om de achterliggende behoeftes helder te krijgen, zodat je vervolgens naar oplossingen kunt zoeken. Soms komen we met verkeerde oplossingen, omdat we de behoeftes niet goed begrepen hebben.
    Tja, en wat je laatste voorbeeld betreft: soms gaat het meer om het ruziën zelf dan dat er een daadwerkelijk conflict is. Dan is het de moeite waard om uit te proberen of jouw veronderstelling klopt, door ze andere manieren te bieden om hun energie of irritatie kwijt te raken. Lekker bewegen, bijv. Of juist een activiteit om tot rust te komen. Succes!

  • CB schreef:

    Beste Karla, wat ben ik blij deze site gevonden te hebben! Als moeder met 2 kinderen die ‘anders’ bestempeld zijn, ben ik blij te lezen dat het gewoon bestaat. Ik heb een zoon van 11 die ik steeds beter begrijp (hoog sensitief, sterke wil en beelddenker), maar een dochter van 6 waar ik totaal niks van snap (ook hoog sensitief en een mega sterke wil, maar toch anders dan haar broer). Zij is precies zoals beschreven staat, op school een totaal ander kind dan thuis, aan de ene kant onzeker en aan de andere kant brutaal en boos. Mijn vraag onder dit onderwerp ‘laat je kinderen ..’ is hoe het thuis te regelen is dat er minder ruzie onderling is. De 6 jarige zoekt haar broer elk moment van de dag op en zit hem dan dwars, juist wat hij vraagt niet te doen, doet ze. Ze letten constant op elkaar wat de ander wel of niet doet, bemoeien zich met elkaar en corrigeren elkaar bij alles. Het zelf uit laten vechten leidt tot serieuze knokpartijen en veel stress. Samenzijn is een zeldzaamheid, laat staan samenspelen. Naar mijn gevoel heb ik ‘alles’ al geprobeerd, alle opvoedtips nagelopen… Ik hoor vaak dat ruzies tussen broers/zussen erbij hoort, maar ik geloof niet dat hoe het bij ons gaat de bedoeling kan zijn. Mijn dochter zegt over haar eigen gedrag thuis dat ze nou eenmaal zo is. Op school weet ze dat er regels zijn en ze wil absoluut niet opvallen, maar thuis..als reactie krijg ik vaak ‘je hebt gezegd dat je altijd van me blijft houden, dus..’ De opvoedpoli gaf als advies om iets te zoeken om te straffen. Nou, dat is er dus niet en anders zouden ze constant straf moeten krijgen. We zitten op het punt dat mijn zoon dagelijks een uitweg zoekt om maar niet bij haar in de buurt te zijn, wat ik heel erg vind. Apart zijn de kinderen leuk, lief en grappig, maar samen is het niet te doen. Ik hoor graag wat een goede eerste stap kan zijn..

    • Karla Mooy schreef:

      Wat akelig voor jullie allemaal.
      Ik geloof helemaal niet dat straffen een goed idee is. Dat is alleen maar meer negativiteit.
      Er moet een reden zijn waarom ze zo doet. Afgaande op wat ze zegt ‘je hebt gezegd dat je altijd van me blijft houden, dus…’ kan het zijn dat ze onzeker is over jouw waardering en liefde. Kinderen met zulk gedrag krijgen vaak veel negatieve reacties te verwerken, waardoor ze nog lastiger worden in het gedrag. Ze is nog te jong om het zelf allemaal te snappen, laat staan dat ze het je uit kan leggen.
      Wat ze nodig heeft is juist extra aandacht. Interesse in haar, betrokkenheid (let wel, ik zeg niet dat je dat niet bent of niet doet, hoor), ervaren dat ze er toedoet. Ruimte geven helpt ook.
      Maar wel binnen duidelijke grenzen. Pittige kinderen hebben veel duidelijkheid nodig maar ook ruimte voor zelf bepalen.
      Dus een combinatie van empathie, proberen te begrijpen, erkenning geven, niet oordelen enerzijds met anderzijds een duidelijke begrenzing. Dat betekent in de situatie van ruzies dat je haar uitlegt dat het oké is als ze boos is op haar broer, dat ze dingen stom mag vinden of hem niet lief mag vinden. En dat het toch niet toegestaan is om hem uit te dagen, vervelende dingen te doen of te zeggen, ruzie te maken.
      Zodra ze daarmee begint haal je haar bij hem weg en zeg je iets als ‘je vindt iets niet leuk, dat is duidelijk. Ik weet niet wat het is en of ik je kan helpen. Maar ik wil niet dat je je broer gaat lastig vallen’. En dan neem je haar mee naar een andere ruimte.
      Dus wel zelf laten oplossen, maar niet letterlijk laten uitvechten. Zelf laten oplossen doe je door ze eerst uit elkaar te halen en te laten kalmeren, en pas als ze rustig zijn ga je vragen ‘hoe lossen we dit op?’
      Kun je hier wat mee?

      • Karla Mooy schreef:

        En misschien is er meer nodig om je dochter zich weer happy te laten voelen. Dan kun je overwegen om mijn hulp in te schakelen, zodat je leert welke aanpak bij je dochter beter werkt.

  • Rox schreef:

    Fijn om de concrete tips te lezen. Ik heb twee jonge kinderen 3 en 1 jaar. De oudste begrijpt wel wat ik bedoel als ik om een oplossing vraag maar de jongste nog niet. Heb je tips hoe ik dat aan kan pakken?

    Alvast bedankt!

    • Karla Mooy schreef:

      Ik denk dat jij a.h.w. je kleintje kunt vertegenwoordigen. Dus met de oudste een oplossing zoeken en aangeven of het ook voor de kleinste een goede oplossing is. Je kunt het ook vragen aan de jongste misschien, of hij of zij het oké vindt wat de oudste bedacht heeft.

  • >
    close

    DOWNLOAD NU GRATIS!


    Probleemgedrag Aanpakken Zonder Strijd en Conflicten 

    Handleiding voor ouders van een pittig kind


    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten