Tip tegen frustratie en machteloosheid - Ontspannen Opvoeden

Tip tegen frustratie en machteloosheid

 

Als je kind niet doet wat je wil, kun je vreselijk gefrustreerd raken. Vaak voel je daaronder ook een gevoel van falen en van machteloosheid. Het kan toch niet zo zijn dat jij je (kleine) kind niet de baas kunt zijn?  Herken je dit, lees dan vooral door.

 

 

Ik ken het heel goed, dat gevoel van machteloosheid. En ik was daar ‘allergisch’ voor. Ik kon er niet mee dealen, het haalde me volledig uit mijn kracht. Het maakte me veel zwakker dan nodig was. Toen zag ik nog niet hoe het werkte, later kreeg ik daar meer grip op en was de onmacht mij niet meer de baas.

Je machteloosheid komt namelijk voort uit een misvatting. De misvatting dat jij de baas over je kind moet zijn en kunt zijn. Dat jij kunt bepalen wat je kind doet. En dat als je kind niet doet wat jij zegt, hoe je ook dreigt en probeert (‘optreedt’), dat je dan faalt.

En dat is gewoon niet waar! De waarheid is: je hebt je kind niet aan een touwtje. Dat klinkt misschien frustrerend maar is in feite een bevrijding. Want nu kun je zien, dat je je dus helemaal niet machteloos hoeft te voelen, want je hebt uiteindelijk nooit de macht over je kind gehad.

Je kunt je kind helemaal niet dwingen. Uiteindelijk bepaalt je kind zelf wat hij wel of niet doet. Of ze gehoorzaamt of niet. Natuurlijk kun je het wel proberen, je kind te dwingen, en hoe jonger je kind is hoe meer kans je hebt. Maar je kunt niet 100% bepalen wat je kind wel of niet doet. Je kind is hoe dan ook een zelfstandig wezen.

Toch zijn we erg gehecht aan deze misvatting. En dat is de oorzaak van veel ellende. Want heb jij een kind met een zogenoemde ‘sterke wil’ , dan heb je grote kans, dat je kind niet gehoorzaamt. Dat de strijd alleen maar groter wordt.

En jouw frustratie neemt toe, je machteloosheid neemt toe en tenslotte voel je je zwak en falend. Je kunt het niet. Je doet iets verkeerd. Je laat over je heen lopen. Je moet ‘gewoon’ meer autoriteit uitstralen, sterker zijn, strenger zijn, enz. enz. En als je dat zelf al niet dacht, dan maakt je omgeving je wel duidelijk dat het zo is.

Zo zonde! Dit veroorzaakt zoveel onnodig leed en het leidt tot meer spanning en meer conflicten. Het is niet waar én het is niet effectief. Het stapelt probleem op probleem. Want door jouw gevoel van onmacht ga je steeds ineffectiever te werk, waardoor je steeds verder bij je doel vandaan komt.

De oplossing? Inzien en volledig accepteren dat je je kind dus niet aan een touwtje hebt. Dat jij iets niet acceptabel vindt, wil niet zeggen dat je kind het niet doet. Sterker nog, het wil ook niet zeggen dat je kind niet weet dat het onacceptabel is. Hij of zij heeft even niets beters voorhanden, kan bijvoorbeeld zijn emotie nog niet goed beteugelen.

Zie het als een leerproces van je kind. En kijk hoe jij je kind daarbij kunt helpen. In de eerste plaats door te erkennen wat er gaande is. En vervolgens door (samen met je kind) te kijken wat maakt dat je kind doet zoals ie doet en hoe je dat kunt veranderen. Wat kun jij doen om ander gedrag een grotere kans te geven en wat heeft je kind nodig om acceptabel gedrag te laten zien?

Als je kind niet doet wat je zegt (of vraagt) trap dan dus niet in de val van onmacht. Realiseer je dat jij je kind niet aan een touwtje hebt. Hou afstand. Neem het niet persoonlijk. Wees duidelijk in wat je van je kind verwacht,  maar help je kind ook om dat te kunnen. Accepteer dat bij het opgroeien moeilijke momenten horen voor jou en voor je kind.

Door het niet op jezelf te betrekken, door onmacht geen kans meer te geven, heb je  veel meer ruimte om naar je kind en de situatie te kijken. Veel meer kans om wel effectief te reageren. Misschien moet je je kind een handje helpen met wat je vraagt door het samen te doen, misschien moet je je verwachting/verzoek intrekken omdat je ziet dat het niet haalbaar is op dit moment of krijg je een andere ingeving waarmee je de situatie weer vlot kan trekken.

Heb je hier wat aan? Deel dit artikel dan via de shareknop hieronder. Samen kunnen we nog meer ouders helpen. Dank je wel alvast!

En laat hieronder weten wat je van deze tip vindt. Altijd fijn om van je te horen!

Karla Mooy

Heb jij een pittig kind? Ik weet hoe dat is én ik kan je helpen om het opvoeden van jouw kind makkelijker te maken. Neem contact met me op als je wel wat hulp kunt gebruiken.

  • Marloes schreef:

    Hallo,
    Eerst even de complimenten voor deze site. Wat zijn wij ontzettend blij deze gevonden te hebben. Wij hebben een heerlijke dochter van 6 jaar die over flink wat temperament beschikt. We hebben veel strijd met haar op een dag(gelukkig ook veel lol) maar zijn al tijdje op zoek naar handvatten hoe we het anders kunnen aanpakken. 1/2 jaar terug een boek gelezen over temperament volle kinderen ( jouw vast bekend) erg fijn om die herkenning te lezen, maar we misten nog praktische handvatten.
    Bovenstaand blog is alweer van een tijdje terug, maar door ( langzaam) alles te lezen hebben wij al veel zaken bijgeleerd. Dit was precies wat we zochten. Onze dochter verzand snel in haar emoties, maar wij dus ook en dat botst. Wij raken te snel gefrustreerd waardoor zij snel defensief reageert. We zijn hard bezig bezig het ons eigen te maken, maar nog valkuilen genoeg op dit moment. Onze dochter is verbaal erg sterk en een top onderhandelaar en wij laten ons nogal eens op de kast jagen. Maar vanochtend met een hele lange adem en veel geduld wel toegepast wat je ook in de video’s vermelde. Ze wilde een korte broek aan echter zonder onderbroek en dat was nou niet bepaald verantwoord om zo naar school te gaan( voor het zicht zullen we maar zeggen) getracht toe te lichten ( met ik boodschap) waarom ik vond dat het niet kon, ook zere billen bij in zandbak spelen etc. Na 3/4 uur en na veel pauze momenten gelukt, het duurde even voordat ze open stond voor gesprek. 10 min later kwam ze zelf melden dat het toch wel heel lekker zat. Naadjes etc is altijd even wennen voor deze dame. Ik denk dat we beide wel trots waren ???? Het begin is er.

    • Karla Mooy schreef:

      Dank je wel voor je complimenten, Marloes, erg fijn om te horen. Want dat is wat ik graag wil, ouders zoals jullie helpen. En je zet mooie stappen, super. Je zult merken dat het op den duur makkelijker gaat, omdat jullie allebei gewend raken aan deze benadering.
      Veel succes verder!

  • Michele schreef:

    Beste Karla,

    Mijn twee zonen van bijna 8 en bijna 10 zijn apart al temperamentvol, maar als ze samen zijn dan is het vuurwerk. Het lijkt dan alsof ze je niet meer horen en alleen nog maar op elkaar reageren, zowel positief als negatief.
    Dat verhaal van de benzine en de motor.

    Als ik tussenbeide kom, merk ik dat mijn punt niet aankomt, wordt er brutaal gereageerd en kunnen ze vaak gewoon met elkaar door gaan. Gevoelens van woede (ik schreeuw dan ook- hoe fout), frustratie, falen en machteloosheid komen naar boven, zoals je hier beschrijft.

    Ik weet even niet hoe ik uit die vicieuze cirkel kan komen, juist omdat het er twee zijn en ik niet even rustig kan focussen op de één. Die komt er vaak gewoon tussendoor.

    Heb je hier praktische tips voor? Hartelijk dank al alvast!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Michelle,

      Als ze boos zijn, zijn ze per definitie niet bereikbaar. Alles wat je dan zegt is olie op het vuur, komt niet binnen. Prikkelt alleen maar meer.

      Dus maak de afspraak ‘Als we boos zijn, gaan we eerst rustig worden. En daarna, als we rustig zijn, gaan we het oplossen’. Op het moment dat het weer gebeurt, zeg je ‘Even uit elkaar, eerst rustig worden. Ik kom zo naar je luisteren’. Laat hen allebei hun verhaal doen. Geef erkenning, wat iets anders is dan gelijk geven. En als ze rustig zijn haal je ze weer bij elkaar en zeg je ‘Zo, nu gaan we het oplossen. Jij wil…. en jij wil …. Hoe lossen we dat op?’
      Je geeft hun dus hun eigen verantwoordelijkheid terug. Je bent alleen procesbegeleider, geen scheidsrechter, geen oplosser.

      Succes!

  • Lindy schreef:

    Hallo,

    Ik heb een zoontje van 4 en een dochtertje van 1.
    Ik merk dat mijn dochtertje van 1 mega veel temperament bezit.
    Zo gilt en schreeuwt ze heel vaak als ze iets wilt.
    Wat mijn zoontje irriteert en haar vervolgens omver duwt.
    En dan wordt het alleen maar erger ze gooit met zijn spullen hij gaat haar dan slaan.
    Ze Zijn Zo klein ik weet niet goed wat ik hier mee moet.
    Wil je me helpen?

    Groetjes lindy

    • Karla Mooy schreef:

      hallo Lindy,

      Om te beginnen ga je praten met je zoontje. Geef aan dat je snapt dat hij het irritant vindt als ze gilt, want dat is het ook.
      Maar dat het niet helpt als hij haar dan gaat duwen of iets anders vervelends gaat doen, daar wordt het juist erger van.
      Bedenk samen wat wél zou kunnen helpen. Jou ophalen, zodat jij zijn zusje mee kan nemen om ergens anders af te koelen, bijvoorbeeld, maar misschien heeft hij nog wel meer ideeën. Of heb jij zelf nog meer oplossingen, die maken dat je dochtertje even haar frustratie kwijt kan, zonder dat haar broer er veel last van heeft.
      heb je hier iets aan, Lindy?
      hartelijke groeten
      Karla

  • Ingrid schreef:

    Beste mevrouw,

    Wat als een kind van bijna 4 constant de straat oversteekt en wegloopt? Mijn zoon heeft genoeg ruimte om buiten te spelen, maar daar denkt hij zelf anders over. Hij wil verder weg, naar andere speeltuintjes, achter de grote jongens aan…Ik probeer hem goed in de gaten te houden en heb als regel dat hij ongeveer 15 a 20 minuten naar binnen moet als hij de straat oversteekt. Maar dit werkt dus niet…Vandaag was ik behoorlijk boos en gefrustreerd en bang tegelijk. Er is water in de buurt en ik ben bang dat hij daar op een dag in valt. Wat kan ik doen? Moet hij binnen blijven? Mag hij alleen naar buiten als ik 3 meter bij hem vandaan sta? Hij is zijn grenzen op alle vlakken aan het uittesten op dit moment, maar dit is het meest gevaarlijk in mijn optiek…Hij lijkt niet gevoelig voor belonen/straffen alleen de opmerking ‘zo hoor je bij de grote jongens’ doet hem groeien.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Ingrid,
      Ik kan niet voor jou beslissen hoe gevaarlijk het is. Als iets echt gevaarlijk is, dan zit er niks anders op dan met hem mee te gaan en zijn hand vast te houden (voor de straat) of bij hem in de buurt te blijven (bij het water). Leg dat duidelijk uit en zeg ook dat hij het stom mag vinden. Prima, maar het is jouw verantwoordelijkheid om voor zijn veiligheid te zorgen.
      Het kan ook zijn dat je het gewoon spannend vindt, maar dat het niet supergevaarlijk is. Dan is het tijd om te oefenen. Je kunt met hem afspreken dat hij buiten mag spelen en dat jij oplet of hij zich aan de afspraak houdt. Is dat zo, dan mag hij de andere dag weer oefenen. Zo niet, dan mag het een tijdje niet en ga je over een tijdje weer opnieuw oefenen.
      Zo kun je ook oefenen met de straat oversteken als hij daar oud genoeg voor is.
      Wat betreft het water, kun je er ook voor kiezen dat hij alleen met een zwemvestje aan buiten mag spelen.
      Hopelijk heb je hier iets aan, Ingrid?

  • Elisa schreef:

    Hoi Karla,
    Mijn zoontje (6,5 jaar) wil niet werken in de klas terwijl de andere kinderen wel hun werk doen. Hij is goed in taal en rekenen maar hij wil niet doen wat de juf zegt.
    Hij is snel afgeleid, vergeet wat hij aan het doen was en vindt het achteraf ook erg vervelend als hij het thuis moet af maken of moet nablijven.
    We hebben al verschillende hulpinstanties gehad; kinder psychologen, HSP coach, begeleiding via consultatie bureau maar niemand weet precies hoe ze met hem om moeten gaan.
    Ik heb hem geaccepteerd zoals hij is en natuurlijk heeft hij dagelijks zijn buien en reacties.. maar ik kan ermee omgaan en hij is al in veel opzichten ‘gegroeit’/verbetert! Dit is voor de omgeving lastiger en hij wordt gezien als brutaal kind die expres niet luistert.
    Ik (en ook mijn zoontje in zo verre hij het begrijpt) zit hier erg mee. Vooral school krijgt geen grip op hem. Hij zal toch zijn werk onder lestijd moeten doen..
    De juffen beginnen nu te ontdekken wat HSP is en schaften een boek aan over HSP kids. De juf zei letterlijk: ‘in het boek wat ik las, herkende in jou zoon heel erg. Ik kan er verder niets mee want er staat niet hoe ik met hem om moet gaan’. Ik heb haar vertelt dat ieder kind uniek is en een andere aanpak nodig heeft. Het is geen apparaat ;).
    Heb je tips hoe ik mijn zoontje kan steunen en de leraressen kan helpen om mijn kind te begrijpen?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Elisa,

      deze vraag krijg ik wel vaker, vooral van ouders die mijn onlineprogramma volgen. Ik geef hen dan altijd het advies om je eigen ervaring door te geven als tip. Realiseer je dat leerkrachten ook hun best doen en het erg druk hebben. En dat ze net als ouders, bang zijn voor kritiek. Dus zorg dat ze zich niet aangevallen voelen.
      Dat kun je doen door te vertellen over wat je zelf ontdekt heb. Dat je hebt ontdekt waar zijn gedrag vandaan komt (hij wil namelijk graag de regie en vindt het moeilijk om zich over te geven aan de wil van een ander) en wat dan wél werkt (luisteren, erkenning geven en ruimte geven om zelf te bepalen waar het kan). Hij wil zich gewoon gezien voelen en niet zo maar de rol van de leerling spelen, om het zo maar uit te drukken.
      Als ouders mijn programma volgen geef ik ook altijd aan dat ik het geen probleem vindt als ze één of meerder lessen die waardevol kunnen zijn voor hen in de omgang met het kind, door te sturen aan de leerkracht als die ervoor openstaat.
      Maar je kunt ook zelf dus vertellen wat je ontdekt hebt. Als je dan iets zegt als ‘ik begrijp waar je tegenaan loopt, of ik begrijp je moeite hiermee, want dat had ik zelf ook’ zorg je al dat je hen niet afwijst en vervolgens kun je dan zeggen dat je een tip hebt. “Het ging beter toen ik ….., misschien kunnen jullie dat ook wat meer doen op school?”
      Heb je hier wat aan, Elisa?
      Staat de school er helemaal niet voor open om dingen aan te passen, dan kun je altijd overwegen een andere school te kiezen. Maar dat denk ik niet, gezien het feit dat de juf wél bereid was een boek te lezen. Dat verdient ook waardering trouwens.

  • >
    close

    DOWNLOAD NU GRATIS!


    Probleemgedrag Aanpakken Zonder Strijd en Conflicten 

    Handleiding voor ouders van een pittig kind


    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten