Jouw probleem of het probleem van je kind?

Veel ouders (vooral moeders …) hebben, net als ik overigens, de neiging om het probleem van hun kind tot hun eigen probleem te maken. Immers jij bent, of voelt je in elk geval, verantwoordelijk voor het geluk van je kind. Maar hoe realistisch is dit eigenlijk? En werkt het wel? Het is mij gebleken, dat het niet handig is om problemen van een ander, in dit geval van je kind, tot je eigen te maken. Hoe logisch dat ook lijkt.

Daar zijn twee redenen voor. Ten eerste kan het zijn, dat jij de oplossing helder voor je ziet. Door jouw oplossing aan te bieden, of misschien wel –goed bedoeld- op te dringen, tast je de zelfstandigheid aan van je kind aan, omdat hij of zij zo niet leert om zijn eigen oplossingen te vinden. Wat ook nog eens beter zou zijn voor zijn zelfvertrouwen.

Het kan echter ook zijn, dat jij ook niet weet wat de oplossing moet zijn. Nu heb jij dus ook een probleem. En wat doe je met een probleem waarvan je niet direct de oplossing ziet? Precies, je gaat piekeren, je maakt je zorgen. Nu is bekend dat piekeren en tobben tot een vernauwing in je denken leidt. Je ziet de mogelijkheden niet meer, maar vooral doemscenario’s. Ook roept het bij jouw allerlei emoties op, angst en machteloosheid misschien.

Ben jij nu nog beschikbaar om te helpen? Nee, eigenlijk niet. Want nu word jij in beslag genomen door jouw probleem en bijbehorende emoties. Dus terwijl je intentie is om je kind te helpen, heb je jezelf juist minder geschikt gemaakt om te helpen. Het werkt dus niet zo goed. Wat dan wel?

Als je je zorgen maakt over iets m.b.t. je kind vraag je dan eerst af: wie heeft er een probleem? Het kan zijn, dat jij wel  een probleem hebt, maar je kind niet. In dat geval is het handig om ik-boodschappen te geven. Bijvoorbeeld in het geval van een puber, die wel erg lang uitslaapt: “ik maak me zorgen, dat je zo lang op bed ligt. Ik ben bang, dat je dan vanavond niet kunt slapen en je slaapritme verstoord raakt. Ik weet hoe vervelend dat kan zijn. Begrijp je wat ik bedoel? Hoe zie jij dat? “ Vervolgens kun je een antwoord krijgen wat neerkomt op “niets aan de hand, maak je geen zorgen” of “ja, daar zit wel wat in. Ik vind het eigenlijk ook niet fijn als ik ’s avonds zo lang wakker lig”.

Het kan ook zijn, dat jouw kind een probleem heeft of althans lijkt te hebben.  Dan is het handig om actief luisteren toe te passen. “Het klinkt alsof je er zelf van baalt dat je zo laat opstaat, klopt dat?” of “Het lijkt wel alsof je niet zo blij bent met je nieuwe juf, is dat zo? “ Zo kan een gesprek ontstaan waarin duidelijk wordt wat het kind dwars zit en kun je hem of haar helpen om oplossingen te vinden.

Want natuurlijk wil je je kind graag helpen. Dat mag ook, daar ben je ook voor. Maar vraag het altijd eerst even. “Vind je het fijn als ik je help om eerder op te staan”? of  “Zal ik eens met je meedenken wat je hieraan zou kunnen doen?”

Soms is het best moeilijk om een probleem bij je kind te laten. Als het je erg bezighoudt, zoek dan iemand op met wie jij kan praten. Die jou kan helpen om het helder te blijven zien. Misschien is het wel een goed idee om een paar gesprekken met een professionele hulpverlener te hebben. Dat kan erg verhelderend werken. En hoe beter jij ermee om kunt gaan, hoe groter de kans dat je je kind kunt helpen.

Ben je het met me eens? Herken je dit? Geef hieronder je reactie.

Ook fijn als je het artikel wilt delen via de shareknop hieronder, dan kunnen we samen nog meer ouders bereiken. Dank je wel 🙂

Karla Mooy

Heb jij een pittig kind? Ik weet hoe dat is én ik kan je helpen om het opvoeden van jouw kind makkelijker te maken. Neem contact met me op als je wel wat hulp kunt gebruiken.

  • Leontien schreef:

    Duidelijk artikel, wat voor veel ouders wel ondersteunend kan zijn! vanuit liefde voor hun kind nemen ouders vaak maar al te graag het probleem over of bieden oplossingen aan wat de zelfstandigheid tegengaat.

  • bormans maria schreef:

    Ik nam voorheen ook alle problemen van mijn kinderen op mij uit liefde ,resultaat is dat er een van mijn kinderen als volwassenen het moeilijk heeft in deze wereld ,door dat ik vroeger alles voor hem probeerde op te lossen.Ik heb nu mijn kleindochter van 9jaar die ik moet opvoeden en ik probeer het anders te doen wat niet altijd lukt.Tevens is deze meid een heel pittig kind met een sterk eigen wil dat wel bijna dagelijks een strijd is.Ik ben nu 65 jaar en dat is niet meer zo simpel die strijd bijna iedere dag.Groeten

    • Karla Mooy schreef:

      Dat lijkt me inderdaad helemaal niet simpel op deze leeftijd, Maria. Ik hoop dat je wat geholpen wordt door mijn tips. Heb je mijn webinar al eens gezien? Misschien helpt dat je ook nog wat verder.
      Succes in elk geval!

  • karen schreef:

    ja goed stuk Carla ,dank je voor de reminder

  • Patricia schreef:

    Karla, ik snap je punt maar ik mis de nuancering. Als opvoed methodiek je kind zelf zaken laten ontdekken om daarvan te leren en niet direct alles op te willen lossen. Daar ben ik het mee eens. Maar in het geval er onderliggende problematiek is die het (probleem)gedrag veroorzaakt dan zie ik het juist als de taak van de opvoeder om dit te onderzoeken en hiervoor in te zetten wat nodig is om dit te verbeteren/op te lossen. Simpelweg omdat zij nog niet in staat zijn om dit zelf te regelen en te overzien.

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, ik snap je. Maar ik denk dat het dan wél een probleem van jou is. Jij hebt dan een probleem met het gedrag van je kind, of dat nou is omdat je er last van hebt, of omdat je ziet dat het niet goed is voor je kind zelf. Zo zie ik het.

  • Niesa schreef:

    Goed artikel weer en op dit moment een welkome eye opener. Sinds het plotselinge overlijden van de vader van m’n dochter op 4 jarige leeftijd kampt ze (nu 9 jr) met een aantal hardnekkige angsten en ook ik voel me super verantwoordelijk voor haar geluk en sla daar regelmatig in door. Inmiddels hebben we met slapen een patroon waarbij ze mij continu om hulp vraagt als het slapen weer niet lukt omdat ze zich angstig voelt, waardoor ik ook niet aan m’n rust en/of slaap kom. We lopen inmiddels bij een kinderpsycholoog en ze krijgt emdr voor haar angsten, maar heb jij misschien nog tips hoe hiermee om te gaan? Niesa

    • Karla Mooy schreef:

      Acceptatie, Niesa. Accepteren dat niet leuke dingen bij het leven horen. Soms slaap je heerlijk en soms lukt het niet zo goed. Dat is nu eenmaal zo. Soms denk ik weleens, hoe meer aandacht we aan een probleem geven hoe groter het wordt.
      Daarnaast kunnen de angsten te maken hebben met wat haar overkomen is en kan emdr helpen. Maar kan het ook met overprikkeldheid te maken hebben, dat komt bij pittige kinderen veel voor. Ze zijn erg gevoelig voor prikkels. Haar helpen uit te vinden hoe zij haar overprikkeling kan oplossen helpt ook. Probeer eens een verzwaringsdeken uit, zou ik zeggen.

  • >

    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten