Waarom je kind niet stopt met huilen of schreeuwen

Waarom je kind niet stopt met huilen of schreeuwen

Je bent toch zo duidelijk denk je dan. Je geeft duidelijk aan dat je kind nu moet stoppen met zeuren of huilen of schreeuwen. Je zwicht niet, je bent duidelijk en streng. En toch… je kind gaat gewoon door. Heel irritant vind je. Je doet wat je hoort te doen en toch werkt het niet. Frustrerend gewoon. Hoe komt dit nou?

Gisteren zag ik het weer gebeuren. In de supermarkt waar ik was voor mijn boodschappen liep een vader met een huilende peuter, een jongetje van een jaar of 2. Wat eraan vooraf gegaan was weet ik eerlijk gezegd niet precies.

De vader probeerde zijn zoontje tot stilte te manen: “Nu is het klaar”.

Dat zeggen ouders heel vaak tegen hun kind. Hoor je het jezelf zeggen? Als je het mij vraagt is het een soort toverwoord waarvan je hoopt dat je daarmee kunt zorgen dat je kind ophoudt met het irritante gedrag :).

Maar helaas…. Ook in dit geval werkte het niet. Nadat de vader het gezegd had, liep hij bij het jongetje vandaan. Die op zijn beurt weer hard huilend en schreeuwend achter zijn vader aan liep.

De vader dacht “Ik moet nog duidelijker zijn”. Dus hij gaat op zijn hurken voor zijn zoontje zitten en zegt: “Hidde, stop nu. Het is nu klaar, je moet nu stoppen”.

En enkele tellen later “Stoppen nu”.

Hij keek hem daarbij streng en dwingend aan. Vervolgens wijdde hij zich weer aan de boodschappen.

Helaas. Het werkte niet. Uiteindelijk ging de vader afrekenen en vertrok hij met nog steeds een huilend kind.

Herkenbaar?

Wat was er nu aan de hand?

Simpel. Het jongetje voelde zich totaal niet gehoord en begrepen. Alleen maar afgewezen. Wat zijn verdriet en frustratie nog groter maakte. Met als gevolg dat hij alleen maar harder ging huilen.

Wat de vader had kunnen (moeten) doen is echt contact maken met zijn zoontje. Hem eventueel even oppakken.

En erkenning geven. “Jij wilde zo graag een karretje en nu zijn ze op, stom he. Ik snap wel dat je nu boos bent” of “Ik weet het lieverd, je wil heel graag de dinosauruskoekjes. Dat snap ik. Maar die hebben we nu niet nodig. Een andere keer. Vandaag hebben we wortels nodig, ga je me helpen om ze af te wegen?”

Dan is er verbinding en voelt het kind zich begrepen. Het is oké wat hij voelt. Je mag dingen willen ook al krijg je ze niet.

Als ouder verwarren we begrip vaak met toegeven. Maar dat zijn twee verschillende dingen. Én je toont begrip, empathie én je houdt vast aan je grens.

Keur ik die vader nu af? Nee. Helemaal niet. Hij is zich gewoon niet bewust van wat er gebeurt Hij doet zoals de meeste ouders doen. Omdat ze het zo aangeleerd krijgen. Omdat dat het voorbeeld is dat je om je heen ziet en vaak ben je zelf ook zo opgevoed.

Je leert dat jij je kind je wil kunt opleggen door duidelijk en streng te zijn. Ongewenste reacties (huilen of zeuren bijvoorbeeld) te negeren. Maar zo werkt het niet. Je kind heeft geen stopknop waar je op kunt drukken door “Stop” te zeggen, of “Het is klaar nu”.

Wat overigens ook nog een rol hierbij speelt is dat we als ouder soms te gehaast zijn en teveel ‘in ons hoofd zitten”. Er moet nog van alles, boodschappen, koken, enz. Dan komt het je gewoon niet uit als je kind gaat huilen of dwarsliggen.En dan heb je de illustere hoop dat je door duidelijk te zeggen dat je kind moet stoppen, dat dit zal helpen. Helaas.

Dus de eerstvolgende keer dat jij jezelf in zo’n situatie terugvindt, onderdruk dan eens de neiging om te zeggen “Klaar nu. Stoppen”. Maar probeer echt contact te maken en te luisteren naar wat je kind dwarszit. Zorg dat je kind zich begrepen voelt.

Ik merk altijd weer bij mijn klanten dat zo’n kleine verandering een wereld van verschil kan maken.

Vind je dit een goeie tip? Pas je hem al toe en werkt het ook bij jou? Laat het hieronder weten. En deel dit artikel via de shareknop, zodat nog veel meer ouders er hun voordeel mee kunnen doen. Dank je wel!

 

Karla Mooy

Heb jij een pittig kind? Ik weet hoe dat is én ik kan je helpen om het opvoeden van jouw kind makkelijker te maken. Neem contact met me op als je wel wat hulp kunt gebruiken.

  • Annette schreef:

    Dat klinkt heel logisch en in de gegeven voorbeelden ook. Maar mijn kind gaat altijd heel hard huilen als iets niet mag. Vandaag doet ze brutaal. Ik geef aan dat het niet oké is dat ze zo tegen me praat en daarna begint het brullen . En dan?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Annette,
      Wat ik bedoel in het artikel is dat je eerst erkenning geeft. Ik weet niet hoe oud je kind is, maar brutaal zijn is vaak gewoon een uiting van een emotie. Je kind vindt het moeilijk te accepteren dat iets niet mag bijvoorbeeld. Je kunt dan zeggen ‘Je wil dat echt heel graag, he. Het is ook lekker. Jammer nou, dat het niet op ons lijstje staat. Maar weet je, straks als we thuis zijn krijg jij van mij een koekje.’ Bijvoorbeeld. Snap je?
      En ja, het is geen tovermiddel, het kan zijn dat je kind nog even doorbrult. Er kan ook iets anders achterzitten, als je kind moe is, kan ze vaak niet meer stoppen. Dan moet je het even accepteren en zo snel mogelijk thuis zien te komen. Of proberen je kind af te leiden door de aandacht op iets anders te richten.
      Heb je hier wat aan, Annette?

  • Karlijn schreef:

    Jouw tips klinken heel begrijpelijk. En ik moet zeggen dat we veel al toepassen. Echter huilt onze dochter om bijna alles. Zit haar sok niet goed, komt ze jengelend “sohohok”. Terwijl ze het ook kan vragen “mama wil je mijn sok goed doen”. Als ik bij haar hurk en zeg dat ze het beter kan vragen ipv meteen te gaan huilen, vraagt ze het huilend. Ik help haar uiteraard dan. De volgende keer is het weer hetzelfde liedje. De sok is slechts een voorbeeld. Ze diet dit met alles.
    Ze doet dit alleen thuis. Op de creche kan ze wel normaal dingen vragen.
    Hoe gaan we hiermee om? Want ze huilt en huilt en huilt. Ik word er af en toe niet goed van.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Karlijn,
      Ik kan van hieruit moeilijk zien wat de reden is dat ze zo doet. Er kunnen verschillende dingen aan de hand zijn, het helpt om daar eens goed over na te denken. En haar te observeren.
      Het kan bijvoorbeeld zijn dat ze jaloers is op een jonger broertje of zusje en ook graag ‘klein’ wil zijn.
      Het kan ook zijn, dat het vooral ’s ochtends gebeurt en dat ze moeite heeft om de dag te starten.
      Het kan ook zijn dat ze onbewust jullie weerstand ervaart, dat het ‘er niet mag zijn’ eigenlijk. Gek genoeg houdt dat het juist in stand. Dus kijk of je het kunt accepteren. En natuurlijk kun je ook alternatieven aanbieden.
      Wat ik zou doen is het voor haar ‘hervertalen’ en ondertussen doen wat ze vraagt. ‘mama, wil je mijn sok goed doen? Ja, natuurlijk lieverd, kom maar hier’ bijv. Dus je blijft het wel herhalen voor haar, maar je laat je er niet van weerhouden om te doen wat ze vraagt. De kans is groot dat het dan vanzelf verdwijnt.
      Succes!
      Hartelijke groeten
      Karla

  • M schreef:

    Mijn kinderen hebben continu ruzie met elkaar, het zijn allemaal jongens in de leeftijd van 1,bijna 3 , 4 en een van 8 ik heb al zoveel geprobeerd maar het lijkt allemaal niet te werken , ik word er soms zelf gillend gek van omdat ze over echt alles ruzie hebben, mijn zoontje van 2 huilt en schreeuwt ook de hele dag door hij gaat binnekort naar het ziekenhuis om zijn oren na te laten kijken. Hoe voorkom ik die continuïteit van macht tussen hun ?

    • Karla Mooy schreef:

      Je één na jongste heeft natuurlijk wel veel negatieve invloed in zijn situatie. Ik snap dat je daar horendol van wordt, en tegelijkertijd is het natuurlijk ook heel moeilijk voor hem. Ik hoop dat je de oorzaak van zijn huilen helder krijgt.
      Daarnaast is het belangrijk om te beginnen dat je accepteert dat ze ruzie maken. Niet dat je dat goed vindt, of fijn, maar dat je accepteert dat het zo is. Dat je stopt met vechten tegen wat is, want jouw weerstand zorgt voor veel frustratie in jezelf (‘daar gaan we weer …’) en die frustratie, hoe begrijpelijk ook, maakt het alleen maar erger.
      Er zijn twee soorten ruzies: ruzies die ergens over gaan en ruzies die nergens over gaan. In het eerste geval kun je hen helpen zelf oplossingen te vinden. Bijvoorbeeld als ze met hetzelfde willen spelen, dan kunnen ze bedenken hoe ze dat oplossen.
      In het tweede geval is er meestal eentje of twee, die ‘ruzie zoeken’. Dat is een uiting van ongemak, van onbehagen of van spanning. Probeer je in je kind te verplaatsen en te bedenken (of te vragen) wat er aan de hand kan zijn. Een paar voorbeelden: trek (iets moeten eten), dorst, verveling, jouw aandacht en nabijheid nodig hebben, spanning meedragen van dingen die eerder op de dag zijn gebeurd, bijvoorbeeld overprikkeld door school of een activiteit met veel andere kinderen.
      Wat in elk geval helpt is dat je begint met jezelf te kalmeren. Dat werkt door op het gedrag van je kinderen. Zorg dat je geaard bent en helemaal met je aandacht aanwezig bij hen. Dat hebben ze nodig, de verbinding met jou.
      Hopelijk kunt je hier wat mee?

  • Stephanie schreef:

    Onze zoon van bijna twee huilt en schreeuwt ook de hele dag. Hoewel ik vraag wat er is, naar hem luister zover hij het uit kan leggen en hem laat merken dat ik hem begrijp, uitleggen waarom iets echt niet kan en evt. Alternatief verzinnen of afleiden. Helaas. Mochten al deze dingen niet baten.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Stephanie,
      Nog geen twee, is nog best jong om uit te kunnen leggen wat er scheelt. Dat kan op zich ook frustrerend zijn voor een kind.
      Maar als hij werkelijk zo vaak huilt en schreeuwt, dan moet er ook iets aan de hand zijn.
      Is het alleen als reactie op dingen die hij wil maar niet mag, of moet maar niet wil? Dan zit er niks anders op dan te erkennen en zijn boosheid te accepteren. Het niet weg willen hebben, dat kan helpen, gek genoeg.
      Maar als je denkt dat er meer aan de hand kan zijn, dan is het belangrijk om hem bijvoorbeeld te laten onderzoeken door een kinderarts. Want er kan een lichamelijke reden zijn die hij niet kan uitleggen. Of hij kan last hebben van een allergie.
      Dat kan ik hiervandaan natuurlijk ook niet weten, maar ik zou het wel goed uitzoeken als ik jou was.

  • S schreef:

    Ha Karla,
    We zijn op vakantie en onze jongste van 6 gaat compleet door het lint als ze haar zin niet krijgt. We hebben er net een sessie van onafgebroken krijsen opzitten omdat een spelletje op de Ipad niet werkte. Eerst vriendelijk meegeveerd en vervolgens strafmaatregelen (naar de kamer, Ipad afpakken, zwemverbod) maar ze was niet te bereiken. Echt 2,5 uur volledige kortsluiting. Gillen, schoppen, slaan. Dus uiteindelijk haar de Ipad gegeven, met als voorwaarde dat ze iets zou eten/drinken omdat ze door te laat eten ook hevig kan kortsluiten. Is belonen van slecht gedrag, maar we worden hier weggestuurd als ze zo blijft krijsen en ze is iig stil nu. Er staat wel tegenover dat ze vandaag niet mag zwemmen en straks gaan we het betreffende spelletje van de Ipad afhalen tijdens een autorit, we kunnen haar onmogelijk hier nogmaals de tent bij elkaar laten gillen. Het is elke ochtend raak en we zitten hier nog ruim een week, hoe los ik dit op zonder haar steeds haar zin te geven én zonder dat ze weer gilt? Thuis zou ik voet bij stuk houden, maar daar is het minder hevig. Ze is ook een tikje ontregeld door het vakantieritme. Alvast bedankt!

    • Karla Mooy schreef:

      Ze is duidelijk overprikkeld door de vakantie en waarschijnlijk ook door de hoge temperatuur.
      Ik zou haar niet straffen door haar niet te laten zwemmen, daar maak je het jezelf alleen maar moeilijk mee.
      Eerlijk gezegd zou ik haar meegenomen hebben naar het zwembad, de kans bestaat dat ze dan letterlijk en figuurlijk afkoelt.
      Het kan ook zijn dat het te druk is in het zwembad. Dan is een lauwe douche ook een optie. Of een meertje of rivier waar het niet zo druk is.
      Het is essentieel dat zij begrijpt dat jij begrijpt dat ze dit ook niet wil, maar dat ze niet meer kon stoppen.
      Zorg voor maximale duidelijkheid. Hoe ziet de dag eruit? Wanneer mag ze op de iPad en wanneer zwemmen, enz.
      Dat perkt jullie wel in natuurlijk, maar kan veel rust opleveren.
      En gebeurt er weer zoiets: bedenk dan dat ze het niet kan handelen als er iets onverwachts gebeurt. Straf haar niet, want dat werkt alleen maar averechts.
      Overleg met haar wat haar kan helpen te kalmeren, zoals bijv. in het water gaan, onder de douche o.i.d.

  • Denise schreef:

    Hallo Karla,

    Sinds een week of 3 heeft onze dochter van 4,5 jaar vreselijke driftbuien. Ze schreeuwt letterlijk
    alles bij elkaar, is dan ook heel verdrietig en niet tot bedaren te krijgen. Het begint elke ochtend met het aankleden, al haar kleding is opeens niet meer goed. Lelijk, stom, te strak, te los etc..
    Ze raakt er helemaal van overstuur en wat we ook proberen; gerust stellen, troosten, straffen, meeveren.. het wil allemaal niet helpen. Ze kan wel een half uur non stop gillen. Zo hard dat ik de ramen en deuren in huis dicht maak bang om problemen met de buren te krijgen.
    Zodra ze rustig is proberen we te achterhalen wat er nu in haar omgaat. Ze geeft dan aan dat ze het niet weet en eigenlijk ook niet zo wil schreeuwen. Echter zodra er weer iets gebeurd wat niet gaat zoals zij dat graag zou zien dan begint het hele geschreeuw opnieuw. Meerdere keren per dag.
    Wij lopen inmiddels op onze tenen, bang dat er weer een driftbui aan komt.
    Om haar zo te zien, compleet overstuur en niet tot rust te krijgen breekt mijn hart!

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Denise,
      Ja, dat snap ik. Dat is ook naar.
      Het klinkt alsof ze ergens door overprikkeld is, waardoor er helemaal niets meer bij kan.
      Is ze altijd wel wat pittig geweest of is dit echt nieuw? In het laatste geval wijst het op iets traumatisch dat gebeurd kan zijn en dan heb je gespecialiseerde hulp nodig.
      Is ze altijd wel wat pittig geweest, maar is het nu opeens veel heftiger, dan is ze inderdaad om wat voor reden dan ook meer gespannen dan anders. Omdat er iets veranderd is in haar leven, omdat ze ergens onduidelijkheid over ervaart, o.i.d.
      Als je meer hulp van mij hierbij wil, mail me dan even.
      hartelijke groeten
      Karla

  • Wendy schreef:

    Hoi Karla,

    Ook wij zouden wel een beetje wijsheid kunnen gebruiken. Onze peuter van 2,5 is heel snel overstuur huilend/boos op het moment dat
    – hij iets niet mag
    – hij iets moet doen wat hij niet wil
    Zodra één van deze dingen gebeurt begint hij bijna altijd direct te huilen en/of boos te worden. In het begin was ik (zoals je in je artikel beschreef, heel direct dat hij gewoon moest luisteren). Ik kwam er al gauw achter dat dit voor hem zeker niet werkt. Hij lijkt erg gevoelig te zijn wat dat betreft.

    Ik probeer nu al een tijdje contact met hem te maken als het gebeurt, hem te vertellen dat ik het begrijp en hem troosten/een alternatief aanbieden of uitleggen waarom iets toch echt moet. Ik vraag hem wel eens wat er scheelt maar hij is nog maar net begonnen te praten en meer dan één woord of max. 2 lukken nog niet. (Voor hem ongetwijfeld frustrerend dat hij niet kan vertellen wat er mis is)

    Toch ondanks dat ik erin mee probeer te gaan blijft hij enorm lang hangen in zo’n bui. Hij kruipt bij mij op schoot, slaat zijn armen om me heen en blijft huilen. (Wordt uiteindelijk meer jengelen dan echt huilen). Ik kan hem er niet uit krijgen. Dat is het voornaamste probleem. Zijn er handvaten die ik kan gebruiken om het voor hem makkelijker te maken hier uit te komen of is het gewoon een kwestie van uitzitten tot het veranderd.

    Ook vraag ik me soms af of ik hem wel zo moet laten uithuilen bij me wanneer het een geval is dat hi bijvoorbeeld zijn broertje heeft geslagen/iets heeft gedaan waarvan hij weet dat het niet mag/gevaarlijk Is maar toch doet. Dan gaat hij ineens van (bij gebrek aan een beter woord) “dader” naar slachtoffer.

    Groetjes,
    Wendy

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Wendy,
      Ik denk dat je kind een combinatie nodig heeft van duidelijkheid en begrip. Dus erkenning is belangrijk, maar ook duidelijkheid over wat wat wel of niet mag.
      Accepteer zijn boosheid of huilen. Willen dat het weggaat, dat het ‘over is’, is een valkuil, dat houdt het juist in stand. Dat wil niet zeggen dat je er de hele tijd aandacht aan moet besteden. Je gevoel geeft je wel aan, wanneer hij je nodig heeft, omdat zijn emotie hem ook wat overweldigt en wanneer het klaar is. Dan kan het overgaan in jengelen, omdat hij merkt dat je daardoor beschikbaar bent voor hem. Probeer het niet weg te poetsen, maar ga wel over naar een volgende situatie. “nou, dat was stom. En daarom was je boos. Dat mag. En nu gaan we …. doen”.
      Heb je hier wat aan?
      Groeten
      Karla

      • Wendy Parunakyan schreef:

        Hoi Karla,

        bedankt voor je reactie. Ik ga er mee aan de slag. Ben benieuwd of ik hem zo iets verder kan helpen in het loslaten van zijn verdriet/boosheid als het ergste over is. En het blijft soms idd lastig hem gewoon de tijd te geven rustig uit te huilen maar tegelijkertijd wel belangrijk natuurlijk. Bedankt voor de tips 🙂

        Groetjes Wendy

  • Marre Boerkamp schreef:

    Beste Karla,

    Sinds een week of 2/3 is mijn zoontje van 1,5 van een vrolijke ondernemende dreumes in een gefrustreerde schreeuwende donderwolk veranderd. Hij kan heel lief aan het spelen zijn en dan ineens totaal flippen.

    Ik merkte de laatste tijd steeds vaker dat hij boos kon worden als iets niet lukte zoals hij wilde, maar dat is over de laatste paar weken steeds erger geworden. Op het moment is het de hele dag door dat hij begint te krijsen om van alles.

    – hij wil een bepaalde handeling uitvoeren en het lukt hem niet
    – hij doet iets wat niet mag een wordt daar op aangesproken
    – soms om helemaal ‘niks’

    Ook in bed wordt hij ’s nachts wakker en begint te huilen. Nu al paar keer in de nacht en hij wordt ’s ochtends vroeg wakker en is meteen in een slecht humeur. Troosten, knuffel of speen geven, het is allemaal niet goed, want hij gooit het uit bed of gaat slaan.

    Dat dingen van zich af smijten is nu ook regel geworden in plaats van uitzondering. Of zijn drinkbeker op de kop houden, zodat alles over hem zelf of op de grond valt.

    Ik heb al van alles geprobeerd en twijfelde ook of hij fysiek ergens last van heeft, maar heb toch het idee dat het allemaal frustratie en boosheid is, maar waarom /waarop?

    Soms wil hij wel getroost worden, maar vaker niet en begint hij te spartelen. Als ik hem dan loslaat gaat hij op de grond liggen huilen. Gisteren ben ik er bij weg gelopen en toen terug kwam hij gewoon een rand door zijn lip door zijn hysterische gebuik en geschop.

    Vaak moet ik hem met de stoel van tafel weg schuiven, omdat hij anders al zijn eten op de grond gooit, en laat ik hem maar uitrazen.
    In bed is het na een paar keer proberen te troosten ook genoeg voor mij een laat ik hem ook maar, want als wat ik probeer te doen helpt niet. Hij gaat dan gerust ruim half uur door met huilen of krijsen tot hij moe genoeg is en in slaap valt. Hij wordt dan alleen in dezelfde stemming wakker.

    Ik ben ten einde raad en heb geen idee hoe ik hem kan helpen zijn frustratie en plekje te geven. Wel laten krijsen of soms juist niet, wat is voor mij de beste reactie op zijn gedrag? Ik vind het zo sneu dat hij zich nog niet verhaal kan uitdrukken en zich zo voelt en ik voor mijn gevoel niks kan doen om hem te helpen het een plekje. te geven

    Groeten Marre

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Marre,
      Ik kan me heel goed voorstellen dat je daar wanhopig van wordt.
      Ik kan ook niet precies zeggen waar het van komt. Maar jouw idee dat het pure frustratie is, zou best kunnen kloppen. Het kan zijn dat hij vrij vlot is in zijn (cognitieve) ontwikkeling en daardoor dingen wil die hij nog niet kan. Dat kan een bron van frustratie zijn. Ook het ervaren dat jij dingen kan blokkeren kan hem frustreren. Ik ben niet helemaal thuis in de ontwikkeling van dreumesen, maar misschien is er ook sprake van zo’n ontwikkelingssprong, waar vaak over geschreven wordt.
      Het kan ook zijn, dat er wél lichamelijk iets aan de hand is. Het lijkt mij eerlijk gezegd wel goed om dat uit te sluiten. Door de huisarts of een kinderarts te consulteren. Iemand die ervaring heeft met zulke jonge kinderen.
      Hoe dan ook, het is jouw taak om ermee te kunnen dealen. Dat betekent in de eerste plaats rustig blijven. Accepteer wat er gebeurt en erken zijn emotie. ‘ik hoor je. Je bent heel boos. Dat is oké’. Voor hem is het ook overweldigend en is het fijn om te ervaren dat het bij het leven hoort en dat jij er niet van ondersteboven raakt. Alles gaat voorbij, ook een boze bui. Ik weet dat het makkelijker klinkt dan het is. Toch is het zo dat dit ervoor kan zorgen, gek genoeg, dat het minder lang duurt. Maar dan moet je wel eerst accepteren dat er is wat er is, en niet als trucje om het te laten stoppen. Als je snapt wat ik bedoel 🙂
      Probeer ook uit te vinden wanneer hij zich wel en niet laat troosten. Misschien niet als je dat te snel wilt? Maar wel als je even wacht? Misschien kun je horen wanneer frustratie overgaat in verdriet? Probeer zoveel mogelijk bij hem in de buurt te blijven, ook al kun je niks doen. Jouw aanwezigheid helpt. Desnoods doe je oordopjes in als je werkelijk last hebt van zijn gekrijs.
      Heb je hier wat aan, Marre?

  • Abigail Houben schreef:

    Hallo, onze zoon van 2,5 kan helemaal flippen als iets niet gaat zoals hij het bedacht had. Begrip tonen, uitspreken wat hij wilde en waarom dat niet kon helpen niks. Soms reconstrueer ik de hele situatie en dan gaat het beter. Dit betekent; jas weer aan, schoenen aan, terug naar de auto, terug in de autostoel, riempjes weer vast en dan maak ik ze weer los omdat hij dat persé wil. Mijn man had ze los gemaakt en hij wilde dat “mama doen”. Ik vind dit heel ver gaan, en ik doe dit dus niet zo vaak. Doe ik het niet, kan hij soms meer dan een uur in zo’n huilbui blijven hangen. Niks helpt, op de mat, naar de gang, en dat doen we pas als we het begrip-station voorbij zijn. Nog meer goede ideeën zijn welkom. Groetjes Abigail

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, het kan pittig zijn, Abigail. Wat belangrijk is, is denk ik om veel uit te leggen en voor te bereiden, van tevoren al. Het is nu heel lastig omdat je kind nog zo jong is. Hoe ouder hij wordt, hoe beter je hem leert kennen en ziet aankomen wat er ‘mis’ kan gaan en proberen dat te voorkomen door van tevoren optimale duidelijkheid te bieden. Hoe ouder je kind wordt, hoe meer situaties ook al bekend voor hem zijn, situaties waarin hij al weet waar hij aan toe is, wat hij kan verwachten.
      Dat neemt niet weg dat er regelmatig iets ‘mis’ kan gaan. Dat betekent dat accepteren ook belangrijk is. Hij vindt iets niet leuk, om het zacht uit te drukken, hij kan een situatie niet hanteren en dat is dan even zo. Hoe rustiger je daarin blijft, hoe meer je zijn flippen kunt accepteren, verwelkomen bijna, hoe groter de kans dat het weer wegzakt. M.a.w. accepteren dat een kind flipt hoort er ook bij. Dat is een leerproces, maar hoe beter je dat kunt, hoe minder energie het allemaal kost. En meestal geldt ook, hoe eerder je kind kalmeert.

  • Jorna schreef:

    Waar ik mee zit, is dat mijn dochter van (aankomende maand) 4 jaar gaat huilen (soms weet ik echt niet waarom, misschien heeft ze zich gestoten toen ik op de wc was of ze heeft weer ruzie met haar zusje die een jaar jonger is, soms omdat ze iets niet mag) en dan is ze niet meer aanspreekbaar. Ik vraag wat er is, geen antwoord. Ze kijkt me aan, maar negeert mijn vraag compleet. Ik vraag het nog eens, geen antwoord. En alsmaar huilen (soms krijsen) en huilen en huilen. Ik vraag waarom ze huilt, geen antwoord. Ik word boos, geen antwoord, ik troost haar, geen antwoord. Dan wordt het mij te veel en komt het er vaak op neer dat ze uiteindelijk straf krijgt omdat ze nergens meer antwoord op geeft en me compleet negeert. Waarschijnlijk de slechtste oplossing, maar een jankende, krijsend kind kan ik niet langer dan 15 minuten naast mijn oor verdragen. Plus we hebben nog meer kinderen die er ook knetter van worden. Ik heb echt geen idee wat ik hiermee moet.

    • Karla Mooy schreef:

      De beste manier is meestal om het er op een ander moment over te hebben. Als ze weer rustig is. Bijv. bij het naar bed brengen, als ze niet te moe is. Of een ander momentje met haar samen. Het kan heel goed zijn dat ze zo overweldigd wordt door haar emoties, dat ze even niks meer kan hebben. Dus in het moment kun je wellicht beter even helemaal niks doen. Hooguit iets zeggen als ‘ja, dat is niet leuk, he’. of ‘niet leuk, dit’ oid. Het gaat niet zozeer om de woorden, meer dat ze merkt dat je haar gevoelens erkent. En verder zeg je niks, want dat maakt het alleen erger. Het zou goed kunnen zijn dat het dan eerder stopt.
      Juist jouw weerstand en dat je het weg wil hebben (heel begrijpelijk overigens) houdt het in stand en laat een bui langer duren.
      Probeer het maar eens uit 🙂

  • Anique schreef:

    Beste Karla,

    Wat fijn om je advies te lezen.
    Misschien heb je ook raad m.b.t. het volgende.
    Wanneer mijn dochter (3 jaar) niet luistert (bijvoorbeeld samen het speelgoed opruimen) dan zet ik haar bij drie keer niet luisteren even op de gang. Dit veroorzaakt dan veelal tranen en soms ook boosheid. Als ik dan weer naar haar toe ga dan roept ze dat ik weg moet gaan. Dat doe ik dan. Ik wacht dan even en ga weer terug. Dat kan soms een paar keer gebeuren tot ze wel mijn toenadering accepteert en ik met haar kan afspreken dat ze een volgende keer wel helpt met opruimen als mama dat vraagt. Ik geef haar dan altijd een knuffel.
    Nu vraag ik mij af of het wel goed is om weg te lopen als mijn dochter dat huilend schreeuwt. Ik wil haar niet opleggen dat ze dan mijn nabijheid moet accepteren, maar door bovenstaande begin ik te twijfelen. Mogelijk schreeuwt ze dat ik weg moet gaan maar is het niet goed voor haar (gevoel van afwijzing?). Uiteraard moet ze ook leren dat er ook wel soms regels zijn. (Wij hebben een behoorlijk losse opvoeding, maar bepaalde zaken (samen opruimen, niet slaan bijv. daar zijn we wel duidelijk en consequent in.
    Ik ben heel benieuwd naar jouw kijk en advies op bovenstaande. Hartelijke groet Anique

    • Karla Mooy schreef:

      Je dochtertje vindt het, denk ik, niet leuk dat je haar je wil wilt opleggen. Het duurt een tijdje voordat de strijd in haar zo ver gezakt is, dat ze wil doen wat jij vraagt. Roepen dat je weg moet is een manier om invloed op jou te hebben, dus iets ‘terug’ te doen. Zo moet je het denk ik, zien.
      Als een kind erg boos is, kan dat wel onveilig voelen voor een kind inderdaad. Dan kun je zorgen dat je bijv. in het zicht blijft van haar.
      Als je kind niet luistert, kun je ook eens onderzoeken wat er aan de hand is. Of kijken wat wél helpt, bijv. er een spelletje van maken. Of een vaste afspraak maken. “kijk, de klok zegt dat het tijd is om op te ruimen” of “we kunnen pas eten als het hier opgeruimd is. Help je even mee?”
      Hartelijke groeten
      Karla

  • Victoria schreef:

    Hallo,
    Ik zou graag advies willen bij een meisje van 1.5jr. Zij huilt vaak, met name wanneer ze haar zin niet krijgt. Vaak is het ook nog eens lastig om te beoordelen wat ze nou precies wilt omdat ze te klein is om dit duidelijk te maken en we haar vaak niet begrijpen. Even uit huis met haar of boodschappen doen is vaak lastig omdat ze veel dingen om zich heen ziet en dan ook veel wilt doen, maar dit gaat vaak niet samen. Ook gevaren ziet ze nog niet in, dus vaak moeten we haar wel restricties opleggen omdat er anders ongelukken gebeuren. Ook hierop reageert ze altijd door erg theatraal te huilen.
    Hoe kan je hiermee het beste omgaan?
    Haar altijd dr zin geven is geen optie, maar een uur met een huilend kind in het openbaar rondlopen is ook vervelend.
    Hoe kunnen we haar dit het beste leren?
    Dank voor het advies.
    Mvg Victoria

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Victoria,
      Je zult het moeten doen met de keuzes die er zijn. Met een meisje van anderhalf kun je nu eenmaal nog niet zo goed afspraken maken. En erachter komen wat er aan de hand is, doe je inderdaad door haar goed te observeren en door te experimenteren met wat wel en wat niet werkt.
      Natuurlijk moet je haar restricties opleggen voor haar eigen veiligheid, dat is je taak als ouder. Als jij daar rustig op reageert, maar wel duidelijk, dan leert ze dat ook accepteren. Geef erkenning voor wat ze wil (ze verstaat meer dan je denkt), zeg iets in de trant van dat het jammer is dat dat niet kan, want het is gevaarlijk en dat is dan dat. Dus empatisch, maar wel duidelijk. En zit daar verder niet mee. Laat haar even boos zijn of gefrustreerd. Dat mag. Het leven is niet altijd leuk, maar het gaat ook weer voorbij. Dus sta daar wat laconiek in, om zo maar te zeggen.
      Heb je daar wat aan, Victoria?

  • Shana schreef:

    Hoi,

    Onze zoon van bijna 5 jaar huilt tegenwoordig om alles. Als hij zich moet aankleden, tandenpoetsen, eten, douchen etc. Als hij iets wil wat op dat moment niet kan of gewoonweg niet mogelijk is. Dit is ontzettend vermoeiend en ik merk dat ik niet weet hoe ik hier goed mee moet omgaan. Soms zegt hij zelfs: “Zie je nu wel dat ik niets kan”. Wij proberen altijd erg positief te zijn, maar soms lukt dat ook niet als hij steeds huilt. Hij is daarbij ook erg gevoelig. Ik ben op zoek naar een aantal tips. Hoe kunnen wij ervoor zorgen dat hij niets steeds om alles moet huilen?
    Groetjes Shana

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Shana,

      om te beginnen: als jij wilt dat iets ophoudt, gaat het juist door. Dus geef je weerstand op en omarm dat dit is wat gebeurt. En doe je best om hem te begrijpen.
      Zo ervaart je zoontje dat hij mag zijn zoals hij is.
      Vervolgens kun je kijken wat hij moeilijk vindt en uitzoeken hoe je hem daarbij kunt helpen. Alles is een leerproces, zeg ik altijd.
      Eigenlijk raad ik je aan om verschillende tips, die ik deel in mijn blogs, te gaan toepassen.
      Wat je zoontje nodig heeft is acceptatie, erkenning, gezien en gehoord worden en veel duidelijkheid. Hij heeft behoefte om zelf te mogen bepalen én om te weten waar hij aan toe is.

      Veel succes,

      Shana.

  • Pauline schreef:

    ik vind dit een vreemde manier van een tip verwoorden. De inhoud is waardevol, maar je schrijft verder zelf dat je niet weet wat er aan voorafging. En je weet dus ook niet hoe de vader al evt. uitgebreid heeft gepraat met het jongetje en op welke manier. Jij pakt 1 moment uit de hele situatie en wijst de vader daarop af. Dat vind ik niet eerlijk. Ik zelf voed mijn kinderen heel open op en praat altijd helemaal op hun niveau, benoem hun gevoelens, stel me super begripvol op, maar toch heb ik regelmatig een krijsend kind. En waarom? Om het nu eenmaal niet altijd de zin kán krijgen. En dat gaat over heel diverse dingen. De ene keer omdat grote broer niet mee wil spelen, de andere keer omdat één van hen een tijdschriftje uit de winkel wil en dat niet gaat krijgen, dan weer omdat het een 10e boterham wil terwijl het al een uur aan het eten is en er afgesproken is samen dat die 9e echt de laatste zou zijn, niet alleen ivm de tijdsduur van eten en dat er ook andere dingen gedaan moeten gaan worden die dag, maar ook ivm gaatjes in de tanden…. en zo kan ik nog een hele berg aan reden bedenken waarom kinderen regelmatig lopen te krijsen en te huilen terwijl je als ouder toch echt alle pedagogiek en liefdevol-natuurlijk ouderschap erop los hebt gelaten.

    Je zegt wel dat je de vader niet veroordeeld, maar vervolgens schrijf je dat hij zich er gewoon niet van bewust is hoe hij handelt en dat hij dat zo doet omdat hij dat zo geleerd heeft. Ik vraag me echt even af of je voor het schrijven van deze tekst een oprecht gesprek gevoerd hebt met deze vader? Want om dit nu zo vooringenomen te plaatsen vind ik eigenlijk gewoon laag. Je kent de man niet, zijn geschiedenis niet en wat er aan de situatie vooraf ging niet.

    Verder heeft de manier van praten ook erg te maken met de leeftijd van je kind. Heb je er eentje van 8 dan kun je langere uitleg geven en proberen samen echt te kletsen over iets dat ontstaat. Loop je met een kind van 3 in de supermarkt dan kan ‘nu stoppen met huilen’ heel goed zijn. Grotere uitleg kan een kind van die leeftijd niet verwerken terwijl het al over de toeren is. Je kunt hele verhalen ophangen in zo’n situatie, maar dát gaat dus echt niet werken. De verbinding wordt echt niet altijd enkel door de ouders afgesneden door onhandig, onbewust gedag. Misschien was dit wel een heel bewuste vader die al een half uur alles uit zijn tenen had gehaald en er op het moment dat jij hen samen zag niets meer over was om het huilen nog anders te benaderen. Daar wel eens aan gedacht?

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Pauline,

      ik snap je reactie. En ook dat het zo overkomt. Ik bedoelde het meer als illustratie van wat ik vaak zie gebeuren en waarvan ik weet dat het kan helpen als je het anders doet.
      Het is wat mijn indruk was. Het kind voelde zich naar mijn idee totaal niet gehoord, de vader maakte ook niet de indruk dat hij werkelijk had geluisterd naar zijn kind. Maar strikt genomen heb je gelijk, ik kan niet 100% zeker weten wat eraan vooraf is gegaan.
      En veroordelen doe ik zeker nooit. Het maakt me juist altijd boos als dat gebeurt, want ik weet dat ouders hun best doen. En dat het lang niet altijd makkelijk is. Weet ik alles van 🙂

  • Riiann schreef:

    Hallo, onze zoon van 1, 5 jaar heeft de laatste weken ook last van boze buien. Als er iets gebeurd wat hem op dat moment niet zint gaat hij voor je op de grond zitten gillen. Dit gillen gaat echt door merg en been. Daarnaast stoot hij zijn eigen hoofdje dan op de grond. Dit kan soms bijna een hele dag lang duren. Nu zetten we hem vaak apart en zodra hij dan rustig is mag hij weer bij ons zitten. Dit helpt vaak thuis wel. Echter, bij de gastouder houdt hij zijn boze buien nog langer vol. Ze zet hem ook weg als hij schreeuwt ook omdat alle andere kindjes daar last van hebben en pakt hem ook weer bij de groep zodra hij stil en rustig is. Alleen daar zet hij door.. Hij gaat opnieuw voor haar op de grond zitten en begint weer met krijsen en schreeuwen. Dit soms hele dagen. Wat zouden we hieraan moeten doen? Hij krijgt daar echt meer dan genoeg aandacht en begrip (meer aandacht als thuis vrees ik). Ik ben bang dat als dit zo doorgaat ik binnenkort op zoek moet naar een andere gastouder.

    Ik hoop dat je hier wat tips voor hebt

    • Karla Mooy schreef:

      Dat weet ik niet zo goed, Riiann.
      Dit gaat wel ver, ik ben geen expert in hoofdbonken eerlijk gezegd.
      Het zou kunnen zijn dat het thuis sneller over is, omdat hij zich daar veiliger voelt. Het kan een teken zijn dat hij zich niet veilig voelt bij de gastouder.
      Maar zeker weten doe ik dat niet.

  • Ash schreef:

    Hallo Karla,
    Ik lees veel dingen die ik ook in mijn zoon herken. Hij is 2 en wilt de hele dag zijn zin krijgen. Als hij even geen aandacht krijgt begint hij zichzelf te slaan in het gezicht, op een best wel harde manier. Als ie iets niet mag begint ie zeurend te huilen en dat gaat dan lang door. Als we contact met hem willen maken luistert hij niet maar kijkt hij de andere kant op. Zijn eten laat ie voor zich staan tot we het hem met wat dwang geven. Het is allemaal erg moeizaam. Heb je tips wat we kunnen doen?

    • Karla Mooy schreef:

      Nee, daar heb ik geen kant en klare tips voor, Ash. Ik kan hier vandaan niet zien wat er met hem aan de hand kan zijn. Ik vind het in zijn eigen gezicht slaan wel bijzonder, dat ben ik nog niet eerder tegen gekomen. Ik raad je toch aan als het zo enorm moeizaam is en hij zulk ‘vreemd’ gedrag laat zien, om naar de huisarts te gaan voor overleg.
      Verder kunt je natuurlijk kijken welke tips er in mijn blogs staan en kijken wat het oplevert als je ze toepast.
      Vriendelijke groet
      Karla

  • Renée van Hoof schreef:

    Bedankt voor de tip!
    Mijn dochtertje van 6 jaren jong heeft deze erkenning hard nodig en vraagt daar ook gerust om.
    Ze vraagt ook vaak waarom zij wel naar mij moet luisteren en niet andersom.
    Sinds kort huilt ze vaak met haar frustratie, waarom ze nog klein is en niet volwassen…( Zodat ze alles zelf mag beslissen).
    Hoe leg ik haar het beste uit, hoe deze verschillen zijn en waarom..
    Ze is erg intelligent en denkt veel na.
    Mvg Renée van Hoof.

    • Karla Mooy schreef:

      Misschien moet je eerst nog meer luisteren en erkenning geven voordat je gaat uitleggen. Eigenlijk is haar boodschap ‘ik wil niet dat anderen steeds voor mij bepalen’. Dit erkennen is belangrijk. Plus haar veel ruimte geven om zelf te bepalen en haar eigen leerproces te doen.
      En soms kan het niet anders. De school is zoals hij is. Maar dat kun je best stom vinden, als ouder mag je dat ook best stom vinden. Waarom niet. En soms moet je zelf de baas spelen omdat het nodig is voor haar veiligheid of gezondheid. Daarvoor heeft ze dan ouders nodig. Snap je? 🙂

  • Suzanne schreef:

    Dit gedrag hier boven vertoont mijn dochter dus ook! Continue driftbuien en echt krijsen aan een stuk door als ze haar zin niet krijgt, word echt langzamerhand echt radeloos ervan, ik weet dat ze een temperamentje heeft maar ik vraag me af wat langzamerhand normaal gedrag is.

    • Karla Mooy schreef:

      Tja, wat is normaal? En als het niet normaal is, wat dan?
      Heel soms is er zoveel aan de hand dat mijn hulp niet genoeg is, maar dat gebeurt eigenlijk nooit. Dat is in al die jaren denk ik 2 x gebeurd.
      Dus ik ga ervanuit dat mijn begeleiding jou ook kan helpen om dit op te lossen. Of in elk geval aanmerkelijk te verbeteren. Stuur me even een mail als je meer overleg wilt, Suzanne.

  • Rowan schreef:

    Hallo, mijn zoon van 2 heeft regelmatig echt driftbuien als iets niet mag of bijv bijna iedere ochtend. Hij wordt iedere dag vroeger wakker, eerst was het vaak 6.00-6.15 maar nu is het vandaag dus 5.20 en dan begint het schreeuwen en stampen en slaan. Wij zijn een aantal keer boos geworden en riepen inderdaad stoppen nu! Klaar! Tot ik net je artikel las en het rustig ging proberen. Ik snap dat jij uit bed wil als je wakker bent maar het is echt nog te vroeg. Hij werd wel verdrietig maar het Schreeuwen stopte. Heb je hier verder nog tips voor? Ik wil dat hij voortaan langer in bed blijft want wij zijn echt kapot. Heb ook een slaaptrainer langs z’n bed staan.

    • Karla Mooy schreef:

      Het gaat erom dat je erachter komt wat er aan de hand is. Is hij werkelijk uitgeslapen bijvoorbeeld? Misschien helpt het in dat geval als hij iets later gaat slapen. Is hij juist helemaal niet uitgeslapen, dan kan het zijn dat hij te laat gaat slapen, te vermoeid is en daardoor onrustig slaapt en eerder wakker wordt.
      Is zijn kamertje verduisterd of wordt hij wakker van het licht? Probeer dan verduisteringsgordijnen.
      Wakker worden is op zich normaal voor een kind tijdens de nacht. Het kan ook zijn dat hij niet verder kan slapen omdat hij naar jullie toe wil. Dan kun je voor hem een plekje op je eigen slaapkamer maken waar hij verder kan slapen.
      Tenslotte helpt het om te bedenken dat dit tijdelijk is. En is de beste oplossing misschien om zelf (veel) eerder naar bed te gaan, zodat je zelf eerder opstaat. En je dag dus naar voren haalt. Je hebt dan vrije tijd voor de werkdag begint i.p.v. erna. Zo kun je er ook naar kijken 🙂
      Heb je hier wat aan, Rowan?

  • Eline schreef:

    Beste Karla,

    De tips die je geeft werken goed, dankjewel! Echter heb ik een aanvullende vraag. Onze dochter van 3 wil graag met andere kinderen spelen, maar wanneer de andere kinderen iets doen wat zij niet wil, of iets anders doen dan zij, wordt ze erg boos, huilt ze, ligt ze op de grond of komt ze naar ons toe. Ze stopt in het geheel met spelen en wil vaak niet meer verder. Hoe help ik haar met deze situaties om te gaan?

    Groeten Eline

    • Karla Mooy schreef:

      Om te beginnen kun je erkennen wat er aan de hand is. Haar emoties benoemen en accepteren. En verder even niet fixen. Het is een leerproces voor haar. Het helpt al enorm als haar emoties benoemd worden en ‘er mogen zijn’.
      Vervolgens wacht je tot ze rustig is en vraag je wat ze wil. Misschien wil ze verder spelen, misschien niet. Als het zo uitkomt, kun je aangeven, dat het niet leuk is, maar dat het nu eenmaal gebeurt dat anderen niet willen wat jij wil.

  • Dirk Strompers schreef:

    Hey, mijn tweeling huilt ook dagelijks. Zoontje al wat meer dan mijn dochter, maar ze zijn nu 2,5 en je kan nog zoveel uitleggen als je wil, ze verstaan het gewoon nog niet. Nu geen koek omdat papa worteltjes nodig heeft?? Dat werkt hier nog niet 🙂 En trouwens, in de winkle valt het wel mee.
    Het is eerder thuis waar het stroef zit. Zeuren om alles en nog wat hoort er nu eenmaal bij vrees ik. De oordopjes ook.
    Het enige wat helpt is er constant aandacht aan schenken en ze bezig houden, maar dat gaat helaas niet altijd.

    • Karla Mooy schreef:

      Of dat laatste waar is, betwijfel ik. Ik denk dat het heel goed en gezond is als kinderen zichzelf kunnen vermaken. Het gaat niet om constant aandacht geven, maar de juiste aandacht op het juiste moment 🙂
      Verder helpt het geven van duidelijkheid. Een vaste structuur, zodat ze weten wanneer ze iets kunnen verwachten en wanneer dus niet. En huilen kan inderdaad een uiting van frustratie zijn, en het helpt om de emotie van je kind te accepteren en niet te willen stoppen of fixen.
      Een tweeling kan in dit opzicht best vermoeiend zijn, dat is waar. Succes! En vergeet niet van de leuke momenten te genieten 🙂

  • >
    close

    DOWNLOAD NU GRATIS!


    Probleemgedrag Aanpakken Zonder Strijd en Conflicten 

    Handleiding voor ouders van een pittig kind


    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten