Positief opvoeden werkt niet bij pittige kinderen - Ontspannen Opvoeden

Waarom positief opvoeden niet werkt bij pittige kinderen

Soms merk ik in gesprekken dat mensen mijn aanpak betitelen als positief opvoeden. Maar dat is het toch niet. Niet dat het negatief is 😉, maar met positief opvoeden wordt doorgaans een stroming bedoeld waar ik mij niet onder schaar. Ik zal je uitleggen hoe het zit.

Met positief opvoeden wordt meestal bedoeld dat je je kind positief tegemoet treedt. Dus belonen in plaats van straffen bijvoorbeeld. En complimentjes geven. De bekendste vorm van positief opvoeden is Triple P, het opvoedprogramma dat door het Nederlands Jeugdinstituut wordt gepropageerd.

Ten opzichte van het opvoeden van vroeger is dat heus wel een stap vooruit. Want dat werkte vooral met straffen en was eigenlijk vooral gericht op gehoorzaamheid.

Maar…punt is dat de ouder blijft bepalen hoe het kind zich heeft te gedragen. De ouder stelt de regels vast. En moet het gedrag van het kind ‘managen’ (dit staat letterlijk op de site van positief opvoeden).

Er wordt aangeraden om gewenst gedrag te stimuleren door daar extra aandacht aan te geven. Benoemen en complimentjes geven. En er zijn tips (waar best wel goede bij zitten hoor) om te voorkomen dat je kind zich misdraagt.

Persoonlijk krijg ik dus al de kriebels van het woord misdragen. Daar zit nog steeds het idee achter dat we eigenlijk willen dat kinderen zich altijd gedragen zoals volwassenen dat het liefste zien. Dat er goed en fout gedrag bestaat.

De ouder is in deze visie druk aan het werk om te zorgen dat het kind zich gedraagt. De focus ligt dus op gedrag. In de kern is het dus ‘gewoon’ een gedragstraining, hoe goed bedoeld ook.

Natuurlijk is het goed dat je kind leert om zo met zijn eigen emoties om te gaan, dat anderen er niet teveel last van hebben. Maar in principe is een boze bui of ander ‘negatief gedrag’ van je kind een uiting van dat er iets niet goed gaat. Dat je kind iets niet kan hanteren.

Om dat dan te bestempelen als misdraging en je kind met zgn. positieve middelen te trainen om dat gedrag te veranderen vind ik niet de juiste aanpak. Want ófwel het lukt niet (en waarschijnlijk herken jij dat heel goed als je een pittig kind hebt), ófwel je leert je kind zijn gevoelens te onderdrukken. Keurig aangepast.

Zoals wijzelf over het algemeen keurig aangepast zijn. Wat maakt dat we niet meer weten wat we zelf eigenlijk willen, waar onze grenzen liggen, wat goed is voor onszelf. Waardoor we burnouts oplopen en niet op tijd stoppen als er teveel van ons gevraagd wordt.

Ik vind dat een kind er recht op heeft om gehoord, gezien en begrepen te worden. Dat het daarom van wezenlijk belang is dat je leert kijken wat er achter gedrag zit. Wat maakt dat je kind doet zoals ie doet.

Want dan kun je je kind helpen om het anders te doen. Mét respect voor alles wat er in je kind leeft. Mét respect voor hoe je kind in elkaar steekt.

En dat is ook het enige dat werkt bij pittige kinderen. Het trainen van gedrag, of je dat nu met straffen of met belonen doet, lukt niet zoals je waarschijnlijk al hebt gemerkt.

Denk je nu: “Ja Karla, klinkt goed, maar hoe doe ik dat dan?” dan is mijn antwoord: lees mijn andere blogs, daar vind je tips genoeg. En wil je dit echt goed onder de knie krijgen, dan levert het  onlineprogramma Stap voor stap een gelukkig gezin je precies wat je nodig hebt.

PS Wil je mijn visie dan toch ergens onder scharen, plaats me dan in de hoek van het onvoorwaardelijk ouderschap, daar voel ik me wel thuis 🙂

Laat weten wat jouw visie en ervaring is en deel het artikel via de shareknop zodat we meer ouders kunnen bereiken. Dank je wel!

 

Karla Mooy

Heb jij een pittig kind? Ik weet hoe dat is én ik kan je helpen om het opvoeden van jouw kind makkelijker te maken. Neem contact met me op als je wel wat hulp kunt gebruiken.

  • hella schreef:

    Ik was aan het zoeken op internet omdat ik ook zo graag wil dat het wat gezellig word bij ons in huis. Ik maar star proberen nog consequenter te zijn en nog duidelijker en strenger…En wat was het herkenbaar!! Bij kenmerken zag ik mijn zoon! Ik werd er emotioneel van…
    Wat een eye opener. Dank je wel.

    • Karla Mooy schreef:

      Dat raakt mij dan weer Hella, en maakt mij blij. Dat ik je die eye-opener heb kunnen geven. Haal tips en inspiratie uit mijn blogs zou ik zeggen. En als je meer hulp wilt kijk dan bij mijn aanbod. Ik help je met liefde om het weer goed te hebben met je zoon.
      Dank voor je berichtje.

      • Hella schreef:

        Nav bovenstaande ben ik met je tips aan de slag gegaan. 2 dagen later was hij een boos poppetje aan het tekenen,en later nog een boos poppetje. Toen zei hij dat hij mij ging tekenen, en hij tekende een engeltje.. Mama is een engel zei hij letterlijk. Na een moeilijke tijd was dit echt een kadootje… Hij is knuffeliger!

  • Esther schreef:

    Lees je al langer, ook een liveweb gezien.
    Ik ga nu wat zinnen opschryven in eem boekje als een reminder voor mij als er door de kinderpsych gevraagd wordt wat ik nodig heb als moeder, en ik daarop geen antwoord heb behalve dat we on harmonie komen.
    Wat ik dan nu net weer lees is wat het gedrag bij ons ouders oproept(bij mij slaat de boosheid in mij om in soort paniek dat ik haar niet kan opvoeden/begeleiden hoe je het noemen wil en dat het bij haar vader nu veel beter gaat, in de vorm van idd aangepast gedrag wat jij benoemt.
    Ik heb weer twee inzichten.op deze sneeuwwitte zaterdagmorgen, wat zit er achter haar pittige gedrag, en wat zit er achter mijn trigger?
    Zij wil direct verbinden met mij, wil geen boosheid niet van haarzelf niet van mij.
    Ik kan weer een stap verder in.mijn niet-weten, thanx Karla
    Lieve groet, Esther

  • Ingrid Liese schreef:

    Wat doe ik met een boze peuter van 4, die doof geboren is en daardoor een taal/spraak achterstand heeft, en eigenlijk zichzelf niet kan vermaken en alleen de hele dag op de tablet wil kijken? Hij duldt niet het woord ‘nee’ en wordt dan vreselijk boos. Gaat met speelgoed gooien, probeert mij te slaan en houdt stug vol aan wat hij wil. In zijn ontwikkeling loopt hij een aantal jaren achter maar hij is pienter genoeg. Hij begrijpt ook heel veel gebaren. Wat is jouw idee hierover Karla? Hij is natuurlijk niet altijd boos. Het is over het algemeen een heel lief ventje. Maar deze uitbarstingen van boosheid zijn zo lastig om mee te dealen.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Ingrid,
      Het zou kunnen dat hij boos wordt uit frustratie omdat hij minder goed kan communiceren. Maar gezien jouw opmerking over volhouden in wat hij wil, zou het best kunnen dat hij ook ‘gewoon’ een temperamentvol kind is.
      De beste manier om te dealen met zijn boosheid is enerzijds meer begrip tonen en luisteren, proberen te snappen waarom hij wil wat hij wil en kijken waar je hem wel tegemoet kan komen. Misschien is er een alternatief dat hij ok vindt en jij ook. Anderzijds moet je zowel zijn boosheid accepteren als de manier waarop hij het uit duidelijk begrenzen. Ik heb hier verschillende blogs over geschreven, neus maar eens tussen de andere blogs.
      Blijf je problemen houden en wil je meer hulp, neem dan contact op.
      Hartelijke groeten
      Karla

  • Birgitta van Drie schreef:

    Hoi Karla, ik heb je website pas gevonden en ben erg enthousiast. Eindelijk! Ik had al een boeiend opvoedboek van Jan Geurtz gelezen, waarin veel moois en waars staat. En nu jouw site! Fantastisch, mijn complimenten. Ik ga gauw verder lezen. Vriendelijke groet, Birgitta van Drie

    • Karla Mooy schreef:

      Wat leuk dat je zo enthousiast reageert, Birgitta, dank je wel voor je reactie. Ja, het boek van Jan Geurtz ken ik ook, mooi boek inderdaad. Veel plezier en succes met alles wat je hier vindt 🙂

  • Bianca orhan schreef:

    Hoi karla.
    Sinds een week ben ik je website en fb aan het volgen. Het was voor mij zo erg herkenbaar dat straffen en/of belonen totaal geen effect (meer) hebben op mijn tweelingjongens van 6 die met 28 weken geboren waren. Inderdaad tripple p en vanalles uitgeprobeert zonder of met kort effect
    Hun hyperactiviteit en driftbuien en het totaal niet doen wat ik hun vraag heeft me uitgeput. Na het lezen van je tips probeer ik het nu anders aan te pakken en hun meer te laten beslissen maar ook verantwoordelijkheid te geven over bv huiswerk. Hierdoor heb ik iets minder om over te stressen. Ik vind het vooral moeilijk als we samen afspraken gemaakt hebben en de jongens zich er toch niet aan houden, wat dan??? Straffen helpt/mag niet maar watdan wel. Ik heb nog n lange weg met ze te gaan en door mijn uitputting is mijn lontje veeeel tekort, maar ik blijf je volgen en probeer je tips en adviezen mee te nemen
    Groetjes
    Bianca

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Bianca,

      Fijn dat je in elk geval een begin hebt gemaakt met een nieuwe aanpak. Dat gaat met vallen en opstaan en veel oefenen. Wat belangrijk is bij het samen afspraken maken, is dat je je realiseert dat dit slechts een begin is. Op het moment dat ze zich er niet aan houden, dan begint het pas. Dan moet je met elkaar in gesprek om uit te vinden wat maakt dat de afspraak niet goed werkt. Misschien moet de afspraak aangepast worden. Of misschien moet er een heel ander soort afspraak bedacht worden. Om goede afspraken te kunnen bedenken, moet je goed weten wat er aan hun gedrag ten grondslag ligt. In mijn online programma Stap voor stap een gelukkig gezin wijd ik hier een hele les aan. Want het komt erop aan om het in gesprek te blijven totdat je een goede oplossing gevonden hebt. Overigens ook een les over alternatieven voor straffen en belonen.
      Succes met alles,
      Karla

  • Karin schreef:

    Wat heerlijk om te lezen. Mijn oudste zoon is inmiddels 18 jaar en wat hebben we een moeilijke tijd gehad toen hij jong was. Het was en is nog steeds een temperamentvol persoon. Maar hij kan er nu iets beter mee om gaan. Wij hebben toendertijd vanuit de jeugdpsychiatrie een training gevolgd uit Amerika. PMTO training.
    Zegt jou dit iets? Is ook gebasseerd op gedrag te belonen en zoals jij ook beschrijft; dit werkte niet.
    Hij is nu 18. Heeft door zijn problematiek geen middelbare school gedaan. Hij werkt nu als magazijnmedewerker. Maar gelukkig is hij niet echt. Hij ziet overal tegen op. Heeft geen hobby’s. Hij heeft wel een paar goede vrienden gelukkig. Hij kan heel moeilijk omgaan met stressvolle situaties.
    Wij nemen hem wel zo als hij is. Maar het meest lastige vind ik is dat ik zijn gedrag en denkwijze niet altijd goed begrijp.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Karin,

      Bedankt voor je reactie. Je zult het zeker moeilijk gehad hebben met je zoon. Maar gelukkig doet het verstrijken van de tijd ook iets 🙂

      Mijn ervaring is overigens dat bij pittige pubers, vooral ook bij jongens, het nog best een tijd kan duren voordat ze echt rustig worden. Dus er is zeker nog perspectief.

      PMTO zegt mij niets. Maar als het gebaseerd is op het trainen van gedrag, dan zal het inderdaad niet werken.

      Ik snap dat het lastig is dat je hem vaak niet begrijpt, maar juist daarom is het belangrijk om veel met hem in gesprek te zijn. Het heeft mij en mijn zoon erg geholpen om veel met elkaar te praten.

      Hou ook vertrouwen, Karin. Je zoon is nog lang niet “af”. Hij heeft nog een heel leven voor zich om zich verder te ontwikkelen. En dat gaat soms met hele kleine stapjes. Als je nog meer hulp wilt van mij, laat het me dan weten.

      Veel succes en hartelijke groeten,

      Karla

  • Sylvia schreef:

    Hallo Karla,

    Wát een verhelderende inzichten, zeg! Het was de laatste weken constant strijd met ons (temperamentvolle) zoontje van 2,5 jaar. Ik zag daardoor soms wat op tegen de dag met hem en had maar bedacht dat deze fase gewoon niet zo leuk was.
    Toen dacht ik: er móet een manier te vinden zijn dat beter werkt dan onze aanpak nu (straffen/belonen), waardoor ik misschien meer kan genieten van deze fase.
    En daar was jouw website! Ik ben sinds afgelopen week jouw blogs aan het lezen en ben nu dus 2 dagen jouw tips aan het toepassen en…het werkt! We zien dat ons zoontje zich begrepen voelt, heeft geen escalaties meer en luistert beter 🙂
    Daarom via deze weg: BEDANKT!

  • Anke schreef:

    Helemaal met je eens..heb het via een jeugdtherapeute op deze manier geleerd, en mijn pittige kids zijn nu volwassen en heerlijk zichzelf. Ik vind dat alle ouders een opvoedingscursus zouden moeten krijgen volgens deze uitgangspunten.

    • Karla Mooy schreef:

      Ja, dat zou op zich wel fijn zijn. Ik bedoel, ik gun het elk kind. En ik denk dat onze maatschappij beter af is, als we kinderen op een meer respectvolle manier zouden opvoeden, en niet meer vanuit de machtspositie.
      Dus ik ga nog even door met schrijven en inspireren 🙂

  • >
    close

    DOWNLOAD NU GRATIS!


    Probleemgedrag Aanpakken Zonder Strijd en Conflicten 

    Handleiding voor ouders van een pittig kind


    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten