Wat te doen als je kind niet zo flexibel is
Pittige kinderen zijn vaak kinderen die moeite hebben met schakelen. En als het anders gaat dan ze verwacht hadden kan dat zo maar een boze bui veroorzaken. Soms zonder dat je het zag aankomen. Hoe kun je je kind hierin het beste helpen?
Een kind dat niet zo flexibel is, heeft doorgaans behoefte aan duidelijkheid. Weten waar hij of zij aan toe is, geeft rust. Daarom is het belangrijk om te zorgen voor een heldere structuur in huis, een duidelijke dag- en weekindeling, die ook zichtbaar is voor je kind.
Vergis je niet, ook al lijkt je kind het niet nodig te hebben, toch is het vaak fijn om deze dingen wel zichtbaar te maken. Beter teveel dan te weinig duidelijkheid.
Ook is het handig om je kind voor te bereiden op situaties die niet alledaags zijn. Bijvoorbeeld een bezoek aan de tandarts, op bezoek gaan bij vrienden van jullie of thuis bezoek ontvangen. Vertel je kind van tevoren wat hij of zij kan verwachten. Hoe het eruit zal zien, wie er nog meer komen, enz. En ook wat er van je kind wordt verwacht.
In zijn algemeenheid kun je stellen dat kinderen die niet zo flexibel zijn, vaak meer uitleg nodig hebben dan je denkt. Omdat ze vaak anders denken, een andere logica hebben of gewoon preciezer willen weten hoe of wat, zodat ze in de duidelijkheid kunnen ontspannen.
Hoe beter je dus de verwachtingen van je kind managet, hoe kleiner de kans op uitbarstingen. Daarom zijn verrassingen niet altijd een goed idee. Want dat geeft je kind ruimte om zelf te fantaseren wat de verrassing zal zijn en de kans is groot dat dit niet is wat er in werkelijkheid gaat gebeuren.
Het probleem is natuurlijk dat dingen vervolgens niet altijd precies zo gaan als de bedoeling of de verwachting was. En juist dat is dan weer lastig bij een niet zo flexibel kind. Daarom kan het helpen als je er aan toevoegt: ‘en misschien gaat het anders dan wij nu denken, kom dan maar bij me, dan zal ik je uitleggen wat er aan de hand is’.
Het helpt ook als je alleen al snapt wat er bij je kind gebeurt als het anders gaat dan verwacht. Je kunt het dan benoemen, zodat duidelijk wordt wat er aan de hand is. Ook voor de andere aanwezigen. “Ze had verwacht dat we met zijn allen aan tafel zouden eten i.p.v. met de kinderen apart, want dat is bij ons thuis de gewoonte met een verjaardag”, bijvoorbeeld.
Bereid jezelf erop voor dat je kind tijd nodig heeft om te schakelen. Dus geef je kind die tijd. Het verdient zichzelf terug als het ware. Want een conflict met een boos kind kost nog veel meer tijd.
En als je een probleem ziet aankomen, omdat iets niet door kan gaan bijvoorbeeld, kun je het een beetje inkleden: “oh,oh, er is een probleem. Het is heel erg jammer, maar misschien weet jij een oplossing. We zouden vanmiddag gaan zwemmen, maar nu zie ik net op de website dat het gesloten is i.v.m.onderhoud. Wat nu?”
Vind je dit handige tips? Dan is het fijn als je ze met anderen deelt. Gebruik de social media knoppen.
en misschien heb je een opmerking of een toevoeging, ik hoor graag van je bij de reacties.
Dank je wel!
Hai, dank voor deze informatie. Er zit veel in duidelijkheid bieden in de voorbereiden, maar ik merk bij mijn kind vaak dat er een voor mij onverwacht plan is ontstaan in haar hoofd, waardoor ik de duidelijkheid niet van tevoren heb kunnen bieden. Ik zou haar graag de vaardigheid aanleren om flexibeler om te gaan met een situatie die anders loopt. Dus geen voorbereiding of damage control, maar hoe kunnen we haar helpen met die flexibiliteit?
Hallo Irma,
Het klopt dat je niet alles voor kunt zijn. Daarom heb ik ook geschreven dat je enerzijds duidelijkheid biedt, maar daar anderzijds ook aan toevoegt ‘En je weet het, het kan altijd anders gaan dan je denkt’.
Ik denk dat dat essentieel is. Dat je kind het dan langzaam kan gaan leren en zichzelf kan voorbereiden dat dingen altijd anders kunnen gaan dan verwacht of gewenst.
Je kunt ook met haar n.a.v. een voorval bespreken dat jij haar gedachten niet kunt horen. Jij weet niet welk plan er in haar hoofd zit. Dus is het ook handig dat ze leert haar plannetjes met jou te delen. Ik denk dat kinderen baat hebben bij dit soort gesprekjes, zodat zij zich gaan realiseren hoe het werkt. Zij heeft haar gedachten en jij hebt de jouwe.
Verder is het ook een kwestie van accepteren als het ‘misgaat’. Neem even de tijd om de emotie ruimte te geven. Geef vooral erkenning en beschrijf wat er gebeurt bij haar. “O jee, jij wilde … en nu ….. Dat vind je hoofd even lastig. Is niet erg, dat gebeurt soms” Doe dat wel op een moment dat ze het nog kan horen. Of heel snel, als de ‘storm’ nog niet is losgebarsten, of pas als ie is gaan liggen 🙂
Als je het op deze manier aanpakt, zal je dochter langzaam aan eraan wennen dat het niet altijd gaat zoals ze wil. En dat het niet erg is als het gebeurt. Gewoon even emotie.
(Nu kan ik nog een heel verhaal houden over het begrenzen van de manier waarop die emotie geuit wordt, maar dat is weer een ander verhaal, dat vind je bij andere blogs).