Een onbewuste reden waarom je je kind ‘corrigeert’

Corrigeren, ingrijpen, straffen. Iedere ouders kent deze acties. Vaak denk je ook dat het je taak is als ouder. Maar er is een onderliggende reden waarom je doet wat je doet, die helemaal niet zoveel met je kind te maken heeft. Maar meer met jouzelf.

Stel, een kind doet iets dat jij niet wilt. Je zegt hem of haar ermee te stoppen. Maar je kind wordt boos en gaat schelden. Grote kans, dat jij dit niet acceptabel vindt. Je zegt er wat van. “Ik wil niet dat je zo tegen me praat’. Maar je kind gaat door.

Waarschijnlijk raak je geïrriteerd of zelfs gefrustreerd. Je probeert je kind te dwingen om ermee te stoppen. Als dat niet lukt, stuur je je kind weg. Of je gaat dreigen met een straf. ‘Als je nu niet stopt, mag je vandaan niet meer op de iPad’. Zoiets.

Soms helpt dat, soms niet. Maar in beide gevallen heb je eigenlijk niks bereikt. Want wat heb je eigenlijk bereikt als je kind eindelijk toegeeft en gehoorzaamt?

Dat je je kind jouw wil hebt kunnen opleggen. Dat je de uiteindelijk toch de baas bent gebleven. Dat is alles. Maar voor de toekomst betekent het eigenlijk niks. Je kind heeft er niks van geleerd, en jij ook niet.

En in het slechtste geval heb je ook dat niet bereikt. Is het geëindigd in een enorme escalatie, waarbij niet alleen je kind, maar ook jij uit je dak bent gegaan.

Laten we eerlijk zijn, eigenlijk is je ingrijpen alleen maar bedoeld om jouzelf het gevoel te geven, dat je iets doet. Dat je het ‘niet over je kant laat gaan’. Dat je kind er niet zomaar ‘mee weg komt’. Het is puur het in stand houden van de illusie dat je macht hebt. Om de machteloosheid niet te voelen.

Want het gevoel dat je geen controle hebt, dat je geen grip hebt op je kind is eigenlijk ondraaglijk. Wat ben je dan eigenlijk voor ouder, als je dat niet voor elkaar krijgt. Er ligt een diepe angst aan ten grondslag voor totale machteloosheid. Er niet toedoen. Genegeerd worden.

Dat is een diepe angst die iedereen heeft, of je je er nu wel of niet bewust van bent. En die angst drijft ons om de schijn op te houden dat we de boel onder controle hebben. Zeker als het over opvoeden gaat, want hee, het kan toch niet zo zijn, dat een kind jou de baas is.

Een pittig kind is wat dit betreft een enorme uitdaging. Het triggert door zijn sterke wil en dwingende gedrag voortdurend deze onbewuste angst. ‘Helaas’,  wilde ik er eerst bij typen. Maar eigenlijk moet dat zijn ‘gelukkig’.

Want een pittig kind opvoeden is een fantastisch aanleiding om dit soort mechanismes in jezelf onder ogen te komen. Je kunt leren om daar mee te dealen. Dat maakt  je sterker en vrijer. Je kunt stoppen met het inzetten van je macht, maar mag gaan opvoeden vanuit verbinding.

Als je eerlijk bent, herken je dit dan bij jezelf? Je kunt het hieronder laten weten, ik hoor het graag. En delen is fijn, dan bereiken we meer ouders, dank je wel.

Karla Mooy

Heb jij een pittig kind? Ik weet hoe dat is én ik kan je helpen om het opvoeden van jouw kind makkelijker te maken. Neem contact met me op als je wel wat hulp kunt gebruiken.

  • Karla Mooy schreef:

    Hallo Wendy,

    Fijn om te horen, dat ik je helderheid kan verschaffen, tof.
    Rust krijgen lukt alleen door het niet langer meer persoonlijk te nemen.
    Zie elk lastig gedrag van haar als een signaal dat ze het moeilijk vindt om te accepteren wat er gebeurt. En dat mag. Help haar om haar frustratie te kanaliseren. Dat lukt alleen als je zelf rustig blijft. Verander je gedachten. Als je denkt ‘ze wil altijd haar zin’ maak er dan van ‘ze vindt het moeilijk dat het niet gaat zoals ze wil’. Als je boos wordt omdat ze dingen roept die je niet wil horen en je denkt ‘dit kan echt niet, ze is veel te brutaal’ of je denkt ‘het is helemaal niet waar dat ze nooit iets mag van mij’ doe je hetzelfde. Het is van haar. Het is haar frustratie. Wat ze ook roept over jou, het gaat niet over jou. Snap je?

    hartelijke groeten
    Karla

  • Lotte schreef:

    Heel mooi Karla. Ja, ik herken het! Stof tot nadenken, dankjewel.

  • Tanja schreef:

    Ja, wat een prachtig proces is dit, ik ben heel erg dankbaar dat ik dit inzicht heb ontvangen. Door mijn zoon heb ik de weg naar binnen gevonden. Dit heeft heel veel goeds gebracht en de band met mijn zoon op een dieper niveau gebracht. Uitdagingen zijn er nog steeds, maar de strijd is weg.

    • Karla Mooy schreef:

      Wat geweldig om te horen, Tanja. Ja, zo heb ik dat ook ervaren. Je kind is toch een spiegel. En je krijgt een andere band als je stopt met alleen het gedrag vanaf de buitenkant te beoordelen en te willen sturen.

  • Martin schreef:

    Ik herken het volledig. Het afdwingen van de afspraken/regels is idd soms een principe kwestie en dat is zeker met een pittig kind niet handig. Maar een regel is er niet voor niets. De noodzaak om afspraken te maken en na te leven is er ook. Dan is het toch nodig om de consequentie aan het niet nakomen van de afspraak uit te voeren. En dat is een confronterend moment.

    • Karla Mooy schreef:

      Zeker. Maar wat veel uitmaakt is wat er aan vooraf gegaan is. Het is belangrijk dat je kind begrijpt waar jouw regel vandaan komt. Of dat je een afspraak zo mogelijk samen hebt gemaakt. Dan is er meer begrip voor. Vooral als je alleen ‘de baas’ wilt zijn op terreinen waar dat jouw specifieke taak is (gezondheid en veiligheid bijvoorbeeld). Je kind kan misschien leren zien dat je het niet doet om de baas te zijn. Maar omdat het jouw taak is als ouder. Ik zei weleens ‘ik kan je ook gewoon je gang laten gaan. Lekker makkelijk. Geen gedoe. Maar daar is een woord voor, namelijk verwaarlozing’. Of ‘ik vind dit zo belangrijk dat ik bereid ben om er een conflict over te hebben met jou. Niet omdat ik dat zo leuk vind, maar omdat ik vind dat ik hiervoor moet staan als ik een goede ouder wil zijn. En dat wil ik’.
      Dat soort dingen kunnen ze best snappen.
      Sowieso moet je een afspraak of regel altijd op een rustig moment besproken hebben. Dat lukt niet meer ‘in the heat of the moment’. En afdwingen is ook zelden nodig. Je kind kan gewoon de natuurlijk consequenties ervaren en leert daarvan.
      Maar je hebt gelijk. Het moment dat er weerstand is, kan confronterend zijn. Dat vinden ouders vaak niet fijn. Maar bedenk: een boze bui gaat ook voorbij. Het hoort bij het leven. Net als storm en onweer. Geen probleem.

  • Karin schreef:

    Hallo Karla, ik merk dat andere ouders het lastig vinden dat wij geen straf geven. Ik merk wel eens dat ze verwachten dat wij dat ook doen, omdat hun kind staf heeft mijn kind dat ook moet krijgen.
    Inmiddels durf ik te zeggen dat ik het véél belangrijker vindt of ze er iets van geleerd hebben. En zelf een oplossing bedenken het de volgende keer anders te doen.
    Verbaasde ouders, die denken dat dat niet genoeg is.
    Heerlijk om je blogs te lezen. Gelukkig zitten we ook al een poos op het andere pad van opvoeden.
    Opvoeden =Voorleven.
    Lieve groet Karin.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Karin, leuk om van je te horen. Ja, het idee van straf zit er nog wel aardig ingebakken in onze maatschappij. Het kan in het begin best lastig zijn om daar op te reageren. Mooi dat je inmiddels voldoende zelfvertrouwen hebt om aan te geven wat jij belangrijk vindt.
      Bedankt voor je berichtje en let’s spread the word 🙂

  • Kirya schreef:

    Ik herken het zeker.. ben erg op zoek naar wat me zo triggert in het gedrag van onze zoon (bijna 4). Ik wil zo graag rustig kunnen blijven wanneer hij de grenzen opzoekt.

    • Karla Mooy schreef:

      Hallo Kyria,
      Het kan van alles zijn dat je triggert. Vaak is het een gevoel van machteloosheid, omdat je kind niet doet wat jij wil. En wij toch ergens het idee hebben opgedaan dat wij ons kind onder controle zouden moeten hebben. Een idee, dat van mij in de prullenbak mag. Want je hebt geen macht over je kind, zoals je merkt. Wij noemen dat de grenzen opzoeken. Je kunt ook zeggen dat je kind simpelweg niet gehoorzaam is. Zo lang wij dat wel verwachten, raken we gefrustreerd.
      Het kan enorm helpen als je dat niet meer verwacht. Als je ziet dat het idee van je kind onder controle een illusie is.
      Betekent dit dan dat je alles maar moet laten gebeuren? Nee, zeg, gelukkig niet. Zou ook niet goed zijn voor je kind. Natuurlijk heb je nog veel zelf te bepalen, zeker bij zo’n jong kind als de jouwe. Maar verwacht niet dat hij gewoon heel redelijk doet wat jij vraagt. Accepteer dat hij iets anders wil. En als dat toch geen goed idee is, dan pak je gewoon door.
      Meer hierover lees je in dit blog.

  • >

    Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten