Geen enkel kind heeft graag ruzie met zijn ouders. Al lijkt het daar soms verdacht veel op. Maar juist als je constant strijd hebt met je kind, heeft je kind begrip, erkenning en respect nodig. Juist dat is de eerste stap om uit de strijd te komen. Maar daar is wel moed voor nodig.
Er is meer dan vroeger aandacht voor het praten met je kind. Dingen samen overleggen. Luisteren naar het kind. Het is kortom allemaal wat vriendelijker dan een generatie geleden.
De officiële instanties promoten het positieve opvoeden (triple P). Hoewel dat positiever klinkt dan het is, want het gaat nog steeds uit van het idee dat jij als ouder het gedrag van je kind bepaalt. Er is weinig ruimte naar mijn idee voor werkelijk respect voor het kind.
Helaas is het zo, dat juist de kinderen die het het hardst nodig hebben om te worden gehoord, dat niet krijgen. Juist kinderen die aan de lopende band onacceptabel gedrag laten zien, worden aangepakt met regels, contracten, en consequenties (lees: straffen). Zo probeert men invloed op het gedrag te krijgen.
En soms werkt dat, maar vaak ook niet. Vaak neemt de strijd alleen maar toe. Ouders en kind zitten vast in een patroon. Een negatief patroon van actie en reactie, dat zorgt voor toenemende frustratie en verwijdering.
De enige manier om hier uit te stappen is het als ouder anders te gaan doen. Te starten met luisteren in plaats van te reageren op elk onacceptabel gedrag. Het gesprek aangaan en werkelijke interesse tonen. Echt goed luisteren. En samen oplossingen zoeken.
Dan kunnen er wonderen gebeuren. Ik zie het gebeuren bij ouders die ik begeleid en bij deelnemers van mijn onlineprogramma. Zoals een gezin met een puber met PDD-NOS, die al jaren strijd hebben, ondanks verschillende hulpverleningstrajecten. En die nu opeens al een paar weken geen ruzie meer gehad hebben.
Wat er gebeurt, is dat het kind zich eindelijk weer eens gehoord, begrepen, geaccepteerd en gerespecteerd voelt. En dan komt er ruimte bij het kind om werkelijk met ouders in gesprek te gaan en hen ook te horen. De relatie verbetert, de verbinding wordt hersteld. En nu kunnen ouders en kind samen problemen oplossen in plaats van tegenover elkaar te staan.
Maar hier is moed voor nodig. Omdat het zo indruist tegen alles wat we zelf meegekregen hebben over opvoeden. “Dat accepteer je toch niet”, “Daar moet je korte metten mee maken”, “Je moet wel consequent zijn, houdt hij zich niet aan de afspraken, dan moet je de iPad afpakken”, enz.
Moed om de eerste stap te zetten en iets anders te doen. Moed om te vertrouwen dat deze aanpak werkt. Moed om het werkelijk in praktijk te brengen. Moed om te vertrouwen op je eigen kracht. Maar ook durven vertrouwen op de goede wil van je kind, die al een tijdlang uit beeld lijkt te zijn.
En dan blijkt dat je kind helemaal niet uit is op strijd. Dat je kind helemaal niet alleen maar met zichzelf bezig is, of nooit rekening met anderen wil houden. En uiteindelijk worden dan alle kwaliteiten van je kind weer opnieuw zichtbaar. Omdat jij de moed hebt daarop te vertrouwen, ondanks alles wat er gebeurt.
Overigens betekent dit niet dat je niet meer begrenst, maar dat is even een ander verhaal. Daarover vind je tips in andere blogs.
Als jij deze situatie herkent, dan nodig ik je uit om de moed op te brengen om het anders te doen. Mijn steun heb je :). Graag lees ik je reactie hieronder.
Als jij een pittig kind hebt, is de kans groot dat je kind niet zo flexibel is. Moeite heeft met overgangen. En er slecht tegen kan als dingen anders gaan dan verwacht. Hoe komt dit en hoe kun je hier rekening mee houden?
Pittige kinderen zijn vaak kinderen die een sterke behoefte hebben aan grip op de wereld om hen heen. Ze kunnen zich moeilijk voegen of overgeven. Ze hebben liever zelf de regie.
Dat is omdat het hen rust geeft. Als de situatie is zoals zij die in hun hoofd hadden, dan klopt het. Maar is het anders, dan heeft ‘het systeem’ moeite om dat te verwerken. Soms kan het echt tot kortsluiting leiden in de zin van een boze bui die voor jou uit de lucht komt vallen.
Dat maakt je kind tot iemand die niet zo flexibel is. Ook kleine dingetjes kunnen hem of haar uit evenwicht brengen. Dingetjes waarvan je denkt “Kom, stel je niet zo aan, het is maar een kleinigheid”. Dan is het belangrijk om je te realiseren dat het voor je kind geen kleinigheid is.
Inflexibiliteit is geen keuze! Ik vind het belangrijk dat je inziet dat je kind niet moeilijk dóet, maar dat de situatie voor hem of haar moeilijk ís. Je kind heeft wat extra tijd nodig om te schakelen. Geef het die tijd.
En help je kind om te schakelen. Dat doe je door allereerst door te erkennen dat het vervelend of moeilijk voor je kind is. Aan te geven dat je snapt dat ze iets anders wilde of had verwacht.
Vervolgens kun je dan een vraag stellen die je kind helpt om ‘de bocht’ te maken. Geef je kind perspectief. “Ik weet dat je je had verheugd om nu …. En het spijt me ook echt, dat het niet door kan gaan. Zullen we afspreken wanneer we wél gaan?”
Soms helpt het ook om je kind simpelweg te vragen “En hoe lossen we dit nu op?”. Dat zet als het ware het denkvermogen van je kind weer aan, waardoor emoties kunnen wegebben. Bovendien heeft hij nu weer (mede) de regie. Dat helpt om de teleurstelling te verwerken.
Wat betreft overgangen van de ene naar de andere situatie, geef je kind ook dan tijd. Geef aan dat het bijna tijd is om op te ruimen bijvoorbeeld. En wat ook kan helpen is de aandacht van je kind te richten op de volgende situatie. “Het is tijd om naar huis te gaan. Zullen we langs de weg of door het bos fietsen?”
Vind je dit een goed artikel, help me dan om meer worstelende ouders te bereiken door het te delen. Dank je wel alvast! En ik vind het ook altijd leuk om van je te horen, dus laat hieronder je reactie achter.
P.S. Ik geef binnenkort een gratis webinar waarin dit onderwerp verder aan bod komt. Ook geef ik nuttige tips over het opvoeden van pittige kinderen. Vind je dit interessant, dan nodig ik je van harte uit voor het webinar. Druk op de knop hieronder en vul je gegevens in om je aan te melden.
Voor veel ouders is het begin van de dag al een hele inspanning. Voor ouders van pittige kinderen soms zelfs een echte uitputtingsslag. Hoe verander je dat? Hoe zorg je dat het makkelijker gaat en tegelijkertijd gezelliger blijft? Ik geef je een paar tips.
Pittige kinderen zijn gevoelige kinderen. Ze hebben vaak moeite met overgangen, bijvoorbeeld de overgang van slapen naar de dag starten. Ze hebben daarbij behoefte aan verbinding met jou, ze moeten je aanwezigheid even ‘voelen’.
Concreet betekent dit dat je bij het opstaan tijd en aandacht spendeert aan het contact met je kinderen. Even kroelen, een kletsplaatje maken, net wat bij jouw kind past. Het belangrijkste is dat je even echt contact maakt.
Als je nog een jong kind hebt, kan het daarbij een goed idee zijn om je kind lekker aan te kleden, ook al kan hij of zij dat al zelf. Voor de juf is het fijn als ze het zelf kunnen, maar dat wil niet zeggen dat ze het ook zelf zouden moeten elke ochtend. Het kan heel gezellig zijn om dat samen te doen.
Zorg daarnaast voor een duidelijk ochtendritueel met een vaste volgorde. Probeer te voorkomen dat kinderen eerst gaan spelen, dan is het veel lastiger om ze daar weer uit te halen. Vaak is de handigste volgorde opstaan, aankleden, ontbijten, spullen klaarleggen. Als er dan nog tijd over is, kun je ze nog even laten spelen of tv kijken als je dat handig vindt.
Als het lukt is het fijn als je zelf al aangekleed bent. Want dan heb je ook de gelegenheid om hen aandacht te geven. Misschien moet je daarvoor wat eerder opstaan, maar je krijgt er wel meer rust voor terug. Want de kans is veel kleiner dat je kinderen gaan lopen klieren, omdat ze jouw aandacht missen en hun eigen gedrag op dat moment nog niet goed kunnen structureren.
Wat ook reuze handig is, is de avond van tevoren de tafel te dekken. Zet alles klaar, behalve dat wat uit de koelkast moet komen. Zet ook de lunchtrommeltjes vast klaar en hang de tassen aan de stoelen. Dit nodigt uit om direct te starten met het ontbijt als je beneden (of althans in de keuken/woonkamer) komt.
Het voorkomt ook dat jij druk bent met dingen klaarzetten. Zo hou je je aandacht vrij voor je kinderen. Je bent meer aanwezig en minder gestrest, wat maakt dat je ook veel rustiger en vaker met humor reageert als er iets niet helemaal gaat zoals je had gewenst.
Pittige kinderen zijn vaak moeilijk ‘bestuurbaar op afstand’. Daarmee bedoel ik dat aansturen met woorden, gewoon door een opdracht te geven als ‘doe je schoenen even aan’ vaak niet werkt. Loods hen door het ochtendritueel heen door te doen wat er gedaan moet worden, geef hen bijvoorbeeld de schoenen in de handen met de woorden “Kijk, je schoenen nog even aan en dan ben je klaar”.
Laatste tip: laat je niet opdraaien door de angst om te laat te komen. Want juist dat geeft spanning, wat averechts werkt. Als je die angst loslaat en daarbij stopt met ‘drijven’, is de kans gek genoeg juist veel groter dat je wél op tijd bent.
En bovendien: soms moeten kinderen dat eerst eens ervaren, voordat ze de betekenis van ‘te laat komen’ begrijpen. En dan kan er een innerlijke motivatie ontstaan om op tijd klaar te zijn. Zeker als je kind al wat ouder is.
Want het gaat erom dat je de verantwoordelijkheid om op tijd klaar te zijn steeds meer bij je kind legt. Een time-timer kan dan helpen om de beschikbare tijd zichtbaar te maken. Net als picto’s om zichtbaar te maken wat er moet gebeuren voordat jullie klaar zijn om de deur uit te gaan.
Wat vind je van deze tips? Heb je aanvullingen? Laat het hieronder weten. En gebruik de social media buttons om dit artikel te delen, om zo nog meer ouders van pittige kinderen op weg te helpen. Dank je wel!
Vrede op aarde is wel iets wat we wensen, maar wij lijken daar geen enkele invloed op te hebben. Ik denk dat er vrede in de wereld komt, als er vrede in onszelf is. Vrede betekent voor mij: rust, acceptatie, aanwezig zijn en liefde. Breng vrede in de wereld, begin bij jezelf 🙂
Als je je gedachten een beetje in de gaten houdt, zul je merken, dat er onophoudelijk gebabbel is in je hoofd. En veel van die gedachten leveren commentaar. Je had beter dit, je zou eigenlijk dat, je wilt eigenlijk iets anders dan er is. Dat schept ontevredenheid en spanning.
Accepteren van wat er is, dat het nu eenmaal zo is als dat het is, kan wél rust brengen. Ik kan dat ervaren als ik mijn aandacht breng naar het hier en nu, naar wat er nu is, wat ik nu ervaar. Het lijkt juist ver weg te zijn als ik veel in gedachten ben. Druk met wat allemaal moet gebeuren.
Voor mij is het daarom belangrijk om me bewust te worden van mijn aandacht. Aandacht voor het hier en nu, voor de ervaring van al mijn zintuigen op dit moment, geeft onmiddellijk ontspanning. Als mijn aandacht veel naar mijn gedachten gaat bouwt zich eerder spanning op. Aandacht voor het hier en nu kun je oefenen door te mediteren of een oefening voor mindfulness te doen.
Acceptatie is voorwaarde voor vrede. Je stopt met vechten tegen wat er is. Dat geeft onmiddellijk een gevoel van rust in jezelf.
Dat is niet altijd even makkelijk, dat weet ik. Het helpt om eerst de emotie te laten komen en gaan. Maar doe dat dan zonder de emotie te voeden met je gedachten. Wees je alleen het gevoel gewaar, dan verdwijnt het ook vanzelf weer.
Moet je dan alles maar accepteren? Ja en nee. Wel in de betekenis van zien dat het nu eenmaal zo is, je kunt het verleden en het heden niet veranderen. Wat is, dat is. Wat was, dat was. Juist als je dat inziet kan er ruimte komen om dingen waar je niet tevreden over bent, anders te doen.
Je hoeft dan niet te vechten tegen wat is, maar kunt vooruit kijken naar wat je zou willen. Dingen hoeven niet te blijven zoals ze zijn. Je gaat je richten op verandering. In die zin zou je kunnen zeggen dat je het niet accepteert dat het is zoals het is. Verandering vanuit acceptatie dus.
Bij het veranderen is het heel belangrijk om je te richten op wat je wilt. Vaak weten we heel goed wat we niet willen, maar door daar onze aandacht op te richten, zijn we nog steeds niet bezig met wat we wel willen.
Wat aandacht krijgt, groeit. Dus is het slimmer om je te richten op hoe je het zou willen. Visualiseren hoe je het graag wilt, is een heel effectief middel. Trouwens, het bezig zijn met hoe je het wilt, i.p.v. vechten tegen hoe het is of nadenken over een probleem, is sowieso al veel leuker en geeft moed.
Dit is van oudsher een tijd van terugblikken en vooruitkijken. Misschien sta jij ook wel even stil bij het afgelopen jaar. Kijk dan vooral naar al die dingen waar je dankbaar voor kunt zijn.
En heb je goede voornemens of plannen, dan heb ik nog wat tips voor je:
Ik wens je hele fijne kerstdagen en een mooi nieuw jaar!
PS ligt jouw verlangen in de sfeer van je gezin, wil je meer rust in huis, een beter contact met je kind, minder strijd of meer eensgezindheid met je partner? Dat is een verlangen wat je eenvoudig kunt realiseren door deel te nemen aan het onlineprogramma ‘Stap voor stap een gelukkig gezin’.
Fijn als je dit blog wilt delen, alvast bedankt. En wil je reageren, dan kan dat hieronder, ik hoor graag van je.
Ik heb een korte tip voor je. Te simpel voor woorden. En toch werkt het. Hier komt ie.
Eén van de moeilijkste dingen in het opvoeden is je eigen emoties de baas blijven. Zeker bij een pittig kind kun je heel makkelijk getriggerd worden.
Bijvoorbeeld door machteloosheid of moedeloosheid. Dat je denkt ‘daar gaan we weer…’ of ‘kan het nou nooit eens makkelijk?’ Je kent het vast wel.
Wat minstens zo makkelijk wordt getriggerd is je eigen boosheid. Een gevoel van niet serieus genomen te worden of, nog erger, je aangevallen voelen. Pittige kinderen zijn er vaak meesters in om je te raken met hun woorden.
Wat dan helpt om het niet te laten escaleren is dit: neem een hap lucht. En zucht. Of beter, adem rustig uit. Dus je zegt nog even niks en ademt in en ademt uit. Laat je uitademing langer duren dan je inademing. Dat kalmeert.
Dat geeft je de gelegenheid om je te realiseren wat er aan de hand is. Dat je kind boos is en dat jij geraakt wordt door wat je kind zegt of doet. Maar, let op: dit is niet het einde van de wereld. Vertel jezelf dat ook. ‘Het is niet erg, ik kan dit aan’.
Vertaal het gedrag van je kind voor jezelf. ‘Hij kan even niet dealen met wat er is’ of ‘ze is de regie kwijt en nu neemt de emotie het over’. Je beschrijft het gedrag in termen van wat er met je kind aan de hand is. Je weerstaat de verleiding om wat je kind precies zegt of doet op jezelf te betrekken. Want het gaat niet over jou, ook al lijkt dat zo. Onthoud dat goed.
En dan komt er ruimte om te reageren op een manier die de situatie doet de-escaleren. Dan zie je wat er nodig is. Soms is dat erkenning geven of een knuffel geven, soms is dat even uit de situatie gaan en soms is dat even helemaal niets doen.
Maar wat het ook is, het begint met niet vanuit je emotie reageren. Neem altijd eerst een hap lucht. Wen je aan om niet impulsief vanuit je emotie te reageren. Daarin ben je dan ook nog eens een voorbeeld voor je kind.
Probeer het eens uit en laat me weten of het bij jou ook werkt. Veel succes. O ja, en vergeet niet dit blog te delen, dank je wel alvast 🙂
Voor veel ouders van jonge kinderen is het avondeten een echte uitdaging. De kinderen zijn moe, sommige kinderen zijn slechte eters. Je wilt het graag gezellig hebben aan tafel, want samen eten vind je belangrijk. Maar hoe krijg je dat voor elkaar? Ik geef je wat tips.
Tip 1
Zorg voor verbinding, al voor dat je aan tafel gaat. Zoals ik in mijn vorige blog heb uitgelegd, is dat iets wat gemakkelijk misgaat in dit spitsuur. Jij bent misschien nog druk in je hoofd van het werk en zeker van de klussen die moeten gebeuren, namelijk eten klaarmaken, samen eten en de kinderen op tijd in bed. De valkuil is dan dat je vergeet om werkelijk contact te maken met je kind. Mijn tips hiervoor lees je hier.
Tip 2
Zorg dat je op tijd eet. Voor veel jonge kinderen is het teveel gevraagd om na 6 uur nog met normaal gedrag aan tafel te zitten en hun bord leeg te eten. Dus probeer zo vroeg mogelijk te eten, zodat je de meeste kans hebt op gezelligheid aan tafel. Kijk of je het slim kan aanpakken door maaltijden te eten die al (half) voorbereid zijn en snel op tafel kunnen staan. Denk aan goed gevulde soepen, pasta met een goed gevulde groentesaus die al klaar is of een ovenschotel.
Tip 3
Zorg voor een duidelijke structuur tijdens de maaltijd. Wat goed kan helpen is als je de regels van het kringgesprek volgt zoals kinderen die kennen van de kleuterschool. Om de beurt mag iemand iets vertellen. Daarna mogen twee anderen hierop reageren en dan is de volgende aan de beurt. Een symbool kan aangeven wie de beurt heeft. Zo kan je kind makkelijker leren om te luisteren naar een ander.
Laat de ene dag het ene kind als eerste vertellen en de volgende dag een andere. Maak dit eventueel zichtbaar in het weekrooster. Structuren zichtbaar maken middels pictogrammen, foto’s of tekeningetjes kan sowieso erg helpen om voor meer rust te zorgen.
Tip 4
Stel samen met je kinderen het weekmenu op. Zo hebben ze inspraak en zullen ze veel minder mopperen over wat er op tafel komt. Bovendien weten ze dan al ruim van te voren wat er gegeten gaat worden. Hang ook dit menu zichtbaar op. Doe dat bijvoorbeeld op zondagmiddag en maak daar een gezellig moment van. Deze tip is overigens met dank aan lezeres Judith, die dit met succes in praktijk brengt 🙂
Tip 5
Zoek uit wat je kind wél lekker vindt. Bij veel lastige eters gaat het daarbij niet alleen om smaak, maar ook om textuur. Hoe iets voelt in je mond. Sommige kinderen willen geen ‘prut’ waar van alles doorzit, maar willen alles apart opeten. Sommige kinderen eten het liefst iets wat lekker makkelijk naar binnen gaat. Dus als je kind iets gekookt niet lust, dan misschien wel rauw of juist gepureerd.
Tip 6
Maak er nooit, ik herhaal nooit, een strijd van. Die verlies je namelijk gegarandeerd. Is je kind een lastige eter? Zorg dat je kind overdag voldoende voedingsstoffen binnenkrijgt, dan is het niet zo erg als hij of zij ’s avonds niet wil eten. Alles wat er dan ’s avonds nog ingaat is meegenomen. Overdag kun je je kind onbeperkt van lekkere gezonde dingen laten eten als fruit, rauwkost, gebakken groente, groene smoothies enz. En: hoe jonger het kind, hoe meer koolhydraten het in verhouding nodig heeft. Dus maak je niet ál te druk over de hoeveelheid groente die gegeten wordt. En als het helpt om je kind te ‘voeren’, gewoonweg omdat ze moe is, doe dat dan, daar is niks op tegen.
Tip 7
Zorg dat je kind overdag voldoende ruimte krijgt om zelf te mogen bepalen. Weigeren te eten kan een daad van verzet zijn door kinderen die behoefte hebben aan autonomie. Maar die helaas bijna de hele dag moeten doen wat de volwassenen van hen vragen. Dus kijk eens waar jij overdag je kind meer de regie kan geven. Door vaker keuzes te geven bijvoorbeeld. Of je kind meer verantwoordelijkheid te geven.
Vind je dit goede tips? Deel ze dan hieronder via de shareknop. En misschien heb je aanvullingen? Van harte welkom hieronder bij de reacties. Dank je wel!
Opvoeden zoals de meeste mensen dat doen noem ik de ‘standaardmanier’. Dat wat je om je heen ziet en hoe je zelf bent opgevoed. Naar mijn idee zitten daar een aantal foute veronderstellingen in, een aantal misverstanden. En die maken dat je juist bij een pittig kind snel in de problemen kan komen. Ik zet ze hier voor je op een rijtje.
1. OPVOEDEN IS HET CORRIGEREN VAN GEDRAG
Veruit de meeste mensen zien dit nog zo. Dat is waar opvoeders zich mee bezig houden, het corrigeren van gedrag. En dat doen we dan door te proberen het gedrag rechtstreeks te sturen. Door sommige dingen te verbieden en andere juist te vragen (eisen). Daarbij horen de woorden ‘jij moet, jij mag of je mag niet, of ik wil dat’. Zo nodig maken we daarbij gebruik van negeren (werkt meestal niet) straffen of belonen (bij voorkeur).
Dit is zo algemeen, dat het ons bijna in de genen zit, zeg maar. Zo zijn we zelf opgevoed en zo zien we het om ons heen.
Maar zoals ik al vaker heb geschreven, (lees bijvoorbeeld dit blog) is dit een misverstand. Kinderen leren vooral van wat je voorleeft. En daarnaast helpt corrigeren niet als je niet weet wat er aan het gedrag ten grondslag ligt. Een kind dat het wel goed wíl doen, maar het niet voor elkaar krijgt, help je niet met straffen of belonen. Sterker nog, dan geef je het kind nog een extra laagje negativiteit erbij.
2. JE MOET ALTIJD CONSEQUENT ZIJN
Dit is een hele hardnekkige. Niet consequent zijn is, naast het verwennen van je kind, één van de ergste fouten die je kunt maken. Niet dus. Het maakt alleen maar dat je strijd hebt met je kind. Dat je altijd bezig bent om ‘te winnen’. Maar je kind wil niet verliezen. Dus. Dan heb je strijd.
Maar een kind heeft toch duidelijkheid nodig? Ja, dat klopt. En daarom is het wel belangrijk om duidelijke afspraken te maken en vaste routines te hebben. Maar dat jij gisteren geen zin had in rommel maken en vandaag wel, dat kan toch? En als je kind een goed argument heeft, waar jij nog niet aan gedacht hebt, dan er toch niks mis mee om je te laten overtuigen? (Lees hier meer over de mythe van het consequent zijn)
3. ALS OUDERS MOET JE ALTIJD ÉÉN LIJN TREKKEN
Nee dat moet je niet. Je bent twee verschillende mensen, met verschillende opvattingen, voorkeuren en behoeftes. Wat de één een rommel vindt, kan de ander best wel opgeruimd vinden. Zorg daarom dat je over terugkerende zaken duidelijke afspraken hebt.
Maar dwing je partner niet om het met je eens te zijn, als dat niet zo is. Bespreek gewoon het probleem en zoek een oplossing die voor iedereen oké is.
4. ALS JE JE KIND ZIJN ZIN GEEFT, GAAT HIJ STEEDS VAKER ZEUREN
Je weet wel, ‘als je ze een vinger geeft …’ Maar ook deze klopt niet. Gek genoeg werkt het precies andersom 😊. Een kind dat ervaart dat ie serieus genomen wordt, dat haar behoefte ook meetelt, dat er veel ruimte is om zijn eigen zin te mogen doen, zal juist minder moeilijk doen als dat af en toe gewoon niet kan. Juist een kind dat minder ruimte krijgt voor autonomie zal steeds vaker dwars liggen en de strijd aangaan.
5. JIJ WEET HOE HET MOET
Soms wel ja, maar vaak ook niet. Je bent als ouder vaak geneigd om te denken dat jij de oplossing moet hebben. Dat jij moet zorgen dat je kind het fijn heeft. Dat jij moet bepalen wat wel of niet moet gebeuren. Maar dat is helemaal niet waar. Je kunt vaak helemaal niet weten wat goed is of niet.
Dat betekent dat je niet zo vaak hoeft in te grijpen als je misschien denkt. Laat je kind zijn eigen ervaringen opdoen. En het betekent ook dat jij het niet altijd hoeft te weten. En dat is best een opluchting, toch? Je weet niet wat later zal blijken ‘goed of fout’ geweest te zijn. Dus laat los. Laat het leven zijn gang gaan. Geef je kind ruimte voor zijn of haar eigen leerproces.
Is dit herkenbaar voor je? Verhelderend? Ik lees graag je reactie. En als je het wilt delen op de social media, graag, bedankt alvast.
Rustig blijven is één van de moeilijkste dingen als je een pittig kind hebt. En toch heel belangrijk, want het doet een conflict veel minder escaleren. Het kan enorm helpen als je inziet hoe onze gedachten werken.
Eigenlijk maken we problemen met ons denken. Iets is niet een probleem van zichzelf, maar omdat we vinden dat het een probleem is. Omdat de situatie ons niet bevalt, we hebben besloten dat die situatie niet goed is.
En dat is een gedachte. Daarmee zeg ik niet dat alles ‘maar’ een gedachte is en dat er nooit problemen zijn. Dat is misschien ten diepste wel zo, maar daar heb je niks aan in het dagelijks leven.
Toch helpt het wel om te kijken naar je gedachten. En je even de vraag te stellen ‘is er eigenlijk wel een probleem’? Of maak ik misschien een probleem waar dat helemaal niet nodig is’.
Bijvoorbeeld: je driejarige peuter wordt boos en begint te schreeuwen. Is dat eigenlijk wel een probleem? En als je kind wat vaker boos wordt is het dan een probleem? Waarom eigenlijk?
Boos zijn is een normale, natuurlijke situatie, een gewone alledaagse menselijke emotie. En emoties komen en gaan. Waarom maken we ons daar zo druk over eigenlijk? Soms worden we daar zo bang voor, dat we ‘op eieren’ gaan lopen om een uitbarsting te voorkomen.
Dus stel jezelf eens de vraag ‘is het wel zo erg wat er nu gebeurt? Is het wel een probleem? Of is het alleen een probleem omdat ik het niet wil?
Een ander voorbeeld. Je kind scheldt en snauwt. Of je puber scheldt je de huid vol. Of geeft jou de schuld van wat er mis gaat. Dan kan het zijn dat je het tot je neemt. En dan ga je in de verdediging of je wordt verdrietig van.
Maar hé, het zijn alleen maar woorden, hè. Jouw gedachten kennen er een bepaalde betekenis aan toe. En die maken dat je gefrustreerd raakt. Je kunt het ook laten voor wat het is, het niet persoonlijk nemen.
Nu hoor ik al jullie tegenwerpingen: maar moet ik dan alles maar goedvinden? Nee natuurlijk niet. Het is best handig als je kind leert zijn boosheid op een manier te uiten die maatschappelijk aanvaard wordt. Of die andere mensen geen pijn doet en waarbij dingen niet beschadigd worden.
Dat kun je naderhand met je kind bespreken. Oplossingen zoeken en oefenen. Waar het me nu omgaat, is dat je een probleem creëert van de situatie zelf, van het feit dat die situatie is zoals die is. Maar het gebeurt al. Waarom zou je daar een probleem van maken?
Dit gaat over acceptatie. Niet dat het gedrag acceptabel is, maar dat je de situatie zoals die is accepteert. Er geen probleem van maakt. Dat maakt het een stuk makkelijker om zelf kalm te blijven.
Elke uitbarsting van je kind is een uiting van het leven zelf. Net als het weer. Soms schijnt de zon en soms is er regen, storm of onweer. En de meeste mensen houden het meest van zon, maar ja, zo werkt het niet in de natuur. En zo werkt het ook niet in de menselijk natuur.
Helpt dit je om er wat luchtiger naar te kijken? Wordt het leven er lichter van? Dat hoop ik, het wordt me namelijk steeds duidelijker hoe we problemen (alsmaar groter) maken door er gedachten aan vast te plakken dat het een probleem is. Daarmee zetten we het vast en gaat alle focus er naar toe.
Dus. Als je het moeilijk hebt met je kind stel jezelf dan de vraag: ‘Is dit wel een probeem? Of is het gewoon iets wat gebeurt en ook weer voorbij gaat?’
Ik ben heel benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat het hieronder weten. En als je het de moeite waard vindt, deel het dan op de social media, dank je wel.
Eén van de eerste dingen die ik met ouders van een pittig kind bespreek, is dat hun kind ‘ontschuldigd’ moet worden. Daarmee bedoel ik dat het kind niet schuldig is aan het moeilijke gedrag. Want je kind is zijn eigen maker niet, zoals mijn moeder vaak zei 😊
Ook al lijkt veel gedrag van een pittig kind opzettelijk, eigenlijk is het dat niet. Op een bepaald niveau is dat wel zo, bijvoorbeeld als ze je met woorden probeert te raken of je wil slaan. Maar een laagje dieper bekeken is het niet zo.
Het is onmacht. Frustratie die je kind nog niet in de hand heeft. Het is het temperament in combinatie met de sterke behoefte aan het leven willen bepalen, wat deze frustratie vaak zo heftig maakt. Het is iets wat je kind ook maar overkomt.
Als ouders mijn programma of coaching volgen leren ze er op deze manier naar te kijken. Te zien waar het onvermogen zit en hoe je het kind daarbij kunt helpen.
Maar het is ook nodig om het expliciet naar je kind te benoemen. Dat je weet dat je kind het ook zo graag anders wil. Boos is op zichzelf over hoe hij doet of slecht denkt over zichzelf. Maar dat je kind het ook maar moet doen met hoe ze geboren is, hoe ze in elkaar steekt.
Ook je eigen gedrag mag je benoemen. Dat je weleens (heel) boos bent geweest op je kind en misschien ook wel dingen hebt gezegd die je kind gekwetst hebben en dat dit niet terecht was. En dat je vanaf nu je kind gaat helpen om het wél goed te doen. Dat jullie gaan samenwerken.
Want ook al is je kind niet schuldig, hij blijft wel verantwoordelijk voor zijn gedrag. Dus heeft hij iets te leren. Leren omgaan met frustratie, met boosheid, op zo’n manier dat het niet anderen beschadigt. Leren accepteren dat het leven niet altijd gaat zoals hij wil.
Geef je kind ook perspectief. Alles wat nu nog niet lukte, gaat op een dag wél lukken. Je kind kan het leren. Samen gaan jullie dingen afspreken en uitproberen. Het leven is één groot oefenproces. En daarin speel je als ouder een belangrijke rol.
Dit is wat voor mij opvoeden inhoudt. Je kind begeleiden en helpen bij wat zij tegenkomt in het leven. Zodat ze kan groeien en zich ontwikkelen. En dat doe je met acceptatie en liefde. En door duidelijkheid te bieden. En niet door straffen en belonen van gedrag.
Wil je meer weten over het opvoeden van een pittige kinderen? Meld je dan hier aan voor mijn gratis webinar.
Helpt dit artikel je om je weg te vinden in het opvoeden van jouw pittige kind? Deel het dan alsjeblieft op de social media, zodat we samen nog meer ouders kunnen bereiken. Alvast bedankt!
Heb je iets toe te voegen of wil je reageren, dan kan dat hieronder.
Er is tegenwoordig veel te doen over verwende kinderen. Allemaal prinsjes en prinsesjes … We zouden massaal onze kinderen verwennen, waardoor ze geen weerstand hebben als het leven moeilijker blijkt dan gedacht. Volgens een hoogleraar klinische psychologie komen daardoor veel jongeren in de problemen, omdat ze niet geleerd hebben met tegenslag om te gaan. Klopt dit? En is strenger zijn dan het beste antwoord, zoals hij aangeeft?
Ik denk dat teveel verwennen zeker speelt. Ik betwijfel alleen of het zo algemeen gebeurt als gesuggereerd wordt. Dat jonge mensen zoveel in psychische problemen raken, kun je ook niet zomaar daarop afschuiven. Het heeft net zo goed te maken met de stress in onze maatschappij en de manier waarop het onderwijs onze kinderen onder druk zet.
Ook met de oplossing ben ik het niet eens. Meestal wordt namelijk geroepen, dat we weer strenger moeten zijn. Optreden. Zoals vroeger. Maar zeg nou zelf: wij (de 40-ers en 50-ers) zijn zeker niet verwend als kind. Maar zijn wij nu zo goed opgewassen tegen het leven? Ja, we kunnen heel goed doorzetten. Maar komen daar juist niet al die burnouts vandaan?
Volgens mij is er iets heel anders nodig. Want verwennen op de manier van je kind geven waar hij om vraagt is inderdaad niet goed. Want dat is niet wat een kind nodig heeft. Wat een kind wel nodig heeft van zijn ouders is onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen, respect voor zijn/haar eigenheid en het recht op autonomie.
Een strenge ouder geeft dat meestal niet voldoende. Een strenge ouder bepaalt wat goed is voor zijn kind (hoezo autonomie?), maakt de liefde afhankelijk van het gedrag van het kind (zo ervaart het kind het tenminste) en luistert onvoldoende naar wat er in het kind omgaat.
Een kind met een zogenaamde sterke wil is een kind dat het recht op autonomie gewoonweg opeist, no matter what. Bij zo’n kind gaat streng zijn niet werken. Je verzeilt acuut in een machtsstrijd, die je op den duur niet gaat winnen. Zeker in de puberteit niet meer. Bovendien, wat heet winnen als je kind doet wat jij zegt, maar de verbinding is verstoord.
Maar ben je dan niet een watje als je niet optreedt? Als je niet streng bent? Nee, hoor. Want je stelt wel grenzen. Tuurlijk wel. Je kracht haal je uit je zelfrespect. Weten wat je wel en niet wilt. En duidelijk zijn in de regels die je stelt, zoals ‘boos zijn mag, slaan niet’. Op het gebied van veiligheid en gezondheid zet jij de lijnen uit.
Die handhaaf je niet door te straffen, maar door duidelijk te zijn. (Overigens wordt duidelijk zijn nogal eens verward met streng zijn). Door een kind consequenties te laten ervaren. En vooral door je kind te helpen om zich aan deze regels te houden. Door een kind dat blijft slaan uit de situatie te halen bijvoorbeeld. Of door je kind te helpen om rustig in slaap te kunnen vallen.
Ja, er gaan dingen niet goed in hoe kinderen nu opgevoed worden. Maar dat was vroeger ook al zo. Alleen had de maatschappij daar niet zoveel last van. Maar is de oorzaak van veel huidige psychische problematiek niet juist gelegen in onze jeugd? In de manier waarop we opgevoed zijn? Waarom zou het dan slim zijn om weer ouderwets te gaan opvoeden?
Het is toch veel slimmer om nieuwe wegen te zoeken. Om te kijken en te oefenen in het opvoeden zonder straffen en belonen. Vanuit vertrouwen. Kijk maar eens in jezelf: was jij een egoïstisch kreng geworden als je wat minder streng was opgevoed? Of zit het goede gewoon in jou, in jouw hart? Zou dat bij je kind ook niet zo zijn?
Volgens mij wordt een kind geboren met allemaal mooie eigenschappen. En is het aan ons opvoeders om het kind te helpen volgens de innerlijke waarden te leven. Obstakels te overwinnen. Een mooi mens te worden, die kan bijdragen aan de wereld op zijn of haar eigen manier. Dat doen we in de eerste plaats door onvoorwaardelijke liefde en respect te tonen. En in de tweede plaats door onszelf te respecteren. duidelijk te zijn en een voorbeeld te zijn.
Spreekt dit jou aan? In mijn webinar ‘Waarom strenger opvoeden niet de oplossing is, en wat dan wél vertel ik je er meer over. Aanmelden voor het webinar doe je hier.
Fijn als je dit artikel wilt delen op de sociale media, dank je wel daarvoor. Zo kunnen we nog meer ouders bereiken 🙂 En natuurlijk lees ik zoals altijd ook graag je reactie!
Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring
De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.