All Posts by Karla Mooy

Maak je niet zo druk!

Een van de lastigste dingen in het opvoeden (en misschien wel überhaupt in het leven), is dealen met je eigen emoties. Rustig blijven en niet vanuit emotie dingen doen of zeggen waar je spijt van krijgt, is nog een hele kunst. ‘Maak je niet zo druk’ is makkelijker gezegd dan gedaan. We vinden het schijnbaar heel lastig om situaties die we niet willen, te accepteren.

Wat eigenlijk heel interessant is, is dat er niks te accepteren valt. Als iets gebeurt of gebeurd is, dan is het al zo. Toch kan het in ons hoofd enorm te keer gaan, met allemaal weerstandsgedachten zoals ik ze noem.

‘Dit moet nu stoppen’, bijvoorbeeld of ‘ik ben er helemaal klaar mee’, of ‘ik trek het niet meer’ of ‘hij doet ook altijd zo … ’, of ‘ze moet nu toch echt eens gaan begrijpen dat …’, enz. Je herkent het vast wel.

Maar ja, het is al zo. Er is wat er is. Toch vechten we dan in ons hoofd een verloren strijd. Totaal niet slim of relevant, als je er goed bij stilstaat. En toch: het voelt allemaal zo waar. We lijken dan zo gelijk te hebben met wat we denken.

Als we in de weerstand zitten, heeft ons denken ook de neiging om enorm te overdrijven. Vaak genoeg denk je achteraf: waar heb ik me nu zo druk over gemaakt. Ruzies en strijd, het gaat altijd ook weer over. Er zijn ook altijd fijne momenten in het leven, maar ook in de relatie met je kind.

Hoe fijn zou het zijn als je hier geen last meer van had. Als je niet meer ‘meegezogen’ hoeft te worden door je eigen emoties. Wat ik heb ervaren is dat inzicht in hoe het werkt, hierbij erg helpend is.

Hoe het werkt is dat je nooit rechtstreeks geraakt wordt door wat er buiten je lijkt te gebeuren. Nooit. Het is altijd je eigen denken wat je emoties oproept. Je kunt namelijk niet iets neutraal waarnemen, dat gaat niet. Je kunt niet even ‘uit jezelf’ naar buiten om te kijken wat daar nu werkelijk is.

Je neemt iets altijd waar in, of via, jouw denken. In jouw hoofd verschijnt een beeld, verschijnen oordelen en andere gedachten. En die gaan gepaard met emoties. En als het positief is, als we iets leuk vinden of enthousiast zijn, dan ervaren we dat niet als een probleem.

Maar als het niet leuk is, als we bang zijn of gefrustreerd, dan is ‘de situatie’ opeens wel een probleem. En dan zitten we dus in de weerstand. Dan vechten we tegen wat is. Terwijl: het is er al.

Hoe meer je je bewust wordt van dat dit gaande is, hoe minder vat je gedachten op je krijgen. Je kunt zien dat die gedachten ook simpelweg opkomen. Eigenlijk ga jij daar niet over. Jij weet immers niet wat je volgende gedachte zal zijn 😊

Dus zie dat het gewoon gebeurt. Alles komt en gaat zoals golven op het strand. Ook jouw gedachten. Ze zijn zo vluchtig als een zeepbel, ze ‘bestaan’ maar even. Net als je ervaringen. Alles gaat voorbij. Leuke dingen en nare dingen. Alles is tijdelijk.

Zo bezien zou je kunnen zeggen dat het leven vanzelf gaat. Er zijn waarnemingen, gedachten, emoties, kortom ervaringen. Van moment tot moment. Steeds een andere ervaring. En het interessante is: een ervaring is altijd nu. NU is waar je leeft (bent) en waar je ervaart. De rest is denken.

Zo creëert je denken je ervaringen. En nemen we dat allemaal voor waar aan. Maar jij bent niet wat je denkt. Immers, je kunt je er bewust van zijn. Je bent je bewust van al je ervaringen. Dat is hoe het werkt. Je ervaart omdat je bent.

Kun je me nog een beetje volgen? 😊 Hoe meer je dit inziet, hoe makkelijker het wordt om ‘te accepteren’ wat er is. Nogmaals, er valt niks te accepteren, dat lijkt maar zo. Want het is er al, immers. Maar ik bedoel natuurlijk: hoe meer de neiging van het denken om er tegenin te gaan kan verdwijnen.

En dat is zo fijn! Het leven wordt makkelijker en leuker. Het wordt rustiger in je hoofd. En als het gaat om ouderschap: je kunt zoveel makkelijker kalm blijven. Omdat je gezien hebt dat het eigenlijk onzin is om je druk te maken. Zo blijft het helderder in jou en is de kans dat je iets zinvols zegt of doet (of juist niets) veel groter.

Ik ben heel benieuwd naar je reactie. Of je hier iets ‘mee kunt’, of je een idee hebt waar het over gaat. Of het je verder helpt, of niet. Laat het weten, hieronder kun je je reactie kwijt. Of stuur me een mail, ik ga er graag met je over in gesprek.

Waarom je kind zo slecht luistert

“Mijn kind luistert niet” is de meest gehoorde klacht van ouders. Het geeft aanleiding tot irritatie en gedoe en soms loopt het uit de hand en wordt het echt een vervelend conflict. Veel ouders is er dus veel aan gelegen om dit op te lossen. Lees hier wat helpt.

Allereerst: vaak bedoelen we met luisteren gehoorzamen. Een eufemisme dus. En je moet je afvragen of je wilt dat je kind altijd zonder meer gehoorzaamt. Zou wel makkelijk zijn, dat geef ik toe :).  Aan de andere kant willen we ook graag dat onze kinderen opgroeien tot zelfstandig denkende burgers, die niet zo maar alles accepteren en doen wat hun gezegd wordt. Dus is het dan logisch om gehoorzaamheid te willen?

Maar ook al hoeft je kind niet altijd direct te gehoorzamen, een reactie zou wel fijn zijn natuurlijk. En een beetje medewerking ook. Met andere woorden, jij wilt als ouder wel graag gehoord worden door je kind. En gerespecteerd worden.

En daarin schuilt precies het geheim. Ik heb ontdekt, dat kinderen, die volgens hun ouders slecht luisteren, zich vaak niet goed genoeg gehoord voelen door hun ouders. Ik heb eens zo’n ‘slecht-luisterend’ jongetje gesproken, die tegen mij zei  “Weet je, mijn moeder luistert nooit naar mij”.

Gehoord worden en je begrepen voelen is een diepe menselijke behoefte. Die heeft iedereen, groot of klein. Je kind dus ook. En ondanks dat het lijkt of onze kinderen veel aandacht krijgen, voelen ze zich toch niet altijd gehoord. Zie bijvoorbeeld dit blog.

Wil jij dus dat je kind betert luistert, begin dan zelf met beter naar je kind te luisteren. Dus probeer vaker met aandacht naar je kind te luisteren, als hij of zij iets kwijt zegt. Niet te snel met je eigen mening of opmerking komen. Parkeer je eigen gedachten en focus met je aandacht op wat je kind  je wil vertellen.

Ook in de specifieke situatie waarin jij je boodschap kwijt wilt, is het handig om eerst te luisteren. Dus als je kind niet reageert, maak dan contact door naar hem of haar toe te gaan. En als je kind afwijzend reageert, luister daar dan naar.  Geef erkenning, door aan te geven dat je het begrijpt.

Veel weerstand wordt overwonnen door er simpelweg even aandacht aan te schenken. Het klinkt mischien simpel, maar het is echt de beste tip die ik je kan geven. Door even die tijd te nemen, zal je kind meestal makkelijker meewerken en verdien je die tijd ruimschoots terug.

Daarnaast voorkom je weerstand door op je taal te letten. Vermijd jij-taal en gebruik vooral ik-boodschappen. Je zult merken dat het voor je kind dan veel makkelijker wordt om  goed naar jou te ‘luisteren’.

Succes!

PS In sommige situaties is dit echt lastig om in praktijk te brengen, bijv. omdat het contact met je kind moeizaam is of omdat er rond het moeilijke gedrag van je kind al een patroon is gegroeid waar je niet zo maar uitstapt. Is dat bij jou aan de hand? Neem dan contact voor individuele hulp.

Help je mij om mijn inspiratie te verspreiden? Deel dit artikel dan op de sociale media. Dank je wel!