Het begint al als je net een baby hebt. Een baby die ’s nachts wakker wordt, daar valt niet aan te ontkomen. Als je geluk hebt, is het alleen even voeden en verschonen en je kan weer verder slapen. Met een beetje meer pech maakt je kind je vaker wakker of duurt het langer voor je kindje weer slaapt.
Maak het jezelf zo makkelijk mogelijk. Sommige mensen nemen een kindje bij zich in bed. Hoewel dat absoluut geen kwaad schijnt te kunnen, vinden anderen dat veel te eng. Een mogelijkheid is dan om de wieg pal naast je eigen bed te zetten. Je kunt dan gemakkelijk je kindje even oppakken of even strelen, zodat ie voelt dat je er bent.
Wat mij ook heeft geholpen is te accepteren dat het zo is. Me niet druk te maken dat ik in mijn slaap gestoord word maar te genieten van mijn kind. Me bewust te zijn hoe bijzonder het is, zo’n klein wezentje in mijn armen. In alle rust en stilte van de nacht.
Ook peuters kunnen je nog aardig uit de slaap houden. Pittige kinderen vinden het vaak moeilijk om alleen in hun eigen bedje te liggen. Als ze dan wakker worden, beginnen ze te huilen of om je te roepen. Ze hebben jouw nabijheid nodig. Ook dan kun je overwegen om het ledikantje naast jouw bed te zetten.
Andersom kan ook. Ik heb een bed op de kinderslaapkamer naast het ledikantje gezet. Zo kon ik het handje van mijn peuter vasthouden, terwijl hij toch in zijn eigen bedje bleef liggen. Hij leerde toen al snel om door te slapen in zijn eigen bedje. Bedenk creatieve oplossingen waarbij je het ook voor jezelf zo makkelijk mogelijk maakt.
Sommige kinderen komen ’s nachts hun bed uit en kruipen bij papa en mama in bed. Zolang jij daar geen problemen mee hebt: niks aan de hand. Heb je er wel last van, omdat je dan zelf niet meer kan slapen, praat er dan over met je kind. Leg duidelijk uit waarom je graag wilt dat hij in zijn eigen bed blijft. Kijk of je kind kan vertellen, waarom hij naar je toe komt. En zoek samen een oplossing.
Als je kind veiligheid zoekt, kun je misschien een extra bedje of slaapplek maken in jouw slaapkamer, waar je kind kan slapen zonder je te storen. Of jullie bedenken een oplossing waardoor hij zich wel veilig voelt in zijn eigen bed. Ga altijd uit van je eigen behoeften en die van je kind. En maak je niet druk om wat “hoort of niet hoort”.
En wat als je kind ’s avonds nog vaak uit bed komt? Probeer allereerst uit te vinden waarom dat is. Een kind kan angstig zijn alleen. Veel pittige kinderen hebben veel indrukken opgedaan gedurende de dag, die verwerkt moeten worden. Of misschien wil hij bij de rest van het gezin blijven, voelt hij zich misschien buitengesloten. Of je kind is gewoon nog erg actief ’s avonds. Overigens kan dat ook een teken zijn dat je kind over zijn slaap heen is. Experimenteer eens met de bedtijd om te kijken wat helpt: later of juist vroeger gaan slapen.
Pas als je weet wat de oorzaak is kun je samen met je kind een oplossing vinden. Wat altijd belangrijk is, is een vast ritueel. Zo wordt je kind voorbereid op de slaap. Het valt niet altijd mee om daar tijd voor te maken en er het geduld voor te hebben. Maar bedenk dat je er zelf profijt van hebt als je kind makkelijk gaat slapen. En realiseer je dat als je er even met al je aandacht bij bent, dat het dan ook momenten zijn van plezier en intimiteit met je kind kunnen zijn. En zo’n moment van rust is ook goed voor jezelf, na een drukke dag. Toch?
Ik snap iets niet.
Veel, heel veel van ons, ‘grote mensen’, zijn op één of andere manier vastgelopen. In een relatie of in het werk. Of zijn in elk geval niet echt gelukkig.
Waardoor heel veel ‘grote mensen’ in therapie gaan of een training op het gebied van persoonlijke ontwikkeling volgen.
En heel veel grote mensen komen daarbij uit in hun jeugd. Ontdekken hoe hun patronen daar gevormd zijn door de pijn die ze als kind opliepen.
Dat kunnen grote, traumatische situaties zijn. Maar ook heel gewone. ‘Gewoon’ als kind niet gehoord zijn. Je mond moeten houden. Moeten doen wat de grote mensen zeiden. Ook al was het over je eigen grens.
Dit is geen onzin toch, wat ik nu zeg?
En toch.
Hoe kan het dan dat we in het opvoeden, nu we zelf tot de grote mensen behoren, weer geacht worden om kinderen ‘onder de duim’ te houden?
Onze macht in te zetten om onze kinderen zover te krijgen dat ze zich ‘gedragen’?
Als we het goede in onszelf herkennen, het goedwillende, dat als kind niet gezien werd door de grote mensen om ons heen. Hoe kan het dan dat we vergeten dat ons eigen kind net zo is?
Mijn missie is het om ouders (en eigenlijk alle volwassenen) te inspireren uit te gaan van het goede in de mens. En zeker in het goede van het kind. Laat je niet misleiden door het gedrag wat je kind op enig moment laat zien.
Blijf contact maken met de goedwillende kern in je kind. Laat je kind weten dat je dat weet en ziet. Ook al ziet het er aan de buitenkant anders uit.
En nee, dat betekent niet dat alles goed is wat je kind doet. Begrenzen en duidelijkheid bieden is megabelangrijk. Maar dat is een ander verhaal, daar gaat het hier niet om.
En het is ook zeker geen softe benadering, die ik voorsta. Het vraagt juist moed van de ouder. Moed om te blijven aanhaken bij het goede en mooie in je kind. Moed om je eigen emoties onder ogen te komen en daarmee te leren dealen. Je eigen aandeel zien en je eigen gedrag veranderen. Zodat je voor je kind een veilige basis kan zijn.
Daar kun je alleen maar respect voor hebben. Vind ik.
Mag ik je uitnodigen of liever, uitdagen, om mee te doen? In het belang van je kind. (Maar natuurlijk ook in jouw belang).
Laten we stoppen met elkaar te vertellen dat een kind ‘alleen maar’ aandacht wil, als het lastig is. Dat je moet oppassen, want als je ‘een vinger geeft, dan nemen ze de hele hand’. En meer van die onzin. Laten we elkaar hier aan herinneren: ‘Een kind doet het goed als het dat kan’. En het is onze taak om het kind daarbij te helpen.
Je kunt altijd opnieuw beginnen. Elke dag. Maar sommige momenten zijn meer geschikt om opnieuw te beginnen dan andere. Het begin van een nieuw schooljaar bijvoorbeeld. Wat wil jij dit jaar anders doen?
Omdat ik lang in het onderwijs heb gewerkt, beleefde ik altijd (en nog, dat zit zo in mijn systeem) een schooljaar als een compleet jaar. Niet nieuwjaarsdag is voor mij het begin van een nieuw jaar, maar de eerste schooldag in augustus of september. Dat is ook het mooie van het werken in het onderwijs trouwens, je maakt elk jaar een nieuwe start.
Ook voor gezinnen geldt het ritme van de schooljaren. Je kind komt in een andere klas of gaat misschien naar een andere school. Het is een moment van veranderingen. Daarom kun je dit moment goed gebruiken om te bedenken, wat je dit jaar anders wilt doen. En het mooie is: er gaat een vakantie aan vooraf, dus tijd om erover na te denken.
Wat zou jij anders willen wat je gezin betreft? Maak eens een wensenlijstje of een mooie beschrijving van hoe jouw dagelijkse gezinsleven er het liefst uit zou zien voor jou. Wat is voor jou belangrijk, wat doet er toe? Door het duidelijk op te schrijven kun je er eens goed over nadenken.
Misschien wil je meer rust en minder hectiek. Kijk dan eens kritisch naar jullie dag- en weekindeling. Waar liggen de mogelijkheden om het anders te doen? Misschien moet je andere keuzes maken wat activiteiten of werktijden betreft. Soms kunnen kleine veranderingen al veel rust geven, bijvoorbeeld de wekker een kwartier eerder zetten (zie ook mijn blog over ochtendstress).
Soms zijn er grotere veranderingen nodig. Misschien wil je een dag(deel) minder gaan werken. Misschien wil je een oppas aan huis zoeken i.p.v. je kind ’s ochtends na de crèche te moeten brengen. Het heeft echt zin om eens fris te kijken naar de mogelijkheden. Vaak zien we ze niet meer omdat we zo gewend zijn dat de dingen gaan zoals ze gaan.
Overleg met de andere gezinsleden: plan een gezinsoverleg. Wat zouden zij graag anders willen? Hoe denken zij het te gaan doen het komend schooljaar? Ook je kinderen kunnen soms hele goeie oplossingen aandragen. Kijk hoe jullie zoveel mogelijk vaste taken kunt verdelen. Hoe duidelijker de afspraken en hoe meer eensgezindheid hierover, hoe soepeler alles verloopt.
Eventueel kun je samen een onderwerp kiezen, waar je dit jaar vooral op wilt letten. Dat kan bijvoorbeeld zijn: afspraken nakomen, regelmatig even overleg te hebben, meer ruimte voor eigen dingen doen, elkaar helpen, samen leuke dingen doen of vaker met zijn allen tegelijk eten. Alleen al samen aan een doel werken geeft verbinding.
Wat ga jij anders doen? Heb je tips voor andere ouders? Laat het me hieronder weten. Ik hoor graag van je.
Kinderen vragen om aandacht. Ja, dat is zo. Daar is ook niks mee. Integendeel. Een kind wat helemaal geen aandacht vraagt kan ook onze zorg oproepen. Sommige kinderen vragen erg veel aandacht. Of vragen op een zgn. negatieve manier aandacht. Wat kun je daar aan doen?
Kinderen vragen aandacht omdat ze gezien willen worden. Net als wij allemaal. Dat is een basisbehoefte. En soms krijgen ze die aandacht niet. Of ze krijgen de verkeerde aandacht. Wat belangrijk is bij aandacht geven is dat je echte aandacht geeft. En daarmee bedoel ik dat je er ook letterlijk met je aandacht bij bent.
En daar zit hem vaak de kneep. We hebben allemaal onze eigen sores die onze aandacht opeisen. Iedereen heeft een voortdurende babbelaar in zijn hoofd. Ons denken bestaat voor een groot deel uit gebabbel tegen onszelf. En onbewust gaat daar heel veel aandacht naar toe.
Vooral als er zaken zijn, die ons echt bezighouden, is het moeilijk om onze aandacht daar vandaan te halen. Ook al reageren we op wat er gebeurt in onze omgeving, toch blijft een deel van onze aandacht vaak bij onze gedachten. Je bent dan niet helemaal aanwezig.
We kennen het allemaal wel. Dat je maar met een half oor luistert. Dat je er niet helemaal met je aandacht bij bent. En dan kan het aandacht vragen van een kind al gauw als gedram en als irritant ervaren worden.
Als een kind niet die aandacht krijgt die hij nodig heeft, is zijn behoefte dus niet bevredigd. En zal hij onbewust doorgaan met aandacht vragen. Vaak wordt dat dan als een negatieve manier van aandacht vragen bestempeld.
Maar een kind is zich daar lang niet altijd van bewust. Het zijn gewoon pogingen om alsnog de aandacht te krijgen die het wil. De juiste aandacht. Echte aandacht. En een reactie, waardoor hij zich begrepen voelt.
Als je kind een keer drammerig overkomt, of als je vindt dat hij op een negatieve manier aandacht vraagt, dan zou je jezelf eens kunnen afvragen: waar heeft mijn kind behoefte aan. Op welke manier kan ik hem de aandacht geven die hij nodig heeft? Weet ik wat hem bezighoudt, heb ik het wel opgepikt? Of was ik op het moment dat mijn aandacht nodig was net even ergens anders met mijn gedachten?
Nou ben jij natuurlijk geen supermoeder of supervader (die bestaan trouwens ook niet), dus op zich is het menselijk dat dit gebeurt. Je hoeft je dus ook niet schuldig te voelen. Maar het is wel fijn en zinvol om je er eens van bewust te worden hoe het werkt. En te oefenen met echte aandacht geven. Je zult merken, dat als de behoefte aan echte aandacht bevredigd is, je kind al gauw weer lekker zelf bezig kan. Zonder jouw aandacht.
Echte aandacht geven, doe je door al je aandacht voor een moment helemaal op je kind te richten. Wat zegt hij, hoe doet zij, wat ervaar jij. Probeer open te zijn, wees alert op gedachten die invullen wat er aan de hand is (die komen altijd razendsnel!), en luister naar wat je kind vertelt. Probeer te begrijpen wat hij je wil vertellen. Je kunt aandacht geven als reactie op een vraag, maar ook vanuit jezelf, gewoon op enig moment wat zich voordoet.
Soms kun je even geen aandacht geven omdat iets anders je aandacht opeist. Dan kun je dat beter zeggen dan te doen alsof. Zeg gewoon: “ik ben even bezig. Als ik deze mail af heb kom ik naar je toe om naar je te luisteren”.
Echte aandacht schenken heeft dus alles te maken met aanwezig zijn. Je kunt dit oefenen. Je kunt leren om je meer bewust te zijn van wat er is, je meer bewust te worden van je gedachten. Dat is erg prettig, want hoe meer je je bewust bent van je gedachten, hoe minder ze de kans krijgen om onbewust je gedrag te sturen. Je krijgt dus meer invloed op hoe je met anderen en dus ook met je kind omgaat.
Zo zie je dat het het geven van echte aandacht ten goede komt aan je kind, maar ook aan jezelf 🙂
Vind je dit een zinvol artikel? Deel het m.b.v. de social media knoppen en laat hieronder je reactie achter. Bedankt!
Vind jij het ook zo moeilijk om consequent te zijn? Gelukkig, je bent een mens 🙂 Dat ouders altijd consequent moeten zijn is één van de grootste misverstanden m.b.t. opvoeden. Het is een algemeen geldende overtuiging, die de meeste mensen in dit land zullen onderschrijven en die tegelijkertijd voor zoveel onrust en zelfkritiek zorgt. Want wie lukt het nu om altijd consequent te zijn?
Consequent zijn vraagt eigenlijk van je, dat je altijd op elk moment op een bepaalde situatie hetzelfde reageert. Maar hoe vaak zijn situaties altijd precies hetzelfde eigenlijk? En ben jij niet elke keer anders? Uitgerust of juist niet, opgewekt of juist prikkelbaar, open of juist afgesloten, met een hoofd vol gedachten. Jouw behoeftes verschillen van dag tot dag, van moment tot moment.
Consequent zijn is in strijd met echt zijn. Authentiek zijn. En daar zit hem de kneep. Dat maakt het zo moeilijk om consequent te zijn. Je moet jezelf geweld aandoen om consequent te zijn. Je reactie naar je kind toe is niet meer wat je werkelijk voelt of wilt, maar komt vanuit gedachte dat je consequent moet zijn.
Weet je dat het helemaal niet nodig is om consequent te zijn? Wat je kind echt wil, is jou als mens ontmoeten. Ervaren dat je echt bent. Pas dan ben je betrouwbaar namelijk. En geef je je kind een basis waarin hij kan ontspannen. Omdat hij weet dat je open en eerlijk bent, laat zien wie je bent. Tegelijkertijd geef je je kind daarmee ook de ruimte om echt te zijn zoals ie is. En is dat niet één van de belangrijkste dingen die je je kind wilt meegeven?
Dit betekent niet, dat er geen regels meer hoeven te zijn. Maar als je regels samen met je kinderen (en je partner ) afspreekt, zijn het afspraken. En dan spreekt het vanzelf dat iedereen probeert zich daaraan te houden. Maar soms lukt dat niet en dan kun je dat aangeven. Ook waarom het niet is gelukt. Dat geldt zowel voor jou als voor de anderen. En soms is het omdat regels niet werken. Dan is het nodig om nog weer eens goed naar die regel te kijken.
Ook gewoontes zijn handig. Omdat het (gezins)leven dan makkelijker verloopt. Goede gewoontes beginnen meestal als afspraak of regel, en als ze ingeslepen zijn, zijn het gewoontes geworden. Dan hoef je het er niet meer over te hebben. Gewoontes doe je gewoon altijd zo. Daar is consequent zijn dus ook niet zo moeilijk.
Mijn tip is dus: maak goede afspraken met elkaar over de dingen die belangrijk zijn. Zoals eten, snoepen, tv kijken, computeren, klussen doen, enz. Wat goed werkt is dat jij als ouder de kaders zet (hoeveel snoep, schermtijd, klusjes, enz.) en je kind autonomie geeft in het hoe en wanneer.
In het begin kan het zijn dat je kind toch probeert de regels nog te veranderen. Houd dan vast aan wat er is afgesproken (consequent zijn dus, inderdaad 🙂 ). Verwijs dan naar de afspraak en geef erkenning (“wat jammer nou dat je schermtijd op is, je wilde graag nog even door. Maar het goede nieuws is: morgen is er weer nieuwe schermtijd :)”). Laat het daarbij en laat je kind gerust even mopperen.. Onthoud: een boos kind is geen strijd. En meestal neemt dit af als je kind aan de afspraken gewend is, want je kind houdt ook van duidelijkheid.
Lukt het jou om de dagelijkse dingen in goede afspraken te vatten? Wat is jouw ervaring? Laat het weten, ik hoor graag van je.
En delen is fijn, dank je wel!
Als je kind niet doet wat je vraagt of iets doet wat je onacceptabel vind, wat doe je dan? Ga je dan tegen je kind aanpraten in de hoop dat je kind snapt dat het anders moet? Als je eerlijk bent, zul je dat best wel eens (of vaak) doen. Hoewel iets in jou vaak wel weet dat het niet werkt, doe je het toch. Waarom eigenlijk? En waarom werkt het niet?
De reden waarom we het doen, is dat we het idee hebben dat we iets moeten doen. We willen ons niet machteloos voelen, we willen het gedrag niet accepteren. We willen dat het kind iets anders laat zien en daar voelen we ons verantwoordelijk voor. We moeten ons kind m.a.w. opvoeden. Herken je dat?
Het lijkt erop dat we de gedachte hebben, dat het kind moet weten wat er anders moet en waarom. Dat lijkt logisch, maar in 9 van de 10 keer weet je kind dat allang. Toch? Wees eerlijk, heb je hem of haar dit nog nooit eerder verteld? Vertel je je kind iets nieuws? Nee, meestal niet.
Dus dat is de eerste reden, waarom het niet helpt. Je kind weet allang wat je gaat zeggen. Als kinderen wat ouder zijn, geven ze vaak ook duidelijke nonverbale boodschappen. Als je niet zo boos was of zo erop gebrand om je kind te bewegen het anders te doen, zou je het misschien kunnen binnenlaten. Het zinloze zien van wat je doet en erom kunnen lachen misschien (i.p.v. je kind brutaal te vinden…)
De tweede reden, dat preken niet helpt, is misschien nog wel veel belangrijker. Je bereikt je kind niet, omdat er geen verbinding is. Je praat tegen je kind, maar er is geen bereidheid tot luisteren, geen echt contact. Je staat helemaal op ‘zenden’ en dan meestal ook nog vanuit frustratie. Geen ruimte voor ontvangen. Dat werkt dus niet.
Kortom, een preek geven is verloren moeite. Laat het preken over aan de dominee 🙂 en ga zelf anders communiceren met je kind. Zorg voor verbinding, door niet alleen te praten, maar zeker ook te luisteren. Openheid en nieuwsgierigheid, dat is hierbij de beste basishouding.
Herken je wat ik beschrijf? Helpt het om er weer even aan herinnerd te worden? 🙂
Laat het hieronder weten bij de reacties, ik hoor het graag. En ook fijn als je mijn blog wilt delen, via de sociale media knoppen, om andere ouders te bereiken. Dank je wel!
Vorige week zijn de examenuitslagen bekend geworden. Overal hangen vlaggen met schooltassen. Maar niet iedereen heeft goed nieuws gehad. Soms verwacht, soms onverwacht, kreeg iemand te horen dat ie gezakt was. Aanleiding voor het artikel van deze week. Hoe ga je als ouder om met de tegenslagen van je kind?
Wij mensen houden niet van tegenslag. In feite is ons hele doen en laten gericht op het bereiken van fijne dingen en het ontlopen van nare dingen. Want tegenslag geeft ons een akelig gevoel en dat willen we vermijden.
Maar tegenslag is niet te vermijden, het hoort bij het leven. Proberen tegenslag te vermijden is vechten tegen de bierkaai. Of erger: als de tegenslag er al is en jij wilt het niet accepteren, dan vecht je tegen iets wat zo is. Vechten tegen de realiteit is verloren energie en geeft alleen maar meer pijn.
Op die manier maken we het alleen maar erger. Daarom is acceptatie zo belangrijk. Zie in dat het is zoals het is. Vecht er niet tegen. En nee, dat had je niet gewild. En ja, het doet je verdriet en laat je machteloos voelen. Maar er is wat er is.
Jouw weerstand tegen de tegenslag maakt dat je zoveel stress of frustratie ervaart. Vechten tegen wat is, doe je vanuit verkramping. Keer op keer heb je dezelfde gedachten. Dat iemand iets niet had mogen doen, dat jijzelf iets niet had moeten doen of anders had moeten doen. Zo hou je de emoties in stand.
Acceptatie geeft rust en ruimte. Je maakt ruimte voor de werkelijke gevoelens die erbij horen. Je voelt de pijn in plaats van de weerstand. En het wonderlijke met emoties is: als je ze er helemaal laat zijn, komen ze tot rust. Pijn is meestal beter te dragen dan je van te voren denkt.
Acceptatie wil niet zeggen, dat je niets onderneemt. Maar handelen vanuit acceptatie is iets heel anders dan vechten tegen wat is. Je ziet meer mogelijkheden als er weer ruimte in je is. Je kijkt vooruit en hebt perspectief. Het geeft je ook de moed om verder te gaan of om opnieuw te beginnen. Met vertrouwen.
Het leven gaat op en neer. Voorspoed wordt afgewisseld door tegenspoed. Zoals regen en zonneschijn elkaar afwisselen. Dat geldt voor iedereen, dus ook voor je kind. Tegenslag hoort erbij. Dat is iets wat je kind ook zal ervaren. Steun het daarin.
Steunen doe je door de gevoelens van je kind te erkennen. Maak er geen drama van en poets het niet weg. Laat het zijn zoals het is. Als jij tegenslag kunt aanvaarden en zien dat het erbij hoort, dan kan je kind door jouw acceptatie ook leren ontspannen in tegenslag. Geef het ruimte en tijd.
Sommige tegenslag roept de vraag op “Hoe nu verder?” Bekijk wanneer de tijd rijp is om het daarover te hebben. Doe dit niet te snel, dan is het weer alsof het verdriet weggepoetst moet worden. Misschien komt je kind zelf met een oplossing voor hoe het verder moet. En anders kun je je hulp aanbieden.
Concreet betekent dit, dat je eigenlijk weinig meer hoeft te doen, dan er even te zijn voor je kind. Beaam wat je kind vertelt, dat het niet leuk is of zelfs heel erg is. Wees gewoon even samen in de teleurstelling of het verdriet.
En dit klinkt eenvoudiger dan het is misschien. Want willen wij ouders niet altijd het beste voor ons kind? Dat het hen altijd goed gaat? Daarom voelt een tegenslag van een kind ook altijd als tegenslag voor ons. En daar moeten we dus zelf ook mee om kunnen gaan. Accepteren dus 🙂
Herken je wat ik hier schrijf? Laat het weten bij de reacties. En delen op de social media is fijn, dank je wel alvast.
Er zijn kinderen, die vaker dan anderen problemen geven. Dat zijn kinderen, die niet zo makkelijk op te voeden zijn, met wie je snel strijd hebt. Kinderen die de sfeer in het gezin sterk beïnvloeden. Deze kinderen zijn geen vervelende kinderen, maar zijn wel een uitdaging voor jou als ouder. Een voortdurende uitdaging, want de problemen gaan niet vanzelf over. Ik noem ze pittige kinderen.
Als ouder kun je gemakkelijk in een cirkeltje van elkaar opvolgende fases terechtkomen. Eerst denk je dat het komt omdat je te losjes bent, te soft en te begripvol. Dus je doet je best om harder op te treden. Dat lijkt misschien wel eventjes te helpen, het geeft je in elk geval een goed gevoel.
Maar al snel komt er weer strijd met je kind. En ben je weer in gevecht. Je verliest je goede moed, je wordt moedeloos. Je gaat piekeren, over wat er toch aan de hand is met je kind. En over wat je verkeerd doet. Zou je toch niet streng genoeg zijn?
En soms is er ook ‘zo maar’ een betere periode. Een periode waarin er minder ruzies zijn. Je denkt, ‘ha, we zijn op de goede weg’. Het kind wordt ouder, hij of zij groeit er vast wel overheen. Je bent weer hoopvol. Maar helaas duurt dat niet zo lang. En vind je jezelf weer terug in strijd en machteloosheid.
Dit kan heel veel impact hebben op je leven. Je gunt je kind iets anders, daar maak je je zorgen over. Je hebt misschien gedoe erover met je partner, omdat jullie het niet helemaal eens zijn over de aanpak.
En je probeert ruzies en conflicten te voorkomen. Door goed te letten op wat je zegt en wat je doet, probeer je een conflict voor te zijn, maar behalve dat dit veel energie kost, levert het meestal weinig op. Het gekke is, dat het soms lijkt of het alleen maar erger wordt daardoor (en dat is ook zo, maar dat is een ander verhaal).
Ik weet precies hoe dit gaat en hoe het voelt, omdat ik het zelf meegemaakt heb. En ik schrijf dit voor jou, die in deze situatie zit. Want jou wil ik zeggen: het gaat niet vanzelf over. Maar je kunt er wel uit komen. Je kunt echt uit de strijd komen, uit de patronen waar je nu in vast zit. Er is een oplossing en ik kan je daarbij helpen.
Je kunt een eerste stap zetten door je aan te melden voor mijn eerstvolgende gratis webinar . Daarin vertel ik je meer over hoe dit zit. Waarom je zo vaak strijd hebt met je kind en hoe je daaruit komt. Wat het te maken heeft met hoe jouw kind in elkaar steekt.
Doe mee en ontdek of wat ik vertel ook voor jouw kind geldt. En of mijn oplossing ook de jouwe kan zijn. Je bent van harte welkom! Meld je nu hier gratis aan
PS Deel dit artikel alsjeblieft via de shareknop en stuur het door naar iemand die in deze situatie zit, zodat ik hem of haar kan helpen. Dank je wel!
Pittige kinderen kunnen soms aan de lopende band ongewenst gedrag laten zien. Of zelfs onacceptabel gedrag. Zoals niet luisteren, je negeren, maar ook schelden, met dingen gooien of fysiek worden. En hoewel dit gedrag niet acceptabel is, is het wel belangrijk dat je accepteert dat het gebeurt. Ik zal je uitleggen hoe dat zit.
Als je een pittig kind hebt, kun je een heleboel doen om het gezinsleven makkelijker en gezelliger te maken. Er zijn een aantal manier om het aantal conflicten flink te verminderen. Ik heb daar al veel tips voor gegeven in eerdere blogs.
Maar vaak is het niet mogelijk om elke boze bui of onacceptabele reactie te voorkomen. Op zo’n moment is het heel belangrijk hoe je reageert. Als je reageert vanuit je eigen emotie, die ontstaat omdat je getriggerd wordt door wat er gebeurt, dan is dat olie op het vuur. Het maakt je kind bozer en jou meestal ook. Escalatie dus.
Wat het allerbeste helpt om rustig te blijven is in te zien dat dit is wat er is. Leren zijn met wat is, noem ik het ook weleens. Dat wil zeggen dat je accepteert dat er gebeurt wat er gebeurt, ook al is het onacceptabel gedrag.
Vaak kunnen we dat niet goed en zitten we in de weerstand. We willen niet dat dit gebeurt. Deze weerstand uit zich in gedachten als ‘kan het nou nooit eens normaal?’, Waarom doet ze altijd zo moeilijk?’’, ‘Hij doet het gewoon expres om mij op de kast te jagen’, ‘Daar gaan we weer …’ ,‘Dit kan zo niet langer’, enzovoort.
En natuurlijk wil je dit niet, dat is niet meer dan logisch. Maar het feit is dat dit is wat er is. Je daar innerlijk, met je gedachten tegen verzetten is totaal ineffectief. Een soort Don Quichot ben je dan. Je vecht tegen iets dat er al is.
Leren accepteren helpt je enorm. In plaats van je weerstandsgedachten kun je tegen jezelf zeggen ‘okee, dit is wat er is. Adem in, adem uit. Ik kan dit aan, het gaat ook weer voorbij’. Dat haalt je uit je weerstand en richt je aandacht op wat er is. In het hier en nu. Dat maakt het veel makkelijker om rustig te blijven.
En vanuit die acceptatie en rust hoef je niet meer getriggerd worden. Maar heb je de rust en de ruimte in jezelf om te kijken wat er nodig is. Je wordt er ook creatiever van in het vinden van oplossingen en in je reacties. Je zult eerder doen of zeggen wat je kind helpt.
Vaak is het belangrijkste wat je moet doen, kijken of je de schade kunt beperken. Als je kind met iets wil gooien, hou zijn arm vast, als ze haar broertje wil slaan, hou haar tegen. Of hou dingen of kleine kinderen buiten het bereik van je boze kind.
Daarnaast is het vooral even wachten tot je kind gekalmeerd is. En het grote voordeel van accepteren wat er is, is dat je kind vaak veel sneller kalmeert. Omdat je geen weerstand hebt, die het ontladen bemoeilijkt.
En pas als je kind gekalmeerd is kun je kijken wat er nu precies aan de hand is en hoe het opgelost kan worden. Zodat jullie weer verder kunnen.
En wil je ook wat doen aan het onacceptabele gedrag op zich, heb daar dan op rustige momenten gesprekjes over met je kind. Bijvoorbeeld voor het slapen gaan. Zoek met je kind naar acceptabele manieren om zijn of haar frustratie te uiten. Dat werkt een stuk beter dan in de situatie zelf je kind willen corrigeren.
Ben jij geholpen met dit artikel? Dan vind ik het fijn als je het voor me wilt delen, dan kunnen we nog meer ouders helpen.
Wat is jouw ervaring hiermee? Laat het hieronder weten, ik hoor graag van je!
Als je een pittig kind hebt, kom je gemakkelijk in een negatieve spiraal terecht. Je gaat als ouder harder ‘werken’ om te zorgen, dat het gedrag van het kind verandert. Tegelijkertijd lijkt het kind steeds vaker in weerstand terecht te komen. Natuurlijk hangt dit ook samen met de irritaties en frustraties, die wederzijds ontstaan. Maar er is ook nog iets anders aan de hand.
Ouder en kind komen steeds vaker tegenover elkaar te staan. Er ontstaat strijd en verwijdering. De ouder piekert zich suf hoe hij het gedrag van het kind kan sturen. Je gaat van alles proberen. Straffen, afspraken maken, beloningssystemen. Maar dat werkt niet, of alleen maar tijdelijk, of zelfs averechts. Want jouw kind wil juist helemaal niet gestuurd worden.
Het kind raakt ook verzeild in een negatieve spiraal. Het lijkt dan misschien wel of je kind het niks kan schelen en hij of zij maar doet wat ie wil. Maar dat is schijn. Een kind wil het ook graag goed doen en heeft daar evenveel last van als jij.
Wat er als eerste moet gebeuren is dat je weer samenkomt als ouder en kind. Dat er weer verbinding ontstaat. Een gevoel van elkaar helpen. Uit de strijd. Ik zeg altijd “niet meer tegenover elkaar, maar naast elkaar.” Ik zie een gezin dan altijd voor me als een kringetje, waarin de plek van iedereen even belangrijk is. Je kind mag ook verantwoordelijkheid dragen voor hoe het gaat in huis. Maar dan wel op zijn eigen manier.
Wat hiervoor in de eerste plaats nodig is, is vertrouwen. Vertrouw er maar op, dat je kind het ook graag goed wil doen. Het lijkt misschien soms niet zo, maar natuurlijk is dat zo. Je weet toch van andere momenten in je leven, dat je kind ook heel lief, zorgzaam en behulpzaam is. Daar steek je op in.
Je moet je realiseren, dat je het niet alleen hoeft te weten. Samen met je kind oplossingen zoeken is veel vruchtbaarder. Om een aantal redenen. Kinderen kunnen creatiever zijn in het bedenken van oplossingen. Ze voelen zich erkend als ze mee mogen denken en praten. Een afspraak, die je echt samen maakt, daar houden kinderen zich veel beter aan dat een ‘afspraak’, die van jou komt.
Om dit succesvol te kunnen doen, moet je wel je houding veranderen. Daarvoor is soms moed nodig. Het kan kwetsbaar voelen. Je kunt bang zijn, dat je kind de baas gaat worden. Maar dat gebeurt niet, als jij je eigen behoeften en grenzen maar goed in de gaten houdt.
Je moet jezelf en je gezin de tijd geven om dit te leren. Het is oefenen. Want je bent niet gewend om zo open naar je kind te luisteren. Vaak vullen we als ouders van te voren al in hoe iets zit. En hebben we de afspraak, die gemaakt moet worden ook al duidelijk voor ogen. Je moet leren om dat los te laten
Maar als je dat lukt, als je met vertrouwen, geduld en volharding deze aanpak gaat invoeren, dan kun je heel veel bereiken. Ik heb klanten gehad, waar het heel snel ging, waar de sfeer al heel snel verbeterde alleen al doordat ouders en kinderen gingen samenwerken. Er ontstaat dan heel snel weer verbondenheid. Het spel van ‘wie is de baas?’ hoeft niet meer gespeeld te worden. Dat scheelt veel strijd.
Hoe je dit in precies in praktijk brengt, vanaf het veranderen van je houding tot een stappenplan om samen met je kind oplossingen te vinden, krijg je aangereikt in mijn onlineprogramma Stap voor stap een gelukkig gezin. Lees hier wat dit programma voor jou kan betekenen
Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring
De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.