7 tips voor als je kind puber is

Veel ouders vinden de puberteit niet de leukste tijd, om het maar zacht uit te drukken 🙂 Ook als je kind tot dan toe niet zo ‘pittig’ was, kan dat nu zo maar veranderen.  Je kind is in een andere fase beland. Een fase waarin alles op losse schroeven staat, je kind zijn eigen weg zoekt, zijn eigen mening vormt. En ja, dat kan soms onbegrijpelijk zijn, ook voor de puber zelf trouwens. Die snapt soms ook niks van zichzelf. Zeven tips om deze fase makkelijker en plezieriger door te komen.

HEB BEGRIP EN HOU VERTROUWEN

Zoals gezegd, de puber snapt zichzelf soms ook niet. Last van stemmingswisselingen, de ene keer heel zelfverzekerd, de andere keer totaal onzeker en de kluts kwijt. Herinner je je eigen puberteit. Misschien had jij het ook weleens moeilijk met jezelf?

Hou vertrouwen in je kind. Een puber experimenteer en zoekt uit wie hij of zij is of wil zijn. Een zekere vorm van egoïsme hoort daarbij, niet van schrikken. Komt ook weer goed, weet ik inmiddels uit ervaring 🙂

MAAK GEEN EENZIJDIGE ‘AFSPRAKEN’ MEER

Ook met jongere kinderen kun je beter gezamenlijk afspraken maken dan ze op te leggen. Maar opgelegde regels en afspraken werken bij pubers al helemaal niet meer. Geef je kind ruimte en inbreng.

Als het gaat om ‘hoe laat thuiskomen’ bijvoorbeeld, leg dan duidelijk je zorg neer. “Ik vind het belangrijk, dat je uitgerust bent”of “ik vind het belangrijk, dat je op een veilige manier naar huis komt”. En heb ook aandacht voor de behoefte of zorg van je kind: erbij willen horen, niet eerder naar huis willen of niet opgehaald willen worden. Zorg voor een afspraak, die recht doet aan jullie beider behoeften.

LAAT LOS, WEES NIEUWSGIERIG EN GENIET

Ja, je kind gaat zijn eigen weg. Gaat worden wie hij of zij is of wil zijn. Vormt zijn identiteit. Geef het die ruimte, daar heeft je kind recht op. En natuurlijk horen daar soms gedragingen bij, die je niet aanstaan.

Maar wees nieuwsgierig ipv bang of afkeurend. Wat beweegt jouw kind? Waarom vindt ze iets mooi of interessant? Als je in staat bent om open te luisteren,  kun je hele boeiende gesprekken hebben met een puber. Geniet van het feit, dat je getuige mag zijn van de ontwikkeling van kind naar volwassene.

WEES JE KIND TOT STEUN

Al doet je puber soms nog zo stoer, je kind heeft je soms heus nog wel nodig (en dan bedoel ik niet alleen ergens naar toe gebracht worden…). En wil nog steeds verzekerd blijven van je liefde en steun.

Als jij je open en accepterend opstelt naar je kind, is de kans veel groter dat hij je hulp of mening vraagt als ie ergens mee worstelt. Laat weten dat je altijd beschikbaar bent, maar dring je hulp niet op.

ZOEK DE BALANS TUSSEN BETROKKENHEID EN TERUGHOUDENDHEID

Je kind heeft ook behoefte aan zijn eigen leven, aan rust, aan privacy. Let goed op de signalen die je kind geeft. Als je goed kijkt en luistert, weet je wanneer je welkom bent en wanneer je te veel bent of je mond moet houden.

Heb je zelf behoefte aan contact ergens over, begin dan met een ik-boodschap, waarin je aangeeft wat je graag wilt bespreken en waarom.

NEEM VERANTWOORDELIJKHEID VOOR JE EIGEN EMOTIES

Als je geïrriteerd of anderszins geraakt wordt door gedrag van je puber, ga dan bij jezelf te rade. Waarom raakt mij dit zo? Waar ben ik gevoelig voor? Welke mening of overtuiging heb ik over mijn kind of over hoe hij zou moeten zijn?

En klopt dit dan wel, of maak ik hiermee mijn eigen probleem?  Leg je irritatie in elk geval niet ongecensureerd bij je kind neer, want dat is hét beste recept voor problemen. Pubers zijn namelijk vaak niet heel erg verdraagzaam….

BLIJF DUIDELIJK

Bovenstaande betekent niet dat je elk gedrag maar moet accepteren. Wees wel kritisch in het kiezen van de dingen waar je een punt van wilt maken. Zie die dingen als een leerproces, verwijt het je kind niet persoonlijk. Het is én/én. Én je toont begrip en empathie voor het feit dat je kind het er niet mee eens is én je handhaaft je punt.

En bovendien…

Last but not least: leer relativeren. Misschien heb je het al ontdekt: wat de ene dag een groot probleem is, wordt de volgende dag weggewuifd als een kleinigheid. Juist door die onbalans in emotioneel opzicht, kan een puber soms ook heel erg overdrijven. Bagatelliseer het niet naar je kind toe, op dat moment is het een groot ding, maar het helpt wel om voor jezelf te bedenken, dat het vaak niet zo’n vaart loopt.

En ook opmerkingen richting jou zijn soms wat ongenuanceerd. Natuurlijk mag je daar wat van zeggen, maar leg niet op elke slak zout. Humor doet ook wonderen trouwens, pubers vinden het fijn als je niet al te ‘serieus’ doet 🙂

Wat zijn jouw ervaringen met pubers? Ik hoor graag van je. Hieronder kun je je reactie kwijt. Ook fijn als je het blog wilt delen op social media, dank je wel!

Emoties horen bij het leven (dus laat het maar gebeuren)

Ouders van pittige kinderen hebben vaak moeite met de boze buien van hun kinderen. Hun kind kan enorm gefrustreerd zijn en zeker als je zelf ook gevoelig bent als ouder, dan kan dat veel impact hebben. Je kunt jezelf helpen door er anders naar te kijken.

Emoties horen bij het leven. In feite is het niet meer dan energie. Ik heb het weleens zo gelezen: e-motie, beweging die naar buiten wil. Het is een natuurlijk gebeuren dat, als je het niet tegenhoudt, niet zo lang hoeft te duren.

Maar dat is nu precies het punt. Onbewust houden we het wel in stand. Onze eigen emotie houden we in stand door het te voeden met gedachten. Bijv ‘ik wil dit niet, het moet ophouden, ik trek het niet meer, dit is belachelijk, ik word totaal genegeerd, hij moet nu echt stoppen, ze zit me enorm uit te dagen’, enz.

Zou je deze gedachten niet hebben, dan zou je eigen frustratie snel over zijn. Of er überhaupt niet zijn. Je gedachten zijn echt als voeding voor je emotie. Met verdriet is het net zo. Als je er de ene na de andere verdrietige gedachte aan vastkoppelt, dan wordt het verdriet steeds intenser. En houdt het langer aan.

Dat is één. Het tweede is, dat jouw weerstand ook de emotie van je kind in stand houdt. Zelfs al zou je uiterlijk rustig lijken, maar in jou gaat het tekeer met wat ik noem ‘weerstandsgedachten’ (‘dit is niet normaal, het moet stoppen, het is ook altijd hetzelfde liedje, …), dan is het net alsof de emotie van je kind niet weg kan. Net als een onweersbui, die blijft hangen.

Het helpt dus enorm als je je hier van bewust wordt. Als je leert om emoties niet meer te voeden met gedachten. Als het je lukt om te accepteren wat er gebeurt en je weerstand opgeeft. Zie het als iets wat nu eenmaal gebeurt. Als het onweert word je toch ook niet boos op de wolken of op de natuur?

Accepteer emoties als iets wat bij het leven hoort. De zon schijnt nu eenmaal niet altijd. Er kan niet altijd harmonie zijn. En dat is helemaal niet erg. Het wordt pas erg als wij vínden dat het erg is. Als we het niet willen.

Dus probeer het niet voor te zijn, probeer het niet te fixen, laat het gewoon gebeuren. Het enige wat je hoeft te doen is je kind te helpen om het op een goede manier te uiten. Een manier die geen mensen of dingen beschadigt.

En dat is een leerproces. En ook dat hoort bij het leven. Kinderen hebben dingen te leren. En zoals sommige kinderen meer moeite hebben met het leren praten of met hun motoriek, zo hebben andere kinderen meer moeite (en meer tijd nodig) om te leren hun emoties te beheren.

Als je er op deze manier wat ‘nuchterder’ naar kijkt, dan zul je merken dat het minder spanning geeft. En kan het zo maar zijn, dat je kind minder vaak boos wordt. En in elk geval, dat het sneller voorbij is. Voor je kind is het ook heel fijn om te merken, dat jij niet van je stuk raakt. Dat biedt veiligheid.

Helpt dit? Zou je hiermee makkelijker rustig kunnen blijven, denk je? Ik hoor het graag, hieronder bij de reacties. En als je het wilt delen: graag! Dank je wel.

7 Tips voor een soepel en plezierig bedritueel

Als je het niet eens bent in het opvoeden

Het feit dat je kinderen hebt gekregen kan een behoorlijke wissel trekken op je relatie. Niet alleen door alle aandacht, energie en tijd die kinderen van je nodig hebben, ook ontmoet je jezelf en de ander in de rol van opvoeder. En het kan zijn dat blijkt dat je het eigenlijk niet eens bent over de opvoeding. Dat kan leiden tot irritatie, verwijten over en weer en verwijdering. Wat nu?

Realiseer je ten eerste dat het heel normaal is dat je het niet eens over de opvoeding bent. Je hebt immers allebei een andere achtergrond. En hoe je zelf bent opgevoed heeft veel invloed op hoe jij het nu doet als ouder. Of je het nu net zo doet als je ouders of juist niet, je ontkomt niet aan de invloed daarvan.

Daarnaast zijn jullie hoogstwaarschijnlijk verschillende persoonlijkheden, daarom hebben jullie elkaar ooit aangetrokken. Vaak is de één wat geduldiger en de ander wat korter door de bocht. Vaak zie je daarin ook algemene man/vrouw verschillen terug: mannen kunnen vaak beter hun grenzen trekken en bij zichzelf blijven, vrouwen vinden dat veel lastiger. Het kan zover gaan, dat je als moeder eigenlijk niet goed weet waar voor jou de grenzen liggen.

In dat laatste geval levert het vaak ergernis op bij de man. Dat kan de ergernis zijn die wordt opgeroepen door het feit dat zijn grens allang bereikt is. De ergernis kan ook voortkomen uit het feit dat hij vindt dat zijn vrouw respect verdient wat ze in zijn ogen niet krijgt van de kinderen.

Hoe dan ook: als je het niet eens bent over het opvoeden kan dat veel invloed hebben op je relatie. Hoe ga je daar nu het beste mee om?

In mijn visie voed je de kinderen op vanuit wederzijds respect. Je hebt respect voor het kind én voor jezelf. Je wilt rekening houden met de behoefte van je kind, maar ook met die van jezelf. In al mijn tips en artikelen klinkt dit door. Het gaat dan niet over ‘wie is de baas’, maar ‘wat heeft iedereen nodig en hoe zorgen we dat we dit voor elkaar krijgen’.

In feite geldt hetzelfde voor de relatie tussen de ouders onderling. Ga niet uit van ‘wie heeft er gelijk’ maar accepteer en respecteer ieders behoefte en ook ieders standpunt. En ga vanuit gezamenlijkheid aan de gang om aan jullie allebei tegemoet te komen.

Dat doe je door in gesprekken over het opvoeden goed naar elkaar te luisteren. Stop met de ander te willen overtuigen, maar doe je uiterste best om de ander te begrijpen. En te respecteren en accepteren. Want pas als je je geaccepteerd en gerespecteerd voelt, ben je bereid om de ander tegemoet te komen. En dan kun je zoeken naar manieren die recht doen aan jullie allebei.

En probeer daarbij ook een laagje dieper te kijken. Stel jullie zijn het oneens over een verzoek van je kind. Je kind wil iets, laten we zeggen, je kind wil graag alleen met vriendjes of vriendinnetjes naar de bioscoop. En jij vindt het geen goed idee en je partner wel. Kijk dan eens wat er onder de redenen zit, die je opgeeft.

Wat is je werkelijk behoefte? Maak je je zorgen over je kind? Ben je bang voor de reactie van anderen? Vind je dat je kind moet leren dat niet alles maar kan wat ie graag wil, omdat ze dat vroeger tegen jou zeiden?

Dit soort gesprekken voeren vraagt tijd, moeite en aandacht. Maar het levert ook veel op. Als je het op de goede manier doet, versterkt het jullie relatie en staan jullie steviger in het omgaan met je kinderen. Waardoor zij meer kunnen ontspannen en minder de strijd zullen opzoeken.

Samen mijn onlineprogramma volgen kan ook erg helpen. Je kunt dan vertrekken vanuit dezelfde visie op opvoeden en je hebt dezelfde handvatten gekregen om toe te passen. Zodat je weer voelt dat je het echt samen doet.  En dat alleen al geeft de kinderen ook weer rust.

Wil je het blog voor me delen als je het de moeite waard is, zodat we nog meer ouders kunnen bereiken? Dank je wel!

Ook hoor ik graag je eigen ervaring, wie weet heb je nog een aanvullende tip. Altijd welkom, je kunt je reactie hieronder kwijt. Bedankt alvast.

7 tips om te zorgen dat je kind beter luistert

Volwassenen hoor je regelmatig zeggen, dat een kind niet luistert. Bedoeld wordt dan: hij gehoorzaamt niet. Dat vinden wij lastig, want wij willen van alles van kinderen. Het is dus lang niet altijd eenvoudig om van je kind gedaan te krijgen wat nodig is (of wat jij nodig vindt…).  Je wordt ongeduldig, raakt in de stress, want jullie moeten wel op tijd op school zijn, het kind moet gezond eten, op tijd naar bed, en ga zo maar door. Herkenbaar, nietwaar 🙂 Hoe kun je zorgen, dat je meer van je kind gedaan krijgt, dat je kind beter “luistert”?

Als eerste wil ik opmerken, dat kinderen je inderdaad soms gewoon niet horen. Simpelweg omdat ze opgaan in wat ze aan het doen zijn. Kinderen kunnen nog zo echt in het hier en nu zijn, volkomen in beslag genomen door wat ze nu aan het doen zijn. Om jaloers op te worden eigenlijk. Denk dus niet te snel “Hij wil me niet horen”.  Een dergelijke negatieve gedachte roept doorgaans een reactie van irritatie of ongeduld bij je op, waar je vervolgens niet veel mee opschiet.

Continue reading

2 Onmisbare voorwaarden voor respectvolle kinderen

Respectloos gedrag van een kind is een grote frustratie van ouders. Vooral ouders met pubers noemen dat regelmatig als een groot probleem. Ik leg dan meestal uit, dat het eigenlijk heel simpel is. Er zijn maar 2 dingen voor nodig. Maar die zijn wel onmisbaar, zonder dat lukt het niet.

Eerst even dit. Als je vindt dat je kind zich respectloos gedraagt naar jou toe, kijk dan even goed wat je daaronder verstaat. Ik ben bijvoorbeeld niet zo dol op het woord brutaal. Omdat ik vaak merk dat daarmee bedoeld wordt dat een kind niet mag zeggen of tonen, wat een volwassene zich wel kan permitteren.  Meestal een uiting van frustratie.

Ik vind dat volwassenen en kinderen gelijkwaardig zijn hierin. Dus een kind dat frustratie uit door bijv. te zuchten of met de ogen te rollen, dat kun je brutaal noemen. Maar als je zelf ook je ergernis over gedrag van je kind nonverbaal uit, dan zie ik eigenlijk niet zo het verschil. Dus wat mij betreft is het pas een probleem als het werkelijk respectloos is.

Dat betekent dat een kind gedrag laat zien wat je van niemand zou (hoeven te) tolereren. Dus uitschelden of gekleineerd worden. Door dat niet te accepteren en hierin je grens aan te geven, toon je zelfrespect. ‘Ik laat mij niet zo behandelen’.

Het is belangrijk dat je zelfrespect toont aan je kind. Als jij onvoldoende je grenzen hierin aangeeft, of als je niet voldoende opkomt voor je eigen behoeftes, dan is de kans groot, dat je kind zich teveel permitteert wat dit betreft en te weinig respect voor je heeft. Dus zelfrespect is de ene voorwaarde.

De andere voorwaarde is dat je respect toont voor je kind. Dat betekent dat je je kind behandelt zoals je zelf behandeld wilt worden. Je permitteert je niet meer tegenover je kind dan tegenover een andere volwassene. Je kleineert je kind niet, je beledigt je kind niet, je scheldt niet. En je houdt rekening met de behoeftes van je kind.

Je neemt je kind dus serieus. Je kind ervaart dan ‘ik doe ertoe’. En dat mag je ook vragen van je kind, dat ze rekening met jou houdt, omdat jij er ook ‘toedoet’. Jullie beider behoeftes zijn precies even belangrijk.

Dus dat is wat je moet onthouden. Respecteer je kind en toon zelfrespect. Dan zal je kind vanzelf ook jou respecteren, rekening met je houden en zich in principe respectvol gedragen. Behalve soms, als de emoties te hoog zijn opgelopen in je pittige kind. Maar je zult ervaren dat hij daar dan oprecht spijt van heeft en oprechte excuses zal maken. En dat is ook een vorm van respectvol handelen.

Ik ben benieuwd wat je hiervan vindt, kun jij je hierin vinden? Ik hoor het graag, je kunt je reactie hieronder kwijt. Ook fijn als je het artikel wilt delen, dank je wel alvast.

Een nieuw uitgangspunt voor ontspannen opvoeden

Veel problemen in het opvoeden komen in feite voort uit een misverstand. Het idee is namelijk dat je als ouder verantwoordelijk bent voor het gedrag van je kind. Als een kind zich ‘misdraagt’ is dat jouw schuld, jij hebt je kind niet onder controle.

En dat is een misverstand. Want je kind is een zelfstandig wezen. Al vanaf het begin. Als je baby om wat voor reden dan ook het op een krijsen zet, dan gebeurt dat. Als een peuter gaat krijsen, ook. Als een kind besluit om niet te luisteren maar weg te lopen, dan doet ie dat.

Je hebt je kind dus niet aan een touwtje. Je kunt niet elke seconde van de dag zorgen dat je kind doet wat er verwacht wordt. Dat is onmogelijk. En toch word jij erop aangekeken, als je kind iets doet wat niet hoort of juist niet doet wat er verwacht of gevraagd wordt.

Het tragische is dat dit tot veel onnodige problemen leidt. De ouder voelt zich onzeker, wat de interactie met het kind niet ten goede komt. Je kind voelt het aan alle kanten als je met je handen in het haar zit, omdat je in machteloosheid terechtkomt.

Ook maakt het dat je gefrustreerd raakt als ouder, wat vervolgens leidt tot meer strijd en escalaties. Je probeert wanhopig de controle over je kind terug te krijgen, wat natuurlijk niet lukt. Althans niet met een pittig kind, die wil niet dat jij de baas over hem bent.

Dus kun je dat idee van controle over je kind beter laten varen. Laten we een nieuw uitgangspunt nemen. Maak je kind verantwoordelijk voor zijn of haar eigen gedrag. Daarmee bedoel ik niet dat je moet straffen of belonen, helemaal niet. Maar wel dat je het gedrag ziet als iets dat een zaak van je kind zelf is.

Daarbij hoort dat je alles ziet als een leerproces. Je kind is in ontwikkeling. En elk gedrag wat ongepast is of niet gewenst of bedoeld, kun je zien als een situatie waarin het even niet gelukt is om ‘het goede’ te doen.

En jij helpt je kind bij dat leerproces. Je steunt je kind, door het niet af te wijzen, maar erkenning te geven. Door duidelijke grenzen te bieden, zodat het voor je kind voorspelbaar is wat er wordt verwacht van hem of haar.

Alles is een leerproces. En ‘mislukkingen’ horen daarbij. Geen reden om gefrustreerd te raken. Maar kijk hoe je je kind kunt helpen, wat zij of hij nodig heeft van jou. Dat is niet altijd wat je kind wil, dat kan heus ook zijn dat je vasthoudt aan gemaakte afspraken.

Dat is veel fijner voor je kind. Maar ook veel fijner voor jou. Dan wordt opvoeden veel meer ontspannen. Want jij hoeft niet meer te zorgen dat het de hele dag ‘goed gaat’. Het gaat zoals het gaat. En gaat er iets ‘mis’, dan handel je naar gelang de situatie dat van je vraagt. Je hoeft nergens meer tegenop te zien en nergens meer bang voor te zijn.

En er is nog een reden om het over deze boeg te gooien. Pittige kinderen leren vooral door ondervinding. Dus laat ze maar een keer te laat op school komen, of in pyjama. Zo ontstaat vanzelf een motivatie om het anders te doen.

Aan dit uitgangspunt dankt Ontspannen Opvoeden de naam die het gekregen heeft. Omdat je als ouder niet meer zo hard hoeft te werken. Je hoeft niets te voorkomen (behalve gevaarlijke situaties natuurlijk). Relaxt toch? 😊

Helpt dit artikel jou? Vind je het verhelderend en behulpzaam, dan vind ik het fijn als je het voor me wilt delen op social media, dank je wel alvast. Heb je nog een vraag of wil je iets aan mij kwijt hierover, dan kan dat hieronder, ik hoor graag van je.

Het nieuwe opvoeden

Wat ik niet begrijp is dat wij (als maatschappij) onze kinderen nog steeds willen vormen naar onze normen als volwassenen.  In onze eigen opvoeding zijn we min of meer gedwongen om ons aan te passen, ons keurig te gedragen. Maar werden we daar gelukkig van? Werden we daar een beter mens van? Ik denk dat het ander kan, moet en anders zal gaan in te toekomst.

Zoveel van de huidige volwassenen hebben psychische problemen, of een burnout, omdat ze te lang over hun eigen grenzen zijn gegaan. Of ze zijn ‘geslaagd’ in het leven, maar toch ongelukkig. We worstelen met wie we zijn en wie we willen zijn. Waar we echt gelukkig van worden, is onszelf kunnen zijn en geaccepteerd worden zoals we zijn. Dat er van ons gehouden wordt om wie we zijn. Dat we onze eigen grenzen kennen en kunnen handhaven. Onze dromen durven te leven.

Zie alleen al het enorme aanbod op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Er zijn zoveel trainingen over het innerlijke kind in ons. Zoveel cursussen om in je kracht te komen, jezelf te durven laten zien, op te kunnen komen voor jezelf, je dromen leven, noem maar op. Dat is op zich heel goed natuurlijk. Het betekent alleen ook, dat we dat nodig hebben, er behoefte aan hebben.

Als je dat ziet is het toch niet meer dan logisch, dan dat we een generatie gaan opvoeden die dat minder nodig heeft dan wij? Een generatie die van jongs af aan bevestigd is in hoe ze zijn, wie ze zijn. Zodat ze zichzelf niet meer hoeven te gaan zoeken als ze eenmaal groot zijn.

Een kind heeft één ding vooral nodig en dat is onvoorwaardelijke liefde. Onvoorwaardelijke liefde betekent acceptatie, vertrouwen en respect. Ruimte geven aan eigenheid. Dus blij zijn met je kind, hoe hij of zij ook is, zijn/haar eigenheid respecteren, steunen en bevestigen. Zo krijgt het kind een stevige basis voor zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen, dus vertrouwen in jezelf, betekent weten dat je uitdagingen aan kunt, maar ook dat je je eigen ideeën mag hebben, je eigen dromen mag waarmaken. Dat je ertoe doet. De ruimte voelen om het leven te leiden dat jij wilt leiden.

Ik geloof onvoorwaardelijk in de goedheid van mensen. En nee, ik ga niet de discussie aan over die paar ernstig gestoorde lieden die vreselijke misdaden begaan of zelfs hele groeperingen. Dat brengt ons nergens. Ik focus liever op al het goede dat ik weet dat er in mensen zit. Het zit alleen soms (vaak) een beetje verstopt onder verdedigingsmechanismes van de persoon, van het ego.

Het treft me elke keer weer, hoe snel mensen elkaar vinden als het hart weer geopend wordt. Daar zit al die goedheid (noem het liefde) verstopt. Dat gaat voorbij aan alle opvattingen, verwachtingen, verwijten. Dan ontstaat verbinding en daar worden we gelukkig van.

Opvoeden is voor mij niet een kind, dat nog niets kan of weet, leren hoe het moet. Opvoeden is juist het kind helpen bij zijn reis door het leven, het ontdekken van wat leven en samenleven met andere mensen inhoudt. Ik geloof in het goede van kinderen en we moeten eerder zorgen dat we dat koesteren, de ruimte geven en niet beschadigen, dan dat we kinderen zo nodig moeten disciplineren.

Toen ik zo’n 20 jaar geleden voor het eerst aan mijn ‘ontdekkingsreis naar mezelf’ begon en ‘mezelf terugvond’ (eigenlijk hele rare termen, want ik was er al die tijd natuurlijk, maar je snapt wat ik bedoel), dacht ik “En hoe zorg ik er nu voor dat mijn kinderen dit niet hoeven te doen?” Ik kwam er al snel achter dat het zo niet werkt, je kunt geen dingen voorkomen voor je kind. Elk mens, elk kind heeft zijn eigen pad te gaan.

Maar inmiddels is het me wel zonneklaar, dat een opvoeding gebaseerd op respect voor je kind een hele goede stap in de richting is. Ik ben ervan overtuigd, dat als je dát doet, als je je kind bevestigt in hoe hij of zij is (wat iets anders is dan uitgaan van jouw idee hoe je kind is), je kind dan een goede basis heeft om het leven te gaan leiden dat bij hem past. Dat je kind sterk en kwetsbaar tegelijk kan zijn, durft te laten zien wie zij is.

Wat ik wil bijdragen aan de wereld is een respectvolle manier van omgaan met onze kinderen, thuis, maar ook op school en daarbuiten. Omdat het kind dat verdient, omdat je er als ouder gelukkiger  van wordt en omdat onze maatschappij er op termijn baat bij heeft.

Het is ook mijn overtuiging, dat dit het opvoeden van de toekomst is. Ook als maatschappij, als mensheid groeien we. En alles wat nu gewoon is, is ook eerst door een groep voorlopers in de wereld gebracht. Ik geloof, dat de ouders, die nu op een onvoorwaardelijke, respectvolle manier hun kind opvoeden tot die voorlopers behoren (en ja, daarbij hoort ook tegenstand en kritiek)

Deze ouders wil ik helpen door ze te steunen, inspiratie en concrete handvatten te bieden. En in het bijzonder de ouders van kinderen met moeilijk gedrag. Omdat deze kinderen ons min of meer dwingen het anders te doen, omdat de ‘oude’ manier van opvoeden niet werkt bij hun. Ze hebben een inmense behoefte aan autonomie, respect, erkenning (ook van hun anders-zijn) en steun.

Ik hoor heel graag of jou dit aanspreekt, of je er iets in herkent, wat jouw drijfveren zijn in het opvoeden of waar je mee worstelt. Schrijf hieronder jouw reactie. En vind je het een inspirerend artikel? Fijn als je het wilt delen, dank je wel daarvoor.

Straffen? Gewoon niet meer doen

Eerlijk gezegd denk ik dat bijna elke ouder weleens straft. Het is misschien wel het eerste wat in je opkomt als je kind niet luistert. Vooral als je kind nog jong is en jij nog niet zo ervaren. Misschien deed je het de eerste keer wel zonder nadenken. Je ziet het jezelf opeens doen 🙂

Zo ging het bij mij wel. We waren op bezoek en hij zat aan een vaas waar hij af moest blijven. En hij luisterde niet, dus zetten wij hem op de gang. Hij was nog een peuter. Ik vond het een mijlpaal (maar niet eentje om te vieren).

Wat wisten wij nou helemaal van opvoeden? We wisten wel dat we niet wilden dat de vaas kapot ging. Het was misschien wel onze angst die maakte dat we op deze manier ingrepen. Of het hielp weet ik niet meer, wel dat het mij geen goed gevoel gaf. (En dat klopt ook, weet ik nu.)

Opvoeden doe je met de kennis die je hebt. En als je je verder weinig hebt ‘bijgeschoold’ door boeken te lezen bijvoorbeeld, dan leun je vooral op hoe je zelf opgevoed bent en wat je om je heen ziet. Zeg maar de standaard in onze maatschappij. En straffen hoort daar bij, dat zit gewoon in ons systeem.

Het komt vooral in ons op als we boos zijn op een kind. We willen iets doen met die boosheid, we willen ons gezag laten gelden. En voor je het weet roep je dan: “ga maar naar je kamer en ik hoef je even niet meer te zien” of “Vandaag geen iPad meer”. Herkenbaar?

Ik durf de stelling wel aan, dat het straffen meestal gebeurt tijdens een boze bui van de ouder. Veel vaker dan dat er rustig en weloverwogen een straf wordt uitgedeeld. Dat maakt straffen niet alleen ineffectief (het verergert namelijk de strijd met je kind), maar ook oneerlijk. Je hebt ruzie met je kind en jij maakt gebruik van je macht, terwijl je kind dat niet kan.

Wat het ook niet effectief maakt, is dat je in een boze bui vaak niet goed nadenkt over de straf. Je straft te zwaar, waardoor je later de straf weer herroept. Zo van: “je blijft de rest van de dag op je kamer” en vervolgens laat je je kind na een uurtje weer naar beneden komen.

Mijn advies is om niet meer te straffen. Gewoon nooit. En zeker niet in een boze bui. Want dat maakt de strijd alleen maar erger. Dus ben je boos op je kind: bijt je tong af en zorg eerst dat je jezelf tot bedaren brengt. Door bijvoorbeeld wat rustiger en dieper in en uit te ademen. Daarna kun je als dat nodig is je kind (laten) kalmeren.

En pas als jullie allebei weer rustig zijn, kun je praten over de aanleiding van je boosheid en afspraken maken. Je kind wil namelijk wel luisteren, maar iets zit in de weg. In een open gesprek kun je daar achter komen en afspraken maken voor de toekomst.

Ook als je wel rustig blijft, is straffen lang niet altijd een goed idee. Bij pittige kinderen werkt straffen averechts, omdat jij je macht inzet. En dat is precies wat een pittig kind triggert. Bovendien gaat het voorbij aan de oorzaak van het gedrag, wat maakt dat je kind niet luistert? 

Nu denk je misschien ‘dat is mooi en aardig, stoppen met straffen, maar wat dan?’ Een terechte vraag, want je kind heeft wel iets te leren natuurlijk. Gelukkig zijn er andere manieren om je kind te helpen zich aan de afspraken te houden. Wil je meer weten daarover, volg dan mijn webinar. Aanmelden kan hier.

Vind je dit interessant, wil je het dan voor me delen, zodat we meer ouders kunnen bereiken? Dank je wel alvast. En ook je reactie is meer dan welkom hieronder. Ik lees het graag!

Slik je  ‘ja maar….’ eens wat vaker in

Ik weet het, het is een stokpaardje van mij, maar het is ook echt belangrijk! Luister naar je kind. Luister echt. Met aandacht. En laat het tot je doordringen. Probeer je kind te begrijpen, het perspectief van je kind te zien.

We hebben vaak wel de bedoeling om te luisteren. En soms doen we dat natuurlijk ook. Maar misschien toch net iets minder dan je denkt.

Het is een gewoonte om onze eigen mening bij het kind ‘naar binnen te schuiven’. Je wilt zo graag je kind vertellen hoe de wereld in elkaar zit of wat wél en niet mag. Opvoeden heet dat, geloof ik 😊

Soms is het omdat je bang bent dat je kind ongepaste reacties heeft. Onaardig is, of onbeleefd. Te weinig rekening met anderen houdt. Dat laatste is vooral je grootste angst. Toch?

Of die andere angst speelt op: dat je kind een verwend mormel wordt. Dus kun je hem of haar niet zomaar zijn zin geven. Ik hoorde pas nog een leuke, vlotte moeder tegen haar kind zeggen “Kinderen hebben niks te willen…”

En dat maakt dat je niet altijd echt luistert. Je kind vertelt iets en jij reageert met  “Ja, maar…..”.  “Ja, maar kijk eens naar wat je wél hebt” , “Ja, maar weet je wel hoe lastig dat is?” “Ja maar dat kost geld, hoor”, “Ja, maar…..” Allemaal bezwaren.

En ik zeg niet dat je bezwaren nooit terecht zijn. Maar realiseer je eens hoe dit op je kind overkomt. Je kind vertelt je iets wat haar bezighoudt, wat hij graag wil of wat zij ergens van vindt. En jouw ‘Ja, maar’ geeft de boodschap dat ze dat niet mag vinden, dat het fout is wat hij wil.

Je kind voelt zich niet gehoord. En als je een beetje een pittig kind hebt, dan leidt dat ook nog eens tot moeilijk doen, dwars liggen of boos worden. Daar zit je ook niet op te wachten, wel?

Slik daarom je ‘Ja, maar’ eens wat vaker in. Beaam wat je kind zegt, erken het. Luister naar wat je kind écht zegt. Je bezwaar inbrengen kan altijd nog als dat aan de orde is. Maar doe dat dan later en zeg dan bijv. “Ik snap het helemaal, het punt is dat …”.

Dus als jij jezelf nu betrapt op een “Ja, maar..”, maak je zin dan niet af, maar buig het om. Zeg er bijvoorbeeld achteraan “Eh, ik bedoel Ja, ik hoor je. Dus jij …..”. Zo voelt je kind zich weer gehoord.

Vind je dit een goeie tip? Fijn als je dit artikel wilt delen op sociale media. En je reactie is natuurlijk ook welkom hieronder.