Ouders van een pittig kind vinden het opvoeden vaak erg vermoeiend. “Het kost me zoveel energie” of “het put me uit” hoor ik vaak. “Als hij eenmaal op bed ligt plof ik op de bank en heb ik nergens meer energie voor”. Hoe kan dat anders?
Het gaat erom dat je doorkrijgt wat het precies is wat je zo veel energie kost. Het is namelijk niet het gedrag van je kind, ook al lijkt dat zo. Ook al lijkt het heel logisch dat je daar moe van wordt.
Het geheim zit hem in de acceptatie. Waar wij moe van worden zijn negatieve emoties. En die ontstaan omdat we niet willen dat er is wat er is. Omdat we niet willen dat er gebeurt wat er gebeurt.
Stel je kind luistert niet of wordt boos of grof tegen jou. Dan schiet je al snel in de weerstand: “dit kan toch niet, dit moet eens een keer afgelopen zijn” bijvoorbeeld, of “ja, hoor, daar gaan we weer….” Of “ik ben hier zo klaar mee!”
Dit verzet, dat zich in jou afspeelt, roept allemaal frustratie bij jou op. En als het vervolgens ook nog escaleert, misschien wel woede of machteloosheid. En die negatieve emoties, vooral ook de machteloosheid, die putten je uit.
Maar dat kan dus anders. Je kunt leren accepteren dat het gaat zoals het gaat. Dat het is zoals het is. Niet dat het gedrag van je kind dan acceptabel is of dat je daar niks mee hoeft. Maar je kunt stoppen met je te verzetten tegen wat er is. Het is zinloos en kost alleen maar energie.
Zie in en accepteer dat je kind een zelfstandig wezen is. Als hij in zijn frustratie besluit te gaan schelden, dan doet hij dat, als zij weg wil lopen, dan doet ze dat. Je hebt je kind niet aan een touwtje, zoals ik al eerder schreef.
Een andere reden dat het je zoveel energie kost is vaak dat je negatieve emoties bij je kind niet kunt laten. Je wilt het oplossen. Je wilt dat je kind weer lekker in zijn vel zit, of dat ze weer in een positieve stemming komt. Of je wilt een boze bui voorkomen.
Maar het hoort bij het leven. Boze buien, balen, gefrustreerd zijn, verdriet hebben, het hoort allemaal bij het leven. En het gaat ook weer voorbij. Het komt en het gaat. Verzet je er niet tegen en probeer niet alles te voorkomen of te fixen. Juist dat kost zoveel energie!
Kortom, het helpt enorm als je leert zijn met wat is. Als je kunt ontspannen in wat er is. Als je je kind zijn of haar eigen emoties kunt gunnen en niet met alles aan de slag hoeft.
Het mooie is, als je dat kunt, dan blijft je geest open in plaats van dat je in de verkramping komt. De kans is veel groter dat je dan wél handelt op een manier die je kind verder helpt.
Als je je verzet opgeeft, kan de situatie zich sneller oplossen. Vaak duren driftbuien dan veel korter bijvoorbeeld. Op de één of andere manier lijkt jouw verzet het juist in stand te houden, alsof de emotie bij je kind niet wegkan.
Is dit makkelijk? Dat hangt er vanaf. Hoe meer je de logica hiervan inziet, hoe makkelijker het wordt. En het is ook gewoon een kwestie van oefenen.
Helpt het? Ja, enorm. Je hele leven wordt er makkelijker van. Het is gewoon oefenen. Dus word je bewust van je eigen gedachtes. Herken je weerstand, je verzet en laat het los. Adem in, adem uit, dit gaat ook weer voorbij 😊
Helpt dit blog je verder? In mijn gratis online training “Waarom strenger opvoeden niet de oplossing is (en wat dan wél) geef ik nog meer zinvolle tips over het opvoeden van een pittig kind. Meld je hier aan.
Niet elke ouder is enthousiast om een vaste structuur aan te brengen in de dagen. ‘Zo ben ik helemaal niet’, hoor ik vaak. Of ‘Dan moet ik alles vastleggen en dat wil ik niet’. En toch, als je een pittig kind hebt, is het raadzaam. (En je hoeft heus niet alles vast te leggen.)
Pittige kinderen hebben behoefte aan controle. Ze willen graag grip op het leven. Omdat het leven voor hen, als prikkelgevoelig wezen, snel overweldigend is. Hoe meer grip, hoe meer rust.
Er zijn twee manier om grip te hebben, controle te hebben. De ene is zelf bepalen. Want als jij zelf kunt bepalen, dan gebeurt er wat jij wil of wat jij in je hoofd hebt. En dat geeft rust logischerwijs. Vandaar dat pittige kinderen enorm bazig en dwingend kunnen zijn.
De andere manier is voorspelbaarheid. Dan is de kans het grootst dat er gebeurt wat er in het hoofd van je kind zit. En dat is fijn. Want juist de (onverwachte) mismatches tussen wat je kind verwacht en wat er gebeurt, kunnen voor kortsluiting zorgen.
Voorspelbaarheid creëer je door je kind voor te bereiden, uit te leggen wat het kan verwachten. Maar ook door een vaste structuur te hanteren. Met heldere afspraken en vaste gewoontes en routines. Zo weet je kind waar hij of zij aan toe is. En dat geeft rust.
Maar: een vaste structuur heeft nog een heel groot voordeel. Het zorgt er namelijk voor dat jij je kind niet of nauwelijks nog in het moment hoeft te sturen. Daarmee bedoel ik iets van je kind willen of juist niet willen. ‘Doe dit en laat dat’ om het maar kort door de bocht te zeggen. Ongemerkt gaat dat soms de hele dag door.
En precies dat, het gestuurd worden, is iets wat je kind niet wil. Want je kind wil zich niet onderwerpen, wil niet dat jij de baas bent. Dat zeggen ze vaak ook ‘Jij bent niet de baas over mij’. Dus vaste structuren zorgen voor veel minder potentiële conflicten en uitbarstingen.
Bijkomend voordeel: jij kunt meer achterover leunen. De structuur is helder (en zo niet, dan is het tijd voor een goed gesprek) en het is aan je kind om zich daaraan te houden. Consequenties (niet straffen, maar logische, natuurlijke consequenties) zijn voor je kind. Zo creëer je een leerproces, waarin je kind zelf verantwoordelijk mag zijn.
Dus ook al vind je niet dat het bij je past, ook al had je nooit gedacht dat je ooit zo zou leven, het zou zo maar het begin kunnen zijn van een makkelijker opvoedleven. (En stiekem ervaren ouders ook nogal eens dat ze er zelf beter bij gedijen, trouwens 😊) Ik nodig je van harte uit om het uit te proberen.
Heb ik je overtuigd om het in elk geval eens een tijd toe te passen en te kijken wat het oplevert? Of ben je het toch niet met me eens? Misschien heb je vragen of opmerkingen, ik lees ze graag. Het is leuk en zinvol om in gesprek te zijn, vind ik.
En delen is natuurlijk ook heel fijn, dank je wel!
Regelmatig spreek ik met ouders over een kind dat bang is. Bang om alleen naar boven te gaan, bang om alleen naar de wc te gaan, bang om alleen in bed te liggen. Wat doe je daarmee als ouder, hoe help je je kind het beste?
Je wilt vooral veiligheid bieden, dat is logisch. En ook een belangrijke basis. Dat je kind weet ‘ik kan bij papa of mama terecht als ik bang ben’. Dus ja, erken de angst en zorg dat je er voor je kind bent.
En toch is dat niet genoeg. Of je zou ook kunnen zeggen: je kunt op meer manieren veiligheid bieden dan alleen erkennen en je kind bij je nemen.
Er zit namelijk ook een andere kant aan. Als je de angst erkent en zegt ‘kom maar bij mij’, dan bevestig je ook die angst. Het is fijn voor het kind om erkend te worden en veiligheid te ervaren, maar je kind leert ook dat die veiligheid bij jou te vinden is. En niet in zichzelf.
Dat kan maken dat je kind zich afhankelijk voelt van jou om zich oké te voelen. Bijvoorbeeld ’s nachts. Dat het niet alleen durft te slapen en alleen maar bij jou wil slapen.
Terwijl: de veiligheid zit al in je kind. Je kind is al oké. We zijn allemaal van binnen oké. Zo zijn we geboren, en zo zijn we nog steeds. Alles wat we meemaken, alles wat ‘leven’ heet, is eigenlijk een continue stroom van ervaring. Maar ervaringen gaan voorbij en zijn niet wat we zijn.
Ervaringen ontstaan in en door het denken. Als je angstige gedachten hebt, je stelt je iets akeligs voor, dan ervaar je angst. Als je boze gedachten hebt, je vertelt jezelf hoe verkeerd iets of iemand is, dan ervaar je boosheid. Zo werkt het. Heel simpel.
Als je kind bang is, ervaart ze dus angstige gedachten. Ze stelt zich iets voor en voelt daarbij angst. Ook als er in het moment niets is wat haar zou kunnen bedreigen.
Alles hangt af van jouw manier van kijken. Neem je de angst serieus, in de zin van ‘mijn kind is bang en ik moet hem veiligheid bieden, want het is niet goed als mijn kind bang is’, dan draag je dat over op je kind.
Als je kunt zien dat je kind oké is, en alleen maar angstige gedachten heeft, dan kun je het vertrouwen hebben, dat je kind ook kan leren om op zichzelf te vertrouwen en niet meer bang te zijn.
Dat betekent natuurlijk niet dat je tegen je kind zegt ‘lieverd, het zijn alleen maar enge gedachten, niks aan de hand, welterusten’. Of in een andere situatie ‘niet bang zijn, succes’. Want je kind ervaart nu eenmaal die angst als heel echt. (net als wij als we bang zijn).
Maar je zult wel vanuit dat vertrouwen anders reageren. Je kunt tegelijkertijd de angst erkennen en er zelf wat ‘laconiek’ onder blijven, omdat je weet dat er niks aan de hand is. Dan versterk je het niet meer.
En in die ruimte van acceptatie bij jou, waarin je zelf helder en rustig blijft, komen vanzelf dingen op om te doen of te zeggen, die jou kind hierbij helpen. Omdat jijzelf niet vanuit een probleem situatie denkt. Misschien vind je wel de woorden om jouw kind zelf uit te leggen hoe ervaringen en gevoelens ontstaan.
Lieve lezer, ik ben benieuwd of het overkomt wat ik bedoel en of je hier iets aan hebt. Laat het weten, ik hoor graag van je. En delen is natuurlijk altijd fijn 🙂
Als een kind blij is en vrolijk, genieten we daarvan. We hebben geen enkele neiging om in te grijpen. Hoe anders is dat als een kind boos is, of verdrietig. We denken dan dat we het kind ‘er uit moeten halen’. Maar moet dat wel?
Als ik ouders vraag waar ze tegenaan lopen, gaat het vaak over boze buien. En vaak wordt dan ergens ook de opmerking geplaats ‘en het lukt me niet om haar eruit te krijgen’. Het idee is, dat het niet goed is als het kind (zo lang) boos is, en dat je als ouder iets moet doen om dat te doorbreken.
Het gekke is, dat juist dat idee de boze bui in stand houdt. Hoe meer ouders proberen het kind eruit te halen, hoe langer de bui meestal duurt. Ik zie dat als weerstand. In de ouder is weerstand tegen de situatie. Die moet anders. ‘Kan hij nou nooit eens normaal doen, waarom wordt ze zo boos om zo’n kleinigheid, ik heb hier zo geen zin in, ik trek het niet meer, nou is weer de sfeer verpest’, dat soort gedachten.
Of je vindt het zielig voor je kind. Dat kan ook natuurlijk. ‘Het zou zo fijn zijn als hij niet zo boos zou worden, straks doet ze iets waar ze spijt van heeft, wat kan ik doen om dit te laten stoppen’, enz. Of het nu frustratie is bij jou of medelijden met je kind, in beide gevallen accepteer je in feite niet wat er is.
Terwijl: het is er al. En dat is geen probleem. Emoties horen bij het leven. Ze zijn een normale energiebeweging, zou je kunnen zeggen. Een ophoping van energie die een uitweg naar buiten zoekt. En dat kun je maar beter zijn gang laten gaan.
En daar komt nog iets bij. Als je je kind probeert te helpen door het te laten stoppen met huilen of boos zijn, geef je impliciet de boodschap dat deze emoties niet oké zijn. Dat ze weg moeten. En vooral: dat het erg is.
Maar het is niet erg. Het is niet erg om verdrietig te zijn, het is niet erg om boos te zijn. Het gaat namelijk altijd weer voorbij. Hoe minder we ons ermee bemoeien, hoe eerder het voorbij is. Bij oudere kinderen kan het wel langer duren, omdat zij al ‘geleerd’ hebben om met hun denken de emoties te voeden.
Dan kan het helpen om je kind dit uit te leggen. ‘Breng eens je aandacht naar de sensatie in je lichaam, waar voel je het, wat voel je precies? Dat heeft geen woorden nodig. Ga maar kijken wanneer de sensatie verdwijnt’. En dat is dan vrij snel, als je er niet een heel verhaal omheen bouwt.
Hoef je dan helemaal niets te doen? Nee, in feite niet. Tenzij de manier waarop je kind zijn frustratie uit, schadelijk is voor mensen of spullen. Dan kun je ingrijpen door je kind een alternatief te bieden, weg te halen uit de situatie, o.i.d
Maar dat kan dus heel goed zonder weerstand, zonder verhaal over hoe erg het is, zonder emoties aan jouw kant. Simpelweg in actie komen, omdat de situatie dat vraagt.
En dat is dus heeeeeel fijn voor je kind :). Als jij rustig blijft en de emotie van je kind accepteert, voelt je kind zich niet afgewezen. Dan is de bui eerder over en is er weer ruimte voor ontspanning. En dat maakt dat je kind ook rustiger wordt, minder gespannen en (veel) minder snel gefrustreerd.
Probeer dit eens uit, kijk eens wat er gebeurt als jij niets doet. Ook als je kinderen bijvoorbeeld ruzie maken, de kans is groot dat het vanzelf ook weer stopt. Dat is een natuurlijk gebeuren, zoals je ook bij dieren kunt zien. Even is er veel kabaal en onrust en even later is de rust weer gekeerd. Ook niet meer dan een beweging van energie, hoef je niks aan te doen 😊
Wat levert dit inzicht jou op? Vertel het me hieronder, ik lees het graag.
En vind je dit blog waardevol, wil je het dan voor me delen? Dank je wel!
In opvoedland wordt veel gezegd en geschreven over grenzen stellen. Een kind heeft grenzen nodig, wordt er dan gezegd (en dat is ook zo). Maar waarom eigenlijk en hoe bepaal je de grenzen? En hoe begrens je op een liefdevolle manier?
Een kind heeft grenzen nodig om zich veilig te voelen. Een kind kan nog niet overzien wat wij kunnen overzien. Grenzen bieden structuur. Ze maken de wereld van een kind overzichtelijk en voorspelbaar. Je weet als kind waar je aan toe bent. Daardoor kan het kind zich beter ontspannen in wat er gebeurt in zijn dagelijkse leventje.
De eerste manier waarop je hier voor kunt zorgen, zijn duidelijke regels in huis. Of beter nog: afspraken. Zorg dat je samen met je kind(eren) een aantal duidelijke afspraken hebt gemaakt. Dat maakt dat een kind weet wat er van hem of haar verwacht wordt in de dagelijks terugkerende situaties.
Ten tweede: dam de keuzevrijheid in. In onze wereld zijn op een dag zoveel keuzes te maken. Veel mensen ervaren soms of regelmatig keuzestress. Help je kind te ontspannen door de keuzes te beperken. Niet “Wat wil je op je brood?” maar “Wil je kaas of pindakaas?” bijvoorbeeld. Overigens verschilt dit per kind, dus kijk goed naar waar jouw kind bij gedijt.
Ten derde: zorg dat grenzen echte grenzen zijn. Daarmee bedoel ik dat als jij ‘nee’ zegt, dat het dan ook ‘nee’ voelt in jou. Als jij een grens aangeeft, die je niet echt kunt voelen in jezelf, heb je grote kans, dat je kind erover heen gaat. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren als je iets niet wil omdat het ‘niet hoort’. Onderzoek dan eens of het misschien een ‘ja’ moet zijn, of dat je moet leren om je eigen grenzen beter bewust te zijn, te kunnen voelen in jezelf.
Een grens kan flexibel zijn. Wat je de ene dag goed vindt, hoef je de andere dag niet automatisch goed te vinden. Een grens kan verschillen per situatie of moment. Natuurlijk moet niet elke grens voortdurend flexibel zijn, maar daarvoor heb je dan ook de afspraken of regels als basis.
Liefdevol begrenzen betekent begrenzen uit liefde voor je kind en voor jezelf. Je stelt een grens omdat je kind die nodig heeft of omdat jij het nodig hebt. Als jouw kind je bijvoorbeeld vraagt om je ergens bij te helpen, kun je ‘nee’ zeggen omdat je vindt, dat je kind het zelf wel kan. Of je zegt ‘nee’ omdat je zelf met een klusje bezig bent.
Regel zoveel mogelijk zaken door duidelijke afspraken, zeker voor (dagelijks) terugkerende situaties. Daarbuiten gebruik je bij voorkeur een ik-boodschap. “Ik wil graag dat je het eerst zelf even probeert, want ik geloof eigenlijk dat je het best zelf kunt” of “Ik kan je nu niet helpen, want ik ben bezig met iets wat ik even af moet maken. Probeer het anders eens zelf”.
Bij jonge kinderen kun je ook communiceren door in te grijpen. Slaat jouw kind een ander kind, pak dan zijn hand, zodat hij niet meer kan slaan en zeg “Je mag boos zijn, maar ik wil niet dat je slaat, want dat doet hem pijn”. Of als zij ergens aan zit wat niet mag, pak je het weg en zet het buiten bereik. Of als je kind niet stopt met schreeuwen, neem je kind dan mee naar buiten of een andere ruimte en zeg “je kunt alleen naar binnen als je rustig bent, want anders hebben de andere mensen last van jou”.
En heel belangrijk: blijf zelf rustig. Zie dat je kind iets nog moet leren. En daar ben jij voor. Om duidelijke grenzen te stellen. Blijf rustig, maar wees duidelijk. Bied een combinatie van empathie en standvastigheid.
En tenslotte: geef je grenzen op tijd aan. Zo voorkom je dat je te laat ingrijpt en de irritatie bij jou al hoog is opgelopen. Want grote kans dat jij dan boos op je kind wordt, terwijl je kind niet in de gaten had dat je iets niet wilde.
Op een goede manier grenzen stellen, zonder dat je voortdurend conflicten hebt met je kind, is één van de belangrijkste dingen die je leert in het online programma Stap voor stap een gelukkig gezin. Weten wat je nog meer leert? Klik hier om te lezen hoe dit programma ervoor zorgt dat jij weer rust in huis, in je kind en in jezelf creëert.
Vind je dit zinvolle tips? Delen graag 🙂 En laat me hieronder weten wat jouw ervaring is met begrenzen, ik ga graag met je in gesprek.
Vakantie kan een hele fijne periode zijn. Je kind heeft geen last meer van overprikkeling door school en kan lekker haar eigen gang gaan. Maar het kan ook een lastige periode zijn. Dan is je kind sneller boos, lijkt zich te vervelen, wordt dwingend en bazig en prikkelbaar. Ik hoop dat deze tips jou dan helpen.
Belangrijk is dat vakantie ook een structuur kent, of je nu thuis bent of elders vakantie viert. En dat die structuur zichtbaar is voor je kind. Pittige kinderen hebben immers veel baat bij duidelijkheid en voorspelbaarheid.
Structuur maak je door vaste elementen terug te laten keren. Bijvoorbeeld samen lunchen aan tafel. Of als je op een camping bent: elke ochtend naar het zwembad. Of de kinderen spelen zelf, jij leest een krant of boek. ’s Middags is dan de tijd dat je samen iets onderneemt. Het kan ook andersom natuurlijk. Hou vast aan gewoontes waar dat kan, bijv. het bedritueel.
Bespreek elke ochtend, of de avond van tevoren (bijvoorbeeld tijdens het eten) hoe de dag eruit gaat zien. Hou rekening met ieders wensen. Je kunt van tevoren al in grote lijnen bespreken wat iedereen graag zou willen op vakantie. En dan zorg je dat iedereen aan zijn trekken komt.
Dat kan ook betekenen dat je soms opsplitst. De ene ouder met kind(eren) de natuur in, de ander een museum bezoeken. Je kunt de kinderen opsplitsen, dat kan een verrassend effect hebben, maar ook een ouder een keertje ‘kinderloos’ op stap laten gaan.
Hoe dan ook, zorg dat het duidelijk is van tevoren en dat het zichtbaar is. Als je iets wil bezoeken, kijk dan van tevoren naar openingstijden, parkeermogelijkheden, enz, zodat de kans kleiner is dat je voor verrassingen komt te staan. Niet omdat ik vind dat je alles moet plannen, wel omdat het voor je kind makkelijker is 😊
Duidelijkheid kun je ook al langer van tevoren geven. Laat je kind foto’s zien van waar je heen gaat, de locatie (bespreek in geval van een vakantiewoning alvast wie waar slaapt) en de omgeving. Laat je kind als het oud genoeg is, zelf de route uitzoeken, bijvoorbeeld via Google Maps. Zo geef je duidelijkheid en verantwoordelijkheid ineen.
Laat je kind zelf zijn tas inpakken. Pittige kinderen willen graag dingen zelf doen. Natuurlijk mag je nog wel even checken of je kind geen cruciale zaken vergeten is. Maar het scheelt jouw werk en je kind werkt beter mee als ze zelf dingen kan doen.
De eerste dagen kunnen altijd lastig zijn. Iedereen moet zijn draai vinden in een nieuwe omgeving, zeker de meer gevoelige gezinsleden, waaronder je pittige kind. Leg je kind uit hoe dat komt (we moeten allemaal nog even wennen, daarom zijn we wat prikkelbaarder), dat scheelt. Het scheelt ook als je er zelf op voorbereid bent en niet verwacht dat het direct hosanna zal zijn.
Dat brengt me bij de laatste, misschien wel belangrijkste tip: accepteer weerstand van je kind. Je kind mag balen, boos zijn, gefrustreerd zijn, iets anders willen. Dat mag, want het gebeurt al, emoties komen gewoon vanzelf. Probeer je kind te begrijpen en geef erkenning. Dat betekent niet dat het kan gaan zoals je kind wil, zo werkt het niet. Maar werkelijk erkennen en de ruimte geven aan emoties kan enorm helpen.
Ik hoop dat deze tips je helpen om wat meer ontspannen op vakantie te gaan of thuis de vakantieperiode door te komen. Laat gerust weten of het helpt en zeker ook als je iets kunt toevoegen. Ook delen is fijn, dank je wel en fijne vakantie!
PS Lees je mijn tips voor een steuntje in de rug? Of kun je wel wat extra ondersteuning gebruiken? Door voor slechts 19,95 ex btw per maand lid te worden van de Ontspannen Opvoeders ben je verzekerd van inspiratie én concrete hulp. Je bent van harte welkom!
Het lijkt soms zo moeilijk, om het een beetje soepel te laten verlopen allemaal. Elk gezin kent wel periodes, waarin het niet zo lekker gaat, de sfeer regelmatig verstoord is en er meer irritaties zijn dan normaal. Maar soms is het geen fase meer, dan lijkt het eerder of het erger wordt. Hoe hard je ook je best doet, het lukt je niet om het tij te keren. Wat is er aan de hand?
Wat ik vaak zie (en herken) bij ouders, die ik begeleid, is dat ze van alles proberen om weer grip te krijgen op het gedrag van hun kind(eren). Ze worden strenger, straffen meer of proberen beloningssystemen uit. Vaak helpt dit niet echt. Soms werkt het helemaal niet en soms maar tijdelijk.
Wat er aan de hand is, is dat ouders en kinderen tegenover elkaar zijn komen te staan. De ouder gaat hard aan het werk om het gedrag van het kind beter te krijgen. En, hoe wrang ook, het omgekeerde is vaak het resultaat. Het kind laat het ongewenste gedrag juist vaker zien of er komen andere problemen bij.
Dit leidt tot machteloosheid en frustratie aan beide kanten. Want, vergis je niet, het kind wil vaak ook graag dat het anders gaat. (Ook al denk jij aan zijn of haar houding iets anders af te lezen.) Maar ouder en kind zitten samen vast in een negatieve dynamiek.
Het probleem is dat ouder en kind elkaar niet meer bereiken. Zelfs als je als ouder hierover in gesprek probeert te gaan met je kind, leidt dat vaak tot niets. Je voelt ergens ook wel, dat je je kind niet bereikt, maar het is moeilijk om te snappen wat er gebeurt.
Wat er gebeurt , is dat de verbinding weg is. Je zou kunnen zeggen, dat er twee hoofden tegen elkaar zitten te praten. Maar het hart ontbreekt. Om de problemen op te lossen, moet dus eerst de verbinding hersteld worden. Want verbinding is de basis een gelukkig gezinsleven.
Hoe doe je dat dan, hoor ik je denken. Dat doe je door in gesprek te gaan, maar op een andere manier. Met een open hart en een open houding. Een gesprek waarbij jij geen uitkomst voor ogen hebt. Een gesprek wat leidt tot wederzijds begrip.
Daarvoor is luisteren heel belangrijk. Echt luisteren naar elkaar. En dat moet jij als ouder starten, door naar je kind te luisteren. Hoe je dat doet, heb ik al eens vaker beschreven, bijvoorbeeld hier.
En je doet het door samen naar oplossingen te zoeken. Stop met het zelf, alleen willen oplossen. Alleen al het feit dat je hierin samenwerkt met je kind, werkt bevorderlijk voor de verbinding. Ineens sta je niet meer tegenover elkaar, maar naast elkaar.
Herken jij wat ik hierboven schrijf? Raakt het je en voel je dat dit is wat jouw gezin nodig heeft? Kies dan voor het onlineprogramma Stap voor stap een gelukkig gezin. Dit programma leert je precies hoe je dat doet, de verbinding herstellen en nog veel meer. Wat ervoor zorgt dat er weer rust en een goede sfeer en samenwerking komt in jouw gezin. Lees hier hoe het programma jou helpt om de rust en verbondenheid in je gezin te herstellen.
Herken jij dit? Wat heb jij hierin ontdekt? Laat het me weten, ik hoor altijd graag van je.
Ook fijn als je dit blog wilt delen, dank je wel alvast.
Kinderen kunnen soms tegendraads of lastig zijn, zonder dat je begrijpt waarom. Dat alleen al vergroot je frustratie. Waarom doet mijn kind zo moeilijk, vraag je je af. Je bent naar jouw idee toch duidelijk, toch doet je kind niet wat de bedoeling is. Wat is er aan de hand?
Wat ik je in dit artikel vooral duidelijk wil maken is dat er altijd een waarom is. Er is altijd een reden waarom je kind doet zoals-ie doet. En dat is meestal niet om jou te pesten. Ook al kan dat weleens heel erg zo lijken 🙂
Als je je dat realiseert scheelt dat al een stuk in je eigen irritatie. Stop met te denken dat je kind iets met opzet doet. Want dan wil jij als reactie dat je kind daarmee stopt en voilà: je zit in een machtsstrijd. En dan wordt de situatie alleen maar erger.
Om de werkelijke reden achter gedrag te vinden, moet je een laagje dieper kijken. En pas dan kun je een goede oplossing vinden. Het maakt nogal uit of je kind iets niet doet uit angst of omdat ie moe is bijvoorbeeld. Of dat je kind zijn of haar zusje plaagt uit verveling of uit een gevoel van jaloezie.
Nu kan ik je niet vertellen waarom je kind zo doet. Dat moet je zelf ontdekken. Dat doe je in de eerste plaats door goed te observeren en jezelf af te vragen: wat kan er aan de hand zijn? Zeker bij jong kinderen, die het jou nog niet kunnen vertellen, is dat van belang.
Veel voorkomende redenen van lastig gedrag (boos zijn, iets niet willen, niet luisteren) zijn moeheid, dorst en trek. Daar doe je iets aan door je kind wat te eten of te drinken geven en een rustige activiteit.
Ook is het slim om je verwachtingen bij te stellen. Soms zit iets er niet (meer) in, bijvoorbeeld tanden poetsen of douchen. Of zichzelf aankleden, het eten opeten. Dan sla je het een keertje over of jij doet het voor je kind, geen probleem. Wees niet bang dat het voortaan altijd zo zal gaan, het is alleen maar nu even zo.
Een andere oorzaak kan zijn het afreageren van spanning of ongemak. Spanning kan een kind op veel plekken opdoen, door teveel prikkels op school, het kinderdagverblijf of iets vervelends wat je kind heeft meegemaakt. Probeer dan uit, wat helpt. Misschien heeft je kind een knuffel nodig, even in bad spelen of juist op de trampoline springen om spanning kwijt te raken.
Je kunt het natuurlijk ook aan je kind vragen. Stel dan echter niet de vraag “Waarom …?”. Daar kan een kind niet mee uit de voeten. Vaak weten ze het zelf niet, dus krijg je geen antwoord of ze verzinnen een aannemelijke reden, omdat ze toch graag antwoord willen geven.
Een betere vraag is “Wat is er aan de hand?”. Dat nodigt uit om te vertellen wat er op dat moment in je kind omgaat. Dat kan zijn wat je kind denkt of ervaart, maar ook over gevoelens. Door goed te luisteren en in te gaan op wat je kind zegt, kom je vaak wel een stap verder in het oplossen van de vervelende situatie.
Dus wees alert op te snelle conclusies over waarom je kind zo doet. Neem ietsje afstand en probeer vanuit openheid en nieuwsgierigheid uit te vinden wat er aan de hand is. Dat kan veel frustratie en conflicten schelen!
Herken je dit? Lukt het je om te achterhalen wat er bij jouw kind speelt? Ik ben benieuwd naar jouw ontdekkingen, laat het hieronder weten.
Dit blog delen helpt ook anderen, wil je dat doen? Dank je wel!
Wat wij als ouders het allermoeilijkst vinden volgens mij, is je kind de ruimte geven om fouten te maken. Zich in de nesten te werken. Niet omdat we vinden dat ons kind alles goed moet doen, maar omdat we zo verschrikkelijk graag willen, dat het ‘goed met ze gaat’, dat het leven fijn voor ze is. Maar toch doen we ze dan te kort.
Vooral moeders hebben er een handje van en dat is eigenlijk ook heel logisch. Ga maar na. Je kind wordt geboren en daar ligt een wezentje dat compleet van jou afhankelijk is. Je start ligt in het zorgen voor je kindje, eigenlijk moet je in het begin altijd beschikbaar zijn. Dus dat is moeder worden: de verantwoordelijkheid voelen voor het welzijn van jouw kind. Je voelt een enorme beschermingsdrang. En natuurlijk ervaren vaders dat ook.
Dit heeft enorme impact op je als je een kind krijgt. En veel ouders vinden het vervolgens heel moeilijk om steeds meer verantwoordelijkheid terug te geven aan het kind. Want je bent gewend geraakt aan het beschermen van je kind. Je wilt dat je kind zich happy voelt, daar komt het in feite op neer.
Logisch dus, dat je die draai naar de verantwoordelijkheid bij het kind laten, niet 1-2-3 maakt. Je weet wel dat je kind ooit onafhankelijk van jou zijn leven zal inrichten, maar dat lijkt iets voor de toekomst. Later, als ie groot is.
Maar die tijd komt eerder dan je denkt. Je kunt bij peuters en kleuters al beginnen om hen eigen verantwoordelijkheid te laten dragen. Laat ze dingen op hun eigen manier doen. Ook al zie je zelf dat het 10 keer beter of handiger kan, daar gaat het niet om. Laat ze hun eigen fouten maken.
Daar krijgen kinderen zelfvertrouwen van. Ze leren ook dat ‘mislukkingen’ niet erg zijn, het leven is gewoon één groot experiment. Zo leer je steeds meer over jezelf en over de wereld om je heen. Zo krijgt een kind grip op het leven. Met de steun van zijn ouders op de achtergrond, zodat het zich veilig weet.
Bovendien: voor veel pittige kinderen met een sterke wil, lijkt dit ook de enige manier waarop ze willen en kunnen leren. Ze nemen niet makkelijk iets van je aan. Willen het zelf uitzoeken en ondervinden.
Vooral bij kinderen, die gemakkelijk in 7 sloten tegelijk lopen of zich steeds weer in de nesten werken, is het moeilijk om ze los te laten. Je hebt als ouder de neiging om ze dingen te verbieden, alleen omdat je bang bent dat het fout afloopt. En natuurlijk, als fout echt fout is, moet je het risico niet nemen en als ouder ingrijpen, maar wees eens eerlijk: hoe vaak is dat het geval?
Geef je kinderen de ruimte om de dingen op hun eigen manier te doen. En gun ze hun mislukkingen, daar leren ze van. Reken ze er niet op af, maar laat ze de consequenties ervaren en leer ze bovenal dat ze altijd iets kunnen doen om de schade te herstellen.
Als ze dat leren, hoeven ze zichzelf ook geen verwijten te maken, zoals wij volwassenen zelf maar al te vaak doen als we iets doms doen. Ze hebben gewoon iets gedaan, wat achteraf niet handig was. Daar hoef je je niet schuldig over te voelen (schuld bestaat niet, zeg ik altijd, dat is een bedenksel van mensen). Maar je kunt wel de consequenties aanvaarden en kijken wat je kunt doen om de dingen weer in orde te maken.
Als je dit echt tot je laat doordringen en de waarde ervan in kunt zien, kan dat je helpen om meer verantwoordelijkheid bij je kind zelf te laten. Jij kunt dan een steun zijn en een coach voor je kind om hem of haar te helpen het een volgende keer anders te doen. Dan lukt het makkelijker om je kind zijn of haar eigen ongeluk werkelijk te ‘gunnen’.
Immers, als je dat niet doet, doe je je kind in feite te kort. Ook al lijken je intenties zo goed. En natuurlijk blijft het gevoelsmatig lastig, maar dat mag toch? En trouwens, het heeft ook voordelen: je hoeft niet meer zo hard te werken. Je mag wat meer ‘achteroverleunen’. Als je dit onder de knie krijgt, is het dus echt een win-win. Want beter voor je kind én beter voor jou.
Het is één van de belangrijkste principes die aan bod komen in de online workshop Je kind de baas?. In één ochtend leer je daar de 4principes waarmee jij je kind weer de baas wordt, maar dan zonder de baas te spelen. Lees hier verder
Fijn als je dit blog wilt delen met andere ouders, gebruik daarvoor de social media knoppen. En je weet, ik lees altijd met plezier je reactie. Dank je wel alvast.
Begrenzen is een belangrijk thema in het opvoeden. En dat is niet onterecht. Want het is waar dat kinderen grenzen nodig hebben. En het is ook waar dat kinderen gedijen bij duidelijkheid, zeker een pittig kind als die van jou. In dit blog geef ik je een helder houvast voor het begrenzen van ongewenst gedrag.
Ik heb de afgelopen jaren, samen met de ouders die ik heb begeleid, nog veel bijgeleerd. Eén van de dingen die steeds terugkwamen, was de vraag ‘Wanneer beweeg je nu mee en wanneer niet. Je kunt toch niet alles maar laten gebeuren?”
Om met dat laatste te beginnen: nee dat kan niet en is ook niet de bedoeling. Zeker niet. Tegelijkertijd zeg ik ook vaak dat ‘meebewegen’ regelmatig de beste optie is. En dat is ook zo. Maar hoe zorg je dan nog voor begrenzing? Ik zal het je uitleggen.
Meebewegen betekent laten gebeuren wat je kind wil. Ik vind het een fijner woord dan toegeven of ‘zijn zin geven’, omdat daar iets van nederlaag en machteloosheid in zit. Meebewegen wil zeggen dat je iets niet zo gewenst vindt, maar het bewust toch laat gebeuren omdat je ziet dat je kind anders gaat flippen.
Meebewegen is een goede keuze in situaties, waarin je kind het niet had kunnen zien aankomen, dat jij iets niet goed zou vinden (of iets van jou zou willen). Een voorbeeld: het is bedtijd en je kind hoort dat papa hem naar bed brengt en hij wil dat niet. Jullie vinden dat je er een goede reden voor hebt, want papa is vaak weg en nu kan hij het ook een keertje doen. Dus je zet door.
In zo’n situatie kan het handig zijn om mee te bewegen. ‘Papa is niet zo vaak thuis en nu wel, dus vindt hij het leuk om jou naar bed te brengen. Maar als je het echt niet wilt, dan brengt mama jou naar bed. Zeg het maar”. Nog afgezien van het feit dat je kans hebt dat je kind toch voor papa kiest, omdat hij nu zelf mag kiezen, voorkomt het een hoop gedoe.
Maar … wil je dan altijd maar doen wat je kind wilt? Nee, natuurlijk niet. Maar het scheelt wel een stuk als je kind het ziet aankomen. Dus hoe inflexibeler (dwingender) je kind is, hoe meer afspraken er nodig zijn om de nodige duidelijkheid te bieden. Maak dus bijvoorbeeld een schema van wie welke avond het kind naar bed brengt. En maak dit duidelijk zichtbaar voor je kind.
Heb je eenmaal een duidelijke afspraak, dan handhaaf je die in principe ook. Ook dan kan het zijn dat je kind nog tegenspartelt. Maar meestal is dat minder heftig, omdat je kind het wel al had verwacht, omdat hij de afspraak kent. Eventueel herinner je je kind tijdens de dag nog even aan de afspraak.
Dus bij duidelijke afspraken is het belangrijk om door te pakken. Zou je dan namelijk ook gaan meebewegen, dan creëer je juist onduidelijkheid en dat is het laatste wat je wilt.
Maar als iets zich incidenteel of voor de eerste keer voordoet, kun je er dus prima voor kiezen om mee te bewegen. Je kunt dan vervolgens op een later moment bespreken wat er precies gebeurde, en wat jouw bezwaar is. En dan een afspraak maken in overleg met je kind. En misschien komt het zo weinig voor, dat het eigenlijk niet nodig is om een afspraak over te maken.
En wellicht ten overvloede: je grijpt ook in als de veiligheid van je kind of van anderen in het geding is of als er schade dreigt aan dingen. Dan is meebewegen niet aan de orde.
Is dit een thema wat bij jou ook speelt? Doe dan mee met de interactieve themasessie over Begrenzen, aanmelden kan hier.
Delen op social media is fijn, dan kunnen we ook andere ouders bereiken, dank je wel alvast!
Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. Privacyverklaring
De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.